Portal eKAI (28 stycznia 2026) donosi o planowanej publikacji książki „2050” autorstwa „kardynała” Roberta Saraha, przedstawiając ją jako „refleksję nad przyszłością Kościoła”. W rozmowie z Nicolasem Diatem, emerytowany „prefekt” rzymskiej „dykasterii” stawia pytanie: „Czy za dwadzieścia pięć lat Kościół będzie nadal latarnią morską, czy też odległym echem zapomnianego głosu?”. Retoryka ta, pozornie głęboka, stanowi jedynie kolejną próbę legitymizacji struktur, które dawno utraciły prawo do nazywania się Kościołem Chrystusowym.
Teatr pozorów w służbie neo-kościoła
„Kardynał” Sarah, pomimo „krytycznego tonu wobec sekularyzacji i utraty poczucia sacrum”, pozostaje funkcjonariuszem posoborowej sekty, która systematycznie burzy fundamenty wiary. Jego wcześniejsze publikacje („Bóg albo nic”, „Moc milczenia”) to przykład typowej dla modernistów strategii pozorowanej obrony tradycji. Jak słusznie zauważył św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis: „Moderniści ukrywają się za dwulicowością słów, by nie zdradzić swych zasad, a gdy trzeba, nawet potępiają je, byle w taki sposób, by ich nie potępiać”. Sarah doskonale wpisuje się w ten schemat – używa tradycyjnej terminologii, by maskować akceptację rewolucji soborowej.
Fałszywa dychotomia w pytaniu o przyszłość
Postawione przez Saraha pytanie zakłada heretycką wizję Kościoła podlegającego zmianom historycznym. Prawdziwy Kościół Katolicki nie może stać się „zapomnianym echem”, gdyż Chrystus obiecał: „Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28,20 Wlg). „Latarnia morska” zaś to obraz redukujący Kościół do roli moralnego przewodnika, podczas gdy jest on nadprzyrodzonym Ciałem Mistycznym, jedyną arką zbawienia. Jak nauczał Pius XI w Quas primas: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi – nie tylko narody katolickie, nie tylko tych, którzy przez chrzest należą do Kościoła, lecz także wszystkich niechrześcijan”. Sarah, pytając o przyszłą rolę Kościoła, podważa tym samym jego boską konstytucję i nieomylne obietnice.
Milczenie o źródłach kryzysu
W komunikacie Saraha brak jakiejkolwiek wzmianki o prawdziwych przyczynach degeneracji: odrzuceniu Mszy Wszechczasów, herezji ekumenizmu zawartej w Nostra aetate, apostazji wolności religijnej proklamowanej w Dignitatis humanae. „Kardynał” nie śmie nazwać po imieniu ojców duchowych współczesnego kryzysu: Jana XXIII, Pawła VI czy Franciszka. Jego diagnoza to typowy przykład „pastoralnego języka”, który – jak demaskował św. Pius X – „przez wzgląd na miłość nie odważa się potępiać błędów” (Lamentabili sane, pkt 63). Tymczasem prawdziwe źródło zła leży w odrzuceniu dogmatu Extra Ecclesiam nulla salus i przyjęciu masońskiej idei „wolności sumienia”.
Liturgiczna schizofrenia
Szczególnie obłudne są lamenty Saraha nad „utratą poczucia sacrum”, gdy sam przez lata zarządzał „dykasterią” odpowiedzialną za niszczenie katolickiej liturgii. To właśnie jego urząd promował „nową Mszę” Pawła VI – parodię Ofiary Krzyżowej, która jak trafnie zauważył kardynał Alfredo Ottaviani, „przedstawia całą siebie jako naciskającą bardziej na protestanckie pojęcie Wieczerzy Pańskiej” (Krytyczne studium Nowego Porządku Mszy, 1969). Jak można mówić o sacrum, tolerując praktykę komunii na rękę, usuwanie tabernakulum z ołtarza czy taniec w „świątyniach”?
Gwineańska geneza modernistycznej mentalności
Warto przypomnieć, że Sarah pochodzi z Gwinei – kraju, gdzie posoborowy eksperyment osiągnął szczególne natężenie. To właśnie w Afryce „nowa ewangelizacja” przybrała postać skandalicznego synkretyzmu, czego przykładem jest choćby „msza” z bębnami i tańcami plemiennymi. Czy przypadkiem „kardynał” nie wnosi do swej refleksji tego ducha religijnego relatywizmu? Wspomniana w artykule „utrata wiary” to bezpośredni owoc soborowego aggiornamento, które – jak przestrzegał abp Marcel Lefebvre – „otworzyło bramy Kościoła wszystkim wiatrom doktrynalnym”.
Zapomniany głos Magisterium
Największą ironią całego przedsięwzięcia jest fakt, że pytanie Saraha już dawno odpowiedział Chrystus przez swoje nieomylne Magisterium. Sobór Watykański I nauczał dogmatycznie: „Kościół ze swej natury jest nieomylny w przekazywaniu wiary” (Dei Filius, rozdz. 3). Jeśli zatem struktury posoborowe stają się „echem zapomnianego głosu”, jest to niepodważalny znak, że utraciły łączność z prawdziwym Kościołem. Prawdziwą latarnią pozostaje jedynie Kościół katolicki wierny tradycyjnej doktrynie, który – jak zapowiadał Chrystus – „bramy piekielne nie przemogą” (Mt 16,18 Wlg).
Za artykułem:
28 stycznia 2026 | 10:58Czy Kościół będzie nadal latarnią morską czy echem zapomnianego głosu? Książka kard. Saraha (ekai.pl)
Data artykułu: 28.01.2026
