Portal LifeSiteNews (28 stycznia 2026) relacjonuje rzekome dwa cudowne uzdrowienia przypisywane wstawiennictwu „świętego” Szarbela Makhloufa – maronickiego zakonnika z XIX wieku. Artykuł opisuje przypadki amerykańskiej prawniczki Georgianne Walker oraz Libanki Rashy Charbel, które doznały nagłego ozdrowienia po użyciu oleju „poświęconego” przy grobie „świętego” w Annaya. Autor podkreśla liczbę „ponad 30 000 cudów” przypisywanych tej postaci, cytując przy okazji słowa „papieża” Leona XIV z jego wizyty w Libanie.
Teologiczne bankructwo posoborowego „procesu kanonizacyjnego”
Przedstawiane „cuda” stanowią jaskrawą ilustrację teologicznego upadku posoborowego antykościoła, który porzucił rygorystyczne kryteria kanonizacji obowiązujące w prawdziwym Kościele Katolickim. Jak trafnie zauważył święty Robert Bellarmin w De Ecclesia Triumphante: „Kanonizacja świętych przez papieża jest nieomylnym aktem doktrynalnym, gdyż dotyka czci całego Kościoła”. Tymczasem „kanonizacja” Szarbela dokonana przez antypapieża Pawła VI w 1977 roku nie może mieć żadnej mocy wiążącej, gdyż:
„Żaden heretyk nie może być papieżem, a tym samym żaden akt jego urzędu nie może mieć ważności” (Św. Robert Bellarmin, De Romano Pontifice, II,30)
Paweł VI, jako główny architekt soborowej rewolucji, jawnie popadł w herezję poprzez promulgację dokumentów takich jak Dignitatis Humanae, co ipso facto pozbawiło go jakiejkolwiek jurysdykcji. W tym kontekście cały „proces kanonizacyjny” Szarbela należy uznać za nieważny ab initio.
Naturalistyczne wypaczenie pojęcia cudu
Opisywane „uzdrowienia” ujawniają typowo modernistyczne wypaczenie pojęcia cudu, zredukowanego do efektownego zjawiska medycznie niewytłumaczalnego. Tymczasem Kościół zawsze nauczał, jak przypomina encyklika De Miraculis Benedykta XIV (1743), że:
„Prawdziwy cud musi spełniać trzy warunki: przekraczać możliwości natury, być dokonanym za wstawiennictwem sługi Bożego oraz służyć umocnieniu prawdziwej wiary”.
W przedstawionych przypadkach brakuje zwłaszcza trzeciego elementu – obie kobiety pozostają w komunii z posoborową herezją, co czyni ich rzekome „nawrócenia” jedynie pozornymi. Jak zauważa ekspert od prawa kanonicznego ks. Franciszek Spirago: „Bóg nie potwierdza cudami religii fałszywej” (Katolicki Katechizm Ludowy, 1899).
Bałwochwalczy kult relikwii w posoborowej sekcie
Szczególnie niepokojący jest opis praktyk związanych z olejem „poświęconym” przy grobie „świętego” Szarbela. Portal LifeSiteNews bezkrytycznie powiela następujące stwierdzenie:
„Such oil gains devotional connection to St. Charbel when it comes into contact with his relics at the Maronite Monastery in Annaya, Lebanon”.
To jawne łamanie zasad katolickiej teologii sakramentaliów, które – jak nauczał św. Tomasz z Akwinu – czerpią moc ex opere operantis Ecclesiae (z dzieła czyniącego Kościół). Tymczasem w sytuacji, gdy maronicki „kościół” pozostaje w pełnej komunii z modernistyczną herezją, jakiekolwiek „poświęcenia” tracą ważność. Praktyka przypomina raczej magiczne rytuały niż katolicką pobożność.
Uzurpatorska retoryka antypapieża Leona XIV
Artykuł zawiera znaczący cytat z przemówienia uzurpatora bergogliońskiego następcy:
„Saint Charbel has never ceased to intercede for us before our Heavenly Father (…) After Saint Charbel’s death, his work multiplied and became like a river of mercy”.
To klasyczny przykład modernistycznej mistagogii, zastępującej teologiczną precyzję emocjonalnym bełkotem. Prawdziwi święci – jak przypomina bulla Unigenitus Dei Filius Klemensa XI – zawsze prowadzą dusze do adoracji Chrystusa Króla, a nie do kultu własnych osób. Tymczasem „rzeka miłosierdzia” płynąca rzekomo od Szarbela przypomina bardziej gnostyckie emanacje niż katolicką doktrynę łaski.
Zanik wymiaru nadprzyrodzonego w posoborowej „duchowości”
Najcięższym zarzutem wobec całej narracji jest całkowite pominięcie nadprzyrodzonego celu cudów. W opisach „uzdrowień” brak jakiejkolwiek wzmianki o:
- Nawróceniu z grzechu
- Przystąpieniu do sakramentu pokuty
- Życiu w stanie łaski uświęcającej
- Częstszym korzystaniu z prawdziwej Mszy Świętej
Jak trafnie zauważył św. Alfons Liguori: „Cuda bez nawrócenia moralnego służą jedynie zaspokojeniu ciekawości, nie zaś zbawieniu dusz” (Przewodnik dla spowiedników, 1757). W tym kontekście relacjonowane zdarzenia bliższe są okultyzmowi niż katolickiej świętości.
Duchowa pułapka synkretyzmu
Warto zauważyć, że kult „świętego” Szarbela szczególnie rozwija się w środowiskach wschodnich „katolików”, od wieków narażonych na pokusę synkretyzmu z islamem i herezjami orientalnymi. Jak ostrzegał jeszcze w 1917 roku św. Pius X w liście apostolskim Alloqui do maronitów:
„Należy zachować czystość rytu, wystrzegając się wszelkich naleciałości mogących wprowadzić zamęt doktrynalny”
Tymczasem współczesny „kościół” maronicki stał się awangardą ekumenicznej apostazji, czego dowodem choćby udział ich „patriarchy” w Asyżu w 1986 roku.
Ostrzeżenie dla wiernych
W obliczu przedstawionych faktów, katolicy trwający przy niezmiennej wierze powinni:
- Unikać jakiegokolwiek udziału w kulcie „świętego” Szarbela i innych posoborowych „świętych”
- Odrzucić praktyki dewocyjne związane z relikwiami nieważnie „kanonizowanych” osób
- Strzec się duchowego niebezpieczeństwa płynącego z „cudów” nie prowadzących do prawdziwej pobożności
- Zachować wierność wyłącznie świętym kanonizowanym przed 1958 rokiem
Jak przypomina Psalm 115: „Nie umarli będą chwalić Pana, ani ci, którzy zstępują do milczenia” (Ps 115,17 Wlg). Prawdziwi święci w niebie wstawiają się za nami przed tronem Boga, ale tylko wówczas, gdy ich kult oparty jest na prawowiernej doktrynie i ważnych sakramentach – czego w przypadku posoborowej sekty doświadczyć nie możemy.
Za artykułem:
‘No medical explanation’: Two miracles attributed to St. Charbel this year so far (lifesitenews.com)
Data artykułu: 28.01.2026
