Francuscy senatorowie i modernistyczni "biskupi" w katedrze, symbolizujący moralny kryzys i apostazję Kościoła posoborowego

Senat Francji odrzuca eutanazję – pusty triumf modernistycznych „biskupów”

Podziel się tym:

Portal eKAI (29 stycznia 2026) relacjonuje odrzucenie przez francuski Senat projektu ustawy o „czynnej pomocy w umieraniu”, co zostało przyjęte z „zadowoleniem” przez tamtejszą Konferencję „Biskupów”. Choć izba wyższa odrzuciła projekt 181 głosami przeciw 122, to równocześnie przyjęła ustawę o „równym dostępie do opieki paliatywnej”, co hierarchowie określili jako „wielki imperatyw moralny”. Ten pozorny sukces odsłania jednak głębszą apostazję posoborowej sekty, która – milcząc o grzechu śmiertelnym eutanazji i obowiązku podporządkowania prawa cywilnego prawu Bożemu – zdradza swój naturalistyczny charakter.


Teologiczna kapitulacja pod płaszczykiem „zwycięstwa”

Komunikat „biskupów” ogranicza się do mglistego stwierdzenia, że „zadanie komuś śmierci nigdy nie będzie ludzką, braterską i godną odpowiedzią na cierpienie”. To zdrada doktryny katolickiej, która jednoznacznie potępia eutanazję jako morderstwo (Pius XII, Allocutio ad medicos, 24 lutego 1957), a nie jako naruszenie mglistej „godności”. Brakuje tu:

  • Odniesienia do prawa Bożego („Nie zabijaj” – Wj 20,13 Wlg)
  • Stwierdzenia o grzechu śmiertelnym i karze wiecznej dla wspierających eutanazję
  • Wezwania do publicznego panowania Chrystusa Króla nad narodami (Pius XI, Quas Primas)
  • Potępienia parlamentarzystów głosujących za ustawą jako współwinnych zabójstwa

„Gdyby nawet Senat francuski odrzucił wszelką możliwość eutanazji, pozostaje on w jawnym buncie przeciw Królestwu Chrystusowemu, legalizując rozwody, aborcję, związki sodomickie i inne ohydy”

Opoka paliatywna jako substytut nadprzyrodzoności

Entuzjazm „biskupów” dla ustawy o opiece paliatywnej odsłania ich redukcjonizm antropologiczny. W komunikacie nie ma ani słowa o:

  • Obowiązku udzielania sakramentów (Ostatnie Namaszczenie, Wiatyk)
  • Roli zadośćuczynienia za grzechy przez cierpienie zjednoczone z Ofiarą Krzyża
  • Konieczności stanu łaski uświęcającej dla zbawienia wiecznego

To potwierdza diagnozę Piusa X z encykliki Pascendi, gdzie moderniści „wszystko sprowadzają do życia, które wywodząc się z nieświadomości, musi z konieczności powrócić do niej”. Cierpienie zostaje zredukowane do problemu medycznego, a nie narzędzia uświęcenia.

Logika odstępstwa: od Vaticanum II do prawa do śmierci

Francuska debata o eutanazji jest nieuchronną konsekwencją:

  1. Apostazji państwowej zapoczątkowanej rewolucją 1789 r., która odrzuciła Chrystusa Króla
  2. Herezji wolności religijnej głoszonej w Dignitatis humanae (1965), która uznała państwo za neutralne światopoglądowo
  3. Antykatolickiego laicyzmu potępionego w Syllabusie Piusa IX (propozycje 77-80)

Gdy w 1905 r. Francja zerwała konkordat, św. Pius X ostrzegał: „Rozdzielenie Kościoła od państwa jest zbrodnią” (List Vehementer Nos). Dziś „biskupi” nie domagają się przywrócenia katolickiego porządku, lecz błogosławią świeckiemu państwu za drobne ustępstwa.

Parlamentaryzm przeciw Królestwu

Zgromadzenie Narodowe – instytucja rewolucyjna z natury wroga Kościołowi – przygotowuje się do ponownego głosowania nad ustawą. To pokazuje bezsilnosc modernizmu:

  • „Hierarchowie” nie nawołują do nieposłuszeństwa cywilnego wobec bezbożnych praw
  • Nie ekskomunikują polityków głosujących za zabijaniem
  • Nie przypominają, że „żadna ludzka władza nie ma prawa pozwalać na zabijanie niewinnej istoty ludzkiej” (Pius XII, Allocutio ad obstetrices, 29 października 1951)

Ich postawa potwierdza słowa św. Piusa X: „Prawdziwi przyjaciele ludu nie są ani rewolucjonistami, ani nowatorami, lecz tradycjonalistami” (Notre charge apostolique, 1910).

„Opatrzność” czy fortel masoński?

Odrzucenie ustawy przez Senat – zdominowany przez konserwatystów – nie jest „zwycięstwem”, lecz elementem strategii gradualizmu rewolucyjnego:

  1. Etap 1: Legalizacja „miękkiej” eutanazji (odłączenie aparatury)
  2. Etap 2: „Pomoc” w samobójstwie dla nieuleczalnie chorych
  3. Etap 3: Eutanazja na życzenie (model holenderski)

„Biskupi” posoborowi – jak cała sekta Vaticanum II – są bezużyteczni w walce z cywilizacją śmierci, gdyż sami wyznają jej fundament: autonomię człowieka od Boga. Prawdziwy Kościół Katolicki nie negocjuje z zabójcami – ekskomunikuje ich i wzywa do pokuty.


Za artykułem:
29 stycznia 2026 | 16:47Francuscy biskupi zadowoleni z odrzucenia ustawy o „czynnej pomocy w umieraniu”
  (ekai.pl)
Data artykułu: 29.01.2026

Więcej polemik ze źródłem: ekai.pl
Podziel się tą wiadomością z innymi.
Pin Share

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.