Portal Gość Niedzielny (30 stycznia 2026) relacjonuje działalność „Fundacji Małych Stópek” i „Fundacji Donum Vitae”, wychwalając rozdanie 21 tysięcy paczek o wartości 19 milionów złotych jako „przywracanie godności” potrzebującym. W artykule padają wzruszające cytaty o „łzach wdzięczności” oraz podkreśla się „spersonalizowany” charakter darów, od kremów do rąk po kredki. Za fundament sukcesu uznano „zaangażowanie tysięcy darczyńców” i współpracę z „koordynatorami” oraz „siostrami zakonnymi”.
Redukcja misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu
„Drobny gest – krem do rąk, kawa czy kredki – potrafi zmienić czyjeś życie na zawsze” – deklaruje portal, całkowicie pomijając nadprzyrodzony cel istnienia Kościoła. Pius XI w encyklice Quas primas nauczał niezbicie: „Państwo szczęśliwe nie przez co innego, jak przez to, przez co człowiek; gdyż państwo to nic innego, jak zgodne zrzeszenie ludzi”. Przyznając, że działalność charytatywna może być środkiem do ewangelizacji, papież podkreślał: „Wskutek tego królewskiego naszego Pana i królewskiego namaszczenia Jego wszystkie rzeczy odnowione będą”. Tymczasem opisane akcje nie wspominają nawet o udzielaniu sakramentów, katechizacji czy konieczności życia w łasce uświęcającej.
Ks. Feliks Sarda y Salvany w Liberalizm jest grzechem przestrzegał: „Dobroczynność bez Boga prowadzi do pychy filantropa i zniewolenia obdarowanego”. „Paczuszka dla Maluszka” czy „Paczka dla Ubogiego” – pomimo pobożnie brzmiących nazw – sprowadzają miłość bliźniego do czysto materialnego wymiaru, co Pius XI w Divini Redemptoris nazwał „oszukańczym pozorem miłości” komunizmu.
Teologia „przywracania godności” versus rzeczywistość grzechu pierworodnego
Artykuł wielokrotnie powtarza frazę o „przywracaniu godności” poprzez prezenty, co stanowi jawną herezję pelagiańską. Sobór Trydencki w dekrecie o grzechu pierworodnym (sesja V) definiuje: „Nikt z tych, którzy się rodzili z Adama, nie uniknąłby tego nieszczęścia [grzechu pierworodnego] inaczej niż przez zasługę jedynego Pośrednika Pana naszego Jezusa Chrystusa”. Godność człowieka wynika wyłącznie z łaski uświęcającej, nie zaś z posiadania kredek czy kawy.
Wzruszająca historia dziewczyny z „zakładu poprawczego” została wykorzystana do budowania mitologii samozbawienia przez dobre uczynki: „Gdy dziewczyna zobaczyła, że mimo wszystko ktoś o niej pamiętał, w pomieszczeniu zapanował zbiorowy płacz wzruszenia”. Tymczasem św. Paweł przypomina: „Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, a to nie jest z was: Boży to dar; nie z uczynków, aby się kto nie chlubił” (Ef 2,8-9). Prawdziwe miłosierdzie polegałoby na doprowadzeniu tej duszy do spowiedzi i Komunii św., nie zaś na rozdawaniu prezentów.
Masoneria „personalizowanej pomocy”
Chwalenie się „blisko 700 placówkami w całym kraju” i „13 580 paczkami dla osób bezdomnych” odsłania technokratyczne podejście sekty posoborowej. Liczby i kwoty zastępują tu duchową treść, co Pius X w Pascendi dominici gregis identyfikował jako przejaw modernizmu: „Pod pozorem poważniejszej krytyki oraz w imię metody historycznej zmierzają oni do takiego rozwoju dogmatów, który okazuje się ich skażeniem”.
Współpraca z „siostrami zakonnymi” budzi szczególną odrazę, gdyż większość zgromadzeń żeńskich po Vaticanum II porzuciła habity, reguły i życie kontemplacyjne, przekształcając się w NGO-sy. Św. Teresa od Dzieciątka Jezus przestrzegała: „Chciałabym umrzeć za misje, ale nie chcę żyć dla nich” – wskazując, że bez ofiary Mszy świętej i modlitwy wszelka działalność zewnętrzna jest bezowocna.
Antykościół jako państwo opiekuńcze
Przytoczenie kwoty „250 tys. zł na chemię gospodarczą” demaskuje prawdziwy cel tych inicjatyw: budowanie społeczeństwa opiekuńczego, gdzie Kościół pełni rolę dostawcy usług socjalnych. Leon XIII w Rerum novarum stanowczo oddzielał obowiązki państwa od zadań Kościoła: „Rządzący niech pamiętają, że nim są obrońcami Kościoła i ludu, niech strzegą religii i dobra duchowego”. Tymczasem „fundacje” współpracują z „placówkami” państwowymi, legitymizując tym samym antychrześcijański system.
Nazwa „TAK nieWiele” stanowi szczyt modernistycznej hipokryzji. Gdy prawdziwy Kościół katolicki nakazywał „dawać jałmużnę z tego, co pozostaje” (Łk 11,41), sekta posoborowa głosi kult minimalizmu moralnego: „Tak niewiele – krem do rąk, puzzle, czapka, kawa albo kredki”. To dokładnie realizuje plan masonerii opisany w Syllabusie błędów Piusa IX (pkt 40): „Nauka Kościoła katolickiego jest przeciwna dobru i pożytkowi społeczeństwa”.
Duchowa pustka pod płaszczem łez
Opisywane „łzy wzruszenia” i „zbiorowy płacz w poprawczaku” stanowią parodię prawdziwego nawrócenia. Św. Ignacy Loyola w Ćwiczeniach duchownych przestrzegał: „Łzy pochodzące z pobudliwości naturalnej są bez żadnej wartości”. Autentyczna przemiana serca wymaga łaski płynącej z sakramentów, nie zaś emocjonalnego szantażu prezentami.
Ks. Kancelarczyk chwali się: „To właśnie te łzy wdzięczności i przywrócone poczucie godności są najpiękniejszym podsumowaniem pracy fundacji”. Tym samym utwierdza podopiecznych w błędnym przeświadczeniu, że ich wartość wynika z ludzkiej życzliwości, a nie z odkupieńczej Krwi Chrystusa. Jakże odmienna była postawa św. Wincentego à Paulo, który niosąc pomoc materialną, zawsze wołał: „Wszystko dla Boga i zbawienia dusz!”
Artykuł stanowi żywą ilustrację proroctwa z Quas primas: „Bardzo wielu usunęło Jezusa Chrystusa i Jego najświętsze prawo ze swych obyczajów, z życia prywatnego, rodzinnego i publicznego”. Dopóki „duszpasterze” będą rozdawać kredki zamiast głosić Ewangelię, dopóty świat pogrążony będzie w ciemnościach naturalizmu. Jedynym lekarstwem jest powrót do niezmiennej Ofiary Mszy świętej i publicznego uznania Chrystusa Króla.
Za artykułem:
19 milionów złotych, 21 tysięcy paczek i łzy wzruszenia. Tak „tak niewiele” zmieniło życie tysięcy ludzi (gosc.pl)
Data artykułu: 30.01.2026
