Portal eKAI (30 stycznia 2026) relacjonuje wydarzenie w bazylice św. Babylasa w Mediolanie, gdzie pod hasłem „For Each Other – L’uno per l’altro” odbyła się „msza” dla sportowców przed zimowymi igrzyskami olimpijskimi. Wśród uczestników znaleźli się abp Mario Delpini, bp Paul Tighe oraz reprezentanci watykańskiej drużyny Athletica Vaticana. Ceremonii towarzyszyło wprowadzenie tzw. krzyża olimpijskiego – synkretycznego artefaktu z drewna pochodzącego z różnych części świata.
Naturalizm jako nowa religia
„Język sportu jest uniwersalny” – oświadczył bp Tighe, redukując misję Kościoła do poziomu świeckiego humanizmu. Ta wypowiedź stanowi jawną zdradę nakazu Chrystusa: „Idąc tedy nauczajcie wszystkie narody… ucząc je zachowywać wszystko, cokolwiek wam przykazałem” (Mt 28, 19-20). Jakże daleko od wezwania Piusa XI w Quas Primas: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi […] tak iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”.
„Razem możemy nauczyć się doceniać wspólne wartości” – wskazał irlandzki hierarcha. Zauważył, że igrzyska będą czasem integracji, „ponieważ wszyscy będą mówić językiem sportu, który jest uniwersalny”
Ta heretycka redukcja Objawienia do poziomu „wartości wspólnych” znajduje się wprost na indeksie błędów potępionych w Syllabusie Piusa IX (pkt 15-18). Abp Delpini posunął się dalej, nazywając igrzyska „szkołą życia” – co stanowi jawne zaprzeczenie słowom św. Pawła: „Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie” (Flp 3,20).
Profanacja świętej przestrzeni
Przemianowanie bazyliki św. Babylasa na „kościół sportowców” z „nabożeństwami w kilku językach” to akt świętokradztwa porównywalny z wprowadzeniem bałwanów do świątyni jerozolimskiej. Kościół katolicki nie jest klubem sportowym, lecz domem Boga żywego – jak przypomina Sobór Trydencki (sesja XXII, rozdz. V): „Świątynie […] należy poświęcać wyłącznie dla kultu Boga”.
Wspomniany „krzyż olimpijski” – mozaika drewnianych fragmentów z całego świata – to oczywisty symbol synkretyzmu religijnego. Prawdziwy Krzyż, narzędzie naszego odkupienia, zostaje tu zredukowany do świeckiego totemu. Jakże wymowna jest liczba elementów: 15 – tyle samo, co tajemnic różańca odrzuconych przez reformę posoborową.
Modernistyczna strategia destrukcji
Udział Athletica Vaticana w tym przedsięwzięciu ujawnia prawdziwy cel struktury okupującej Watykan: zastąpienie religii nadprzyrodzonej kultem człowieka. Już Pius X w Lamentabili potępił błąd mówiący, że „Kościół nie tylko powinien tolerować błędy filozofii, ale winien pozostawić jej poprawę samej sobie” (pkt 11). Tymczasem Dykasteria ds. „Kultury i Edukacji” aktywnie promuje pogański rytuał igrzysk.
Planowane „dyskusje ze sportowcami” i „programy edukacyjne” oparte na „wartościach olimpijskich” to klasyczny przykład modernizmu potępionego w Pascendi: „Religia należy wyłącznie do sfery uczuć”. Gdzie miejsce na naukę o grzechu, łasce uświęcającej i obowiązku kultu Boga? Zastąpiono je trójcą naturalizmu: „dążenie do doskonałości, przyjaźń i szacunek”.
Zdrada katolickiego powołania
Całe przedsięwzięcie stanowi jawną apostazję od nakazu Chrystusa: „Czyńcie uczniami wszystkie narody”. Zamiast nawracania pogan – integracja; zamiast Ofiary Kalwarii – celebracja cielesności; zamiast Krzyża zbawienia – drewniana atrapa. Jakże aktualne pozostają słowa Piusa XI: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw […] zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą” (Quas Primas).
Katolik nie może uczestniczyć w tej bluźnierczej farsie. Prawdziwy kult oddajemy Bogu wyłącznie poprzez Najświętszą Ofiarę – nie zaś poprzez sportowe igrzyska, które już starożytni Ojcowie Kościoła potępiali jako przejaw pogaństwa (Tertulian, De spectaculis). Dopóki struktury posoborowe trwają w tym bałwochwalstwie, pozostają poza Kościołem Chrystusowym.
Za artykułem:
30 stycznia 2026 | 17:48Mediolan: Msza dla sportowców przed Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi (ekai.pl)
Data artykułu: 30.01.2026
