Portal LifeSiteNews (30 stycznia 2026) relacjonuje sprawę pary z Florydy, Stevena Millsa i Tiffany Score, którzy pozwali klinikę IVF Life Inc. po urodzeniu czarnoskórego dziecka niebędącego ich biologicznym potomstwem. „Para wierzy, że w klinice doszło do pomyłki w implantacji embrionu” – czytamy. Mills i Score domagają się ujawnienia losów swoich zamrożonych embrionów oraz finansowania testów genetycznych dla wszystkich „pacjentów” placówki. Adwokat Jack Scarola stwierdza: „Pokochali to dziecko, ale obawiają się, że prawowici rodzice mogą je odebrać”. Artykuł przemilcza istotę problemu: in vitro jako systemowa zbrodnia przeciwko godności ludzkiej i prawom Bożym.
Faktograficzne przemilczenie istoty zbrodni
Relacja koncentruje się wyłącznie na skutkach proceduralnego błędu, całkowicie pomijając moralną ocenę samej praktyki in vitro. Portal wspomina o „przeniesieniu embrionu” w kwietniu 2025 r., lecz nie zauważa, że każda taka procedura wiąże się z:
„masowym zabijaniem niewinnych istot ludzkich – czego dowodzą statystyki wskazujące, że 93% embrionów tworzonych in vitro ginie w wyniku zamrażania, poronień lub celowej destrukcji”
W świetle katolickiej nauki społecznej (Pius XII, Allocutio ad obstetrices, 1951) już samo laboratoryjne zapłodnienie stanowi akt bałwochwalczego uzurpowania sobie praw przynależnych wyłącznie Stwórcy. Artykuł traktuje embriony jak wymienne części zamienne, pomijając fakt, że kliniki in vitro funkcjonują jak przedsiębiorstwa produkujące i magazynujące ludzi. Brakuje fundamentalnego pytania: gdzie są pozostałe embriony pary Mills-Score i czy zostały zamordowane?
Język jako narzędzie dehumanizacji
Retoryka tekstu odzwierciedla modernistyczne przekształcenie pojęć. Określenia typu „klinika płodności” (fertility clinic) wprowadzają semantyczny absurd – placówka ta jest bowiem miejscem systematycznego uśmiercania poczętych dzieci. Użycie terminu „zdolne do życia embriony” (viable embryos) sugeruje istnienie embrionów „niezdolnych do życia”, co w języku medycyny katolickiej oznacza po prostu dzieci skazane na śmierć przez decyzję technokratów.
„Para zaangażowała klinikę w rozpoczęcie procesu in vitro pięć lat temu”
To zdanie demaskuje najgłębszy poziom zepsucia moralnego: traktowanie zabójczego procederu jako usługi komercyjnej, do której się „przystępuje” jak do programu lojalnościowego. Brak tu jakiejkolwiek refleksji nad tym, że „proces” obejmował produkcję kilku embrionów, z których większość skończyła w śmietniku lub zamrażarce.
Teologiczny wymiar laboratoryjnej rebelli
Kościół Katolicki niezmiennie naucza, że sztuczne zapłodnienie stanowi ciężkie wykroczenie przeciwko prawu naturalnemu i godności małżeństwa (Pius XII, Allocutio ad obstetrices, 29 września 1949). Każda procedura in vitro pociąga za sobą:
1. Grzech sodomii technologicznej – zastąpienie małżeńskiego współżycia manipulacjami laboratoryjnymi
2. Masowe morderstwa embrionalne – niszczenie „nadliczbowych” dzieci
3. Bałwochwalczy kult techniki – wiara w naukę jako narzędzie „udoskonalenia” Bożego planu
W tej sprawie dochodzi dodatkowo grzech przeciwko V przykazaniu poprzez mieszanie genów różnych par, co stanowi formę laboratoryjnego cudzołóstwa. Jak zauważył św. Tomasz z Akwinu: „Grzech przeciwko naturze jest najcięższy, ponieważ narusza sam fundament porządku moralnego” (Summa Theologiae II-II, q.154 a.12).
Symptom apostazji antropologicznej
Opisywana tragedia nie jest „rzadkim błędem”, lecz nieuniknionym owocem społeczeństwa odrzucającego katolicką wizję człowieka. Kliniki in vitro funkcjonują jak świątynie neopogańskiej religii postępu, gdzie:
– Embriony są składane w ofierze na ołtarzu „prawa do dziecka”
– Lekarze pełnią rolę kapłanów technokratycznej pseudo-religii
– Pacjenci stają się wyznawcami kultu własnych pragnień
Fakt, że para pozwała klinikę nie z powodu zabójstwa swoich dzieci, ale z powodu otrzymania cudzego dziecka, pokazuje całkowity upadek moralny. W świetle encykliki Casti connubii Piusa XI, bezpłodność należy przyjmować jako krzyż do niesienia, a nie jako problem do „naprawienia” przez laboratoria.
Dramat porwanych dusz
Najtragiczniejszym wymiarem tej historii jest los dzieci – zarówno czarnoskórej dziewczynki, jak i nieznanych embrionów pary Mills-Score. Każde dziecko poczęte in vitro:
– Zostaje pozbawione prawa do naturalnego poczęcia w akcie małżeńskiej miłości
– Jest sprowadzone do statusu produktu podlegającego kontroli jakości
– Ryzykuje bycie „zwróconym” jak wadliwy towar, gdy nie spełni oczekiwań
Kościół ostrzegał przed tymi konsekwencjami już w 1956 r., gdy Święte Oficjum potępiło sztuczne zapłodnienie jako „praktykę niegodziwą i samej w sobie złą” (Responsum de inseminatione artificiali, 26 lipca 1956). Dzisiejsze dramaty są jedynie spełnieniem tych prognoz.
Katastrofa eklezjalnej milczenia
Największym skandalem pozostaje milczenie modernistycznych struktur posoborowych, które od dziesięcioleci nie głoszą już niezmiennej nauki o nienaruszalności życia. Gdyby hierarchy wiernie wykonywali swój urząd, takie kliniki spotykałyby się z:
– Ekskomuniką latae sententiae dla lekarzy i „pacjentów”
– Publicznymi procesjami pokutnymi pod ośrodkami in vitro
– Systematyczną edukacją o katolickiej nauce dotyczącej prokreacji
Niestety, „biskupi” neo-Kościoła wolą dialogować z technokratami niż głosić „nie przemijającą Ewangelię życia” (Pius XII). Efektem jest społeczeństwo, które dzieci hoduje, zamraża i wymienia jak przedmioty – dokładnie tak, jak przepowiedział to św. Pius X w encyklice Pascendi dominici gregis, demaskując konsekwencje modernizmu.
Za artykułem:
Florida couple sues IVF clinic after birth of child from another woman’s embryo (lifesitenews.com)
Data artykułu: 30.01.2026
