Portal Vatican News informuje o rzekomym „mianowaniu” przez antypapieża Leona XIV „arcybiskupa” Andrzeja Józwowicza na „nuncjusza apostolskiego” na Sri Lance. Według relacji, duchowny wyświęcony w 2021 roku w łowickiej katedrze miał dotychczas pełnić funkcję „nuncjusza” w Iranie, a obecnie został „przeniesiony” na stanowisko reprezentanta sekty posoborowej w kraju zdominowanym przez buddyzm i hinduizm. Artykuł podkreśla „dyplomatyczne” aspekty nominacji, całkowicie pomijając nadprzyrodzony charakter misji Kościoła i obowiązek głoszenia jedynej prawdziwej wiary.
Fikcyjna sukcesja apostolska w służbie globalistycznej pseudoreligii
Rzekome „święcenia biskupie” Józwowicza w 2017 roku są nieważne z kilku fundamentalnych powodów. Po pierwsze, święcenia w posoborowym obrządku nie zachowują materii, formy i intencji wymaganych przez prawowite Magisterium. Jak przypomina bulla „Apostolicae curae” Leona XIII: „Święcenia odbywane według obrządku angielskiego są nieważne i zupełnie pozbawione znaczenia” (1896) – a posoborowy ryt konsekracji biskupiej wykazuje te same braki. Po drugie, żaden z uzurpatorów zajmujących Watykan od 1958 roku nie posiada władzy kluczy, będąc jawnymi heretykami odłączonymi od Ciała Mistycznego Chrystusa. Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice stwierdza jednoznacznie: „Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem i głową”, a kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku stanowi, że urząd staje się wakujący „na mocy samego faktu” poprzez publiczne odstępstwo od wiary.
„Chociaż nie będę reprezentował Polski jako dyplomata, to będę ją reprezentował jako Polak. Mogę tylko powiedzieć, że postaram się być dobrym ambasadorem Stolicy Apostolskiej i jak najlepiej świadczyć o Polsce”
Ta wypowiedź rzekomego „arcybiskupa” demaskuje całkowitą redukcję misji Kościoła do poziomu świeckiej dyplomacji. Zamiast „Góry, na której jest miasto” (Mt 5,14), które ma świecić prawdą katolicką wszystkim narodom, mamy do czynienia z próbą bałwochwalczego utożsamienia interesów sekty posoborowej z dobrem doczesnym Polski. Tymczasem Pius XI w encyklice „Quas primas” przypomina: „Niech więc nie odmawiają władcy państw publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi”, zaś Syllabus błędów Piusa IX potępia tezę, jakoby „Kościół nie był prawdziwym i doskonałym społeczeństwem wolnym” (błąd 19).
Językowa kapitulacja przed synkretyzmem religijnym
Retoryka portalu Vatican News konsekwentnie unika jakichkolwiek odniesień do konieczności nawrócenia ludów Sri Lanki na katolicyzm. W artykule nie pada ani razu słowo „nawrócenie”, „misja” czy „ewangelizacja”, co stanowi zdradę nakazu Chrystusa: „Idąc tedy, nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,19). Zamiast tego mamy do czynienia z neomodernistycznym żargonem o „niesieniu pokoju, pojednania, Dobrej Nowiny wszystkim”, gdzie „Dobra Nowina” została pozbawiona treści doktrynalnej, sprowadzona do humanitarnego sloganu. Jak trafnie zauważa Syllabus: „Protestantyzm jest niczym więcej niż inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej” (błąd 18) – podobnie dzisiejszy dialog międzyreligijny stał się narzędziem relatywizacji prawdy.
Tymczasem św. Pius X w dekrecie „Lamentabili” potępia tezę, jakoby „Odstąpienie od wiary nie wymagało przystąpienia do innej sekty”, co bezpośrednio uderza w praktykę sekty posoborowej, która przyznaje się do apostazji właśnie poprzez milczenie w kwestii konieczności przynależności do Kościoła katolickiego do zbawienia („Extra Ecclesiam nulla salus”).
Teologiczne bankructwo posoborowej „dyplomacji”
Cała koncepcja „nuncjusza apostolskiego” w obecnym kształcie stanowi zaprzeczenie nadprzyrodzonej misji Kościoła. Zamiast pełnomocnika Chrystusa Króla, który winien domagać się uznania praw Bożych przez władze cywilne, mamy do czynienia z urzędnikiem politycznym negocjującym kompromisy z pogańskimi reżimami. Tymczasem Pius IX w Syllabusie potępia błąd mówiący, że „Kościół powinien być oddzielony od państwa, a państwo od Kościoła” (błąd 55), zaś Pius XI w „Quas primas” podkreśla: „Panowanie Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi”, niezależnie od ich aktualnej przynależności religijnej.
Nominacja Józwowicza na Sri Lankę – kraju, gdzie katolicy stanowią zaledwie 7% populacji – idealnie wpisuje się w strategię redukcji Kościoła do roli NGO zajmującej się „dialogiem” zamiast nawracaniem. Jak czytamy w artykule, poprzednią „misją” rzekomego hierarchy był Iran – państwo otwarcie prześladujące chrześcijan. Fakt, że przez pięć lat żaden „nuncjusz” nie potępił publicznie prześladowań wiernych w tym kraju, dowodzi, iż cała struktura służy jedynie legitymizacji reżimów prześladujących prawdziwą wiarę.
Symptom systemowej apostazji antykościoła
Ta nominalna „nominacja” stanowi jedynie kolejny dowód na całkowite zerwanie sekty posoborowej z katolicką eklezjologią. Zamiast „Królestwa nie z tego świata” (J 18,36), mamy do czynienia z korporacją religijną naśladującą strukturę ONZ, gdzie „biskupi” stają się menedżerami regionalnymi. Św. Pius X w „Lamentabili” potępia błąd głoszący, że „Organiczną konstytucję Kościoła nie jest niezmienna” (błąd 53), co wprost odnosi się do obecnej farsy „dyplomacji watykańskiej”.
Co szczególnie wymowne, portal Vatican News zachęca czytelników do „wspomagania nas w niesieniu słowa Papieża do każdego domu”, co w kontekście heretyckich wypowiedzi uzurpatorów od Pawła VI począwszy, stanowi wezwanie do współpracy w szerzeniu apostazji. Jak przypomina Syllabus: „Katolicy mogą pochwalać system edukacji młodzieży niezwiązany z wiarą katolicką” (błąd 48) – podobnie dzisiejsza „ewangelizacja” sprowadza się do propagowania religii obywatelskiej pozbawionej dogmatów.
W obliczu tych faktów, jedyną właściwą postawą katolików pozostaje całkowite odcięcie się od struktur antykościoła i oddanie pod opiekę Najświętszej Marji Królowej, aby za Jej wstawiennictwem prawdziwy Kościół przetrwał czas prześladowań i odniósł ostateczne zwycięstwo nad szatanem.
Za artykułem:
Abp Andrzej Józwowicz nuncjuszem na Sri Lance (vaticannews.va)
Data artykułu: 31.01.2026
