Portal eKAI (31 stycznia 2026) informuje o planowanym wprowadzeniu się uzurpatora Roberta Prevosta, znanego jako „Leon XIV”, do apartamentów w Pałacu Apostolskim. Po trwających miesiące remontach pomieszczeń, które pozostawały nieużytkowane od czasów rezygnacji Benedykta XVI w 2013 roku, obecny przywódca sekty posoborowej zamierza zamieszkać na trzecim piętrze kompleksu. Rzecznik struktury Matteo Bruni potwierdził, że „papież” będzie wykorzystywał pomieszczenia swoich poprzedników wraz z najbliższymi współpracownikami. W skład apartamentów wchodzić mają m.in. sypialnia, kuchnia, siłownia oraz mała kaplica, zaś na tarasie dachowym pozostawiono replikę Groty z Lourdes. „Leon XIV” obecnie przebywa w dawnym mieszkaniu kardynalskim w budynku Kongregacji Nauki Wiary, skąd ma się przenieść pod koniec lutego. Artykuł całkowicie pomija teologiczną nieważność wyboru Prevosta i legitymizuje jego pozycję poprzez bezrefleksyjne użycie tytułów i form ceremonialnych.
Faktograficzne odarcie z katolickiej ontologii władzy
Przedstawienie zamieszkania Prevosta w Pałacu Apostolskim jako zwykłego „przeprowadzki” stanowi zdradę katolickiej eklezjologii. Pałac Apostolski od wieków stanowił siedzibę Romani Pontificis veri – prawowitego Następcy św. Piotra, który otrzymał władzę kluczy od samego Chrystusa (Mt 16,19). Tymczasem zgodnie z kanonem 188 §4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku: „Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu (…) jeśli duchowny publicznie odstępuje od wiary katolickiej”. Bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV wprost stwierdza, że heretyk nie może być papieżem, zaś kapłani, którzy uczestniczą w jego wyborze, dokonują aktu nieważnego.
Remontowanie sal po „Franciszku” (Jorge Bergoglio) – jawnym apostacie głoszącym relatywizm moralny – aby umożliwić osiedlenie się kolejnego uzurpatora, ukazuje ontologiczną ciągłość sekty posoborowej. Jak zauważył św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem i głową, tak jak przestaje sam w sobie być chrześcijaninem”. Materialne zajmowanie przestrzeni watykańskich nie nadaje żadnej legitymacji duchowej, będąc jedynie teatralnym gestem w służbie globalistycznej narracji o „ciągłości”.
Językowa symulacja katolickiej rzeczywistości
Retoryka zastosowana w materiale zdradza zakorzenioną w modernizmie technikę przywłaszczania pojęć. Określenia takie jak „Ojciec Święty”, „Następca św. Piotra” czy „papież” wobec Prevosta służą stworzeniu iluzji prawnomiędzynarodowej kontynuacji. Tymczasem zgodnie z nauką św. Roberta Bellarmina cytowaną w pliku Obrona sedewakantyzmu: „jawny heretyk nie może być Papieżem. Powodem tego jest to, że nie może być głową czegoś, czego nie jest członkiem”.
Fraza „pokoje należące do jego poprzedników” buduje fałszywą historyczną ciągłość, sugerując, że Prevost dziedziczy linię apostolską po Piusie XII – ostatnim prawowitym papieżu. W rzeczywistości mamy do czynienia z bezprawną okupacją przestrzeni sakralnej przez funkcjonariuszy antykościoła. Nawet wzmianka o „replikie Groty Lourdes” na tarasie stanowi bluźnierczą parodię autentycznego kultu Marji, skoro sama Fatima została zdemaskowana jako masońska operacja dezinformacyjna (zgodnie z analizą w pliku Fałszywe objawienia fatimskie).
Teologiczny wymiar świętokradzkiej profanacji
Zaplanowane umieszczenie „małej kaplicy” w apartamencie uzurpatora stanowi dopełnienie grabieży sacrum. Kaplica papieska była miejscem sprawowania Najświętszej Ofiary przez następców Apostołów, podczas gdy struktury posoborowe od 1969 roku celebrują niegodne parodie Mszy. Jak nauczał Pius XI w encyklice Quas primas: „Kościół, ustanowiony przez Chrystusa jako społeczność doskonała, żąda dla siebie z prawa mu przysługującego, którego zrzec się nie może, pełnej wolności i niezależności od władzy świeckiej”.
Remontowanie Pałacu Apostolskiego za pieniądze wiernych – podczas gdy prawdziwy Kościół katolicki trwa w katakumbach – ujawnia materialistyczne oblicze sekty. Wspomniane „oficjalne przyjęcia” w salach, gdzie niegdyś urzędowali papieże, służą dziś propagowaniu antychrześcijańskiego ładu światowego. Jak przestrzegał Pius IX w Syllabusie błędów: „Kościół nie może skutecznie korzystać z wolności i niezależności, odebranej mu przez rządy świeckie” (punkt 19).
Symptomatologia upadku i nadchodzącego tryumfu
Decyzja Prevosta o zamieszkaniu w apartamentach papieskich stanowi ostateczne odarcie posoborowia z resztek katolickiej mimikry. Jak zauważył św. Cyryl Aleksandryjski w liście do duchowieństwa Konstantynopola: „Władza naszej Stolicy postanowiła, że biskup (…) który został złożony z urzędu lub ekskomunikowany przez heretyka (…) nie będzie uważany za złożonego z urzędu”.
Epoka pustki po Franciszku symbolizuje duchowy wymiar Wielkiej Apostazji, gdzie „ohyda spustoszenia” (Mt 24,15) zajęła miejsce świętości. Jednakże, jak głosi niezmienne prawo Boże: „Panowanie jego władza wieczna, która nie będzie odjęta, a królestwo jego, które się nie skazi” (Dn 7,14 Wlg). Prawdziwy Kościół – choć dziś prześladowany i ukryty – przygotowuje się na nieunikniony tryumf Niepokalanego Serca Marji, gdy tylko skończą się czasy dopuszczonej przez Boga próby.
Za artykułem:
Leon XIV zamieszka w pomieszczeniach swoich poprzedników (ekai.pl)
Data artykułu: 31.01.2026
