Portal LifeSiteNews relacjonuje (2 lutego 2026), iż podczas krajowej konwencji Partii Konserwatywnej w Calgary odrzucono rezolucję A-16-1282, która miała potwierdzić prawo rodziców do poszukiwania terapii wspierających biologiczną tożsamość dzieci cierpiących na zaburzenia identyfikacji płciowej. Propozycja, przedstawiona przez członków okręgu Kitchener Centre, upadła stosunkiem głosów 843 do 783, przy jawnym sprzeciwie kierownictwa partii pod przywództwem Pierre’a Poilievre’a.
Faktyczna kapitulacja przed ideologią gender
Bill C-4, który wszedł w życie w 2022 roku, kryminalizuje rozmowy rodziców z dziećmi doświadczającymi dezorientacji płciowej oraz duchownych z wiernymi. Jak podkreślają źródła konwentu, „Gabinet Lidera Opozycji Oficjalnej zorganizował się, aby zatrzymać tę propozycję”. Wbrew wcześniejszym deklaracjom Poilievre’a potępiającym „zmiany płci” u dzieci, kierownictwo partii zaangażowało się w systemowe zwalczenie naturalnych praw rodzin.
„Głosowanie potwierdziło Partię Konserwatywną jako «wielki namiot»” – stwierdził z satysfakcją Jordan Paquet z Bluesky Strategy Group.
Termin „wielki namiot” odsłania istotę problemu: chęć zbudowania koalicji opartej na relatywizmie moralnym, gdzie zasady naturalnego porządku podporządkowuje się politycznemu pragmatyzmowi. Jak zauważyła posłanka Tamara Kronis z Nanaimo-Ladysmith: „Nie powinniśmy przyjmować polityk, które nas dzielą”. W praktyce oznacza to kapitulację przed lewicowym dyktatem, który prawa rodziców i ochronę dzieci przed okaleczeniem klasyfikuje jako „podział”.
Język zdrady: od wolności do totalitaryzmu
Retoryka używana przez przeciwników rezolucji demaskuje głęboki duchowy rozkład. Przedstawicielka Victoria, April Kitsel, twierdziła, iż sprzeciw wobec „zakazu terapii konwersyjnych” jest konieczny, by „chronić gejów i lesbijki przed pozbawionymi skrupułów terapeutami próbującymi zmienić orientację seksualną”. To klasyczny przykład przesunięcia pojęciowego: próbę pomocy dziecku w pogodzeniu się z własnym ciałem utożsamia się z opresją, podczas gdy prawdziwym zniewoleniem jest narzucenie nieletnim ideologicznej sekty gender.
Jonathan Gale z Edmonton-Manning przypomniał poruszające świadectwo: „Mieliśmy pod opieką młodą kobietę, której dziewczęcość została zgwałcona w dzieciństwie. Z powodu tego doświadczenia nie chciała już być dziewczynką (…) Dziś terapia afirmująca ciało jest nielegalna zgodnie z liberalnymi prawami”. Jego głos pozostał wołaniem na puszczy w obliczu politycznego oportunizmu.
Teologiczny wymiar rodzicielskiego autorytetu
Katechizm Rzymski naucza niezmiennie: „Rodzice mają prawo i obowiązek wychowania potomstwa zgodnie z prawem naturalnym i Bożym” (Pius XI, Divini Illius Magistri). Odrzucenie rezolucji A-16-1282 stanowi jawne pogwałcenie pierwotnego prawa rodzinnego, które Kościół zawsze bronił. Encyklika Piusa XI Quas Primas stanowczo potępia takie działania:
„Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi (…) władza Jego królewska zawiera w sobie obydwa te urzędy [królewski i kapłański] i w nich ma udział”.
Politycy, którzy pod pozorem „jedności” zdradzają fundamentalne zasady moralne, stają się współuczestnikami kulturowego samobójstwa. Jak przypomina św. Robert Bellarmin: „Jawny heretyk nie może sprawować władzy, gdyż odstąpił od fundamentu wiary” (De Romano Pontifice). Choć dotyczy to bezpośrednio władzy kościelnej, analogia moralna obowiązuje także w sferze świeckiej – przywódcy sprzeniewierzający się prawu naturalnemu tracą legitymację.
Symptom Wielkiej Apostazji
Upadek kanadyjskich konserwatystów nie jest odosobniony, lecz wpisuje się w globalną apostazję elit od chrześcijańskich korzeni. Już w 1864 roku Pius IX w Syllabus Errorów potępił błąd nr 55: „Kościół powinien być oddzielony od Państwa, a Państwo od Kościoła”. Dziś obserwujemy realizację tej herezji w formie „wielkiego namiotu”, gdzie miejsce Boga zajmuje bożek neutralności światopoglądowej.
Św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis demaskował mechanizm modernizmu: „Przez notoryczną i jawnie upublicznioną herezję Rzymski Papież, gdyby w nią popadł, zostaje ipso facto pozbawiony swojej osobistej władzy jurysdykcji”. Choć odnosi się to do władzy kościelnej, zasada ma wymiar uniwersalny – przywódcy wyrzekający się prawa naturalnego stają się uzurpatorami.
Kanadyjski epizod potwierdza prawdę zawartą w Syllabusie (błąd nr 80): „Rzymski Papież może i powinien pogodzić się z postępem, liberalizmem i nowoczesną cywilizacją”. W rzeczywistości każda próba takiego „pojednania” kończy się duchową samozagładą.
W obliczu tej zdrady jedyną odpowiedzią wiernych katolików musi być nieugięte trwanie przy niezmiennej nauce Kościoła i odrzucenie wszelkich kompromisów z cywilizacją śmierci. Jak nauczał Chrystus Król: „Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie” (Mt 12,30 Wlg).
Za artykułem:
Conservative Party votes down anti-gender ideology motion at national convention (lifesitenews.com)
Data artykułu: 02.02.2026
