Portal gosc.pl (3 lutego 2026) relacjonuje współpracę Rycerzy Kolumba i Zakonu Maltańskiego na Ukrainie, przedstawiając ją jako wzór chrześcijańskiej solidarności. Wspólne działania obejmują projekt „Kindermobil” (mobilne wsparcie psychologiczne dla dzieci) oraz szkolenia z pierwszej pomocy dla dorosłych. Według koordynatorki Walentyny Paliugi z „Maltańskiej Służby Pomocy”, współpraca wynika z „połączenia zasobów”, zaś psycholog Wiktoria Szulga podkreśla cel „odciążenia psychoemocjonalnego” najmłodszych. Członkowie Rycerzy Kolumba – jak Roman Zinkewycz i Myrosław Zwarycz – chwalą inicjatywę za pomoc w przełamywaniu traumy wojennej i naukę braterstwa. Seminarzysta Nazar Baczynski widzi w tym „tę samą misję pomagania potrzebującym”.
Faktograficzne przemilczenie nadprzyrodzoności
Relacja portalu gosc.pl pomija fundamentalny fakt: żadna z wymienionych organizacji nie reprezentuje katolickiej doktryny miłosierdzia. Rycerze Kolumba, założeni w 1882 r. jako stowarzyszenie mutualistyczne, od Vaticanum II ewoluowali w kierunku świeckiego aktywizmu, co papież Pius XI potępił w Quas primas:
„Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw (…), zburzone zostały fundamenty pod władzą”
. Tymczasem „braterstwo” głoszone przez Myrosława Zwarycza sprowadza się do technik ratowniczych – redukcji zbawczej misji Kościoła do „etyki służby”, co Pius IX w Syllabusie określił jako „pomieszanie porządku naturalnego z nadprzyrodzonym” (błąd 56).
Podobnie Zakon Maltański, choć historycznie związany z obroną wiary, dziś funkcjonuje jako NGO skupione na „pomocy humanitarnej połączonej ze wsparciem duchowym” (cyt. za vaticannews.va). To klasyczny przykład modernizmu: duchowość bez dogmatu, wiara bez konkretu. Jak zauważył św. Pius X w Lamentabili, błędem jest „przedkładanie naturalnych cnót nad łaskę uświęcającą” (błąd 58).
Językowa apoteoza psychologizacji
Lexicon artykułu zdradza antropocentryczne przesunięcie: „odciążenie psychoemocjonalne”, „bezpieczna przestrzeń”, „kryzys dzieci” – to pojęcia zaczerpnięte z świeckiej psychologii, nie zaś z sakramentalnego życia Kościoła. Gdy psycholog Wiktoria Szulga mówi o „danym dzieciom dzieciństwie”, dokonuje się subtelna zamiana: zamiast prowadzić dusze do Chrystusa przez modlitwę i pokutę, proponuje się terapię jako substytut zbawienia.
Tymczasem Codex Iuris Canonici z 1917 r. (kan. 1499) wyraźnie zastrzega, że pomoc duchowa ma pierwszeństwo przed wsparciem psychicznym. W sytuacji wojny prawowity pasterz winien organizować nie „gry zespołowe”, lecz błagalne procesje, adoracje Najświętszego Sakramentu i masowe spowiedzi – jak czynił św. Karol Boromeusz podczas zarazy w Mediolanie.
Teologiczne bankructwo „Kindermobil”
Projekt „Kindermobil” stanowi kwintesencję posoborowego przesunięcia akcentów. Zamiast udzielać sakramentu chorych czy namaszczenia krzyżmem – oferuje się „arteterapię”. Zamiast uczyć dzieci odmawiania Różańca za nawrócenie agresorów – proponuje się „odkrywanie talentów”. Mała Daria zachwyca się grami sportowymi, lecz czy ktoś wyjaśnił jej, że prawdziwe zwycięstwo polega na noszeniu krzyża z Chrystusem?
Wzruszające świadectwo Wasyla Jacynyka, który „uratował nieprzytomnego mężczyznę”, to przykład czysto naturalnej cnoty, pozbawionej nadprzyrodzonej perspektywy. Św. Tomasz z Akwinu w Summa Theologica (II-II, q. 23, a. 7) przypomina: „Miłosierdzie bez wiary jest jak ciało bez duszy”. Tymczasem cała inicjatywa przypomina świecki wolontariat z nalotem religijnej retoryki.
Symptomatyczna jedność w apostazji
Entuzjazm seminarzysty Nazara Baczynskiego dla „wspólnej misji” Rycerzy Kolumba i Zakonu Maltańskiego odsłania głębszy problem: ekumeniczne rozmycie tożsamości. Jak zauważył Pius XI w Mortalium animos, „jedność możliwa jest jedynie w prawdzie katolickiej”. Tymczasem współpraca opiera się na mglistym „humanitaryzmie”, gdzie dogmat ustępuje przed „pragmatyzmem”.
Nie przypadkiem w tekście brak jakiejkolwiek wzmianki o:
1. Modlitwie wynagradzającej za grzechy powodujące wojny
2. Kulcie Najświętszego Serca Jezusa jako remedium na kryzysy
3. Nawróceniu Rosji przez poświęcenie się Niepokalanemu Sercu Maryi (prawowite wezwanie z Fatimy zostało zastąpione „terapią traumy”)
Powrót do prawdziwego miłosierdzia
Katolicka odpowiedź na wojnę brzmi radykalnie inaczej: nie „Kindermobil”, lecz Krzyż; nie szkolenia z pierwszej pomocy, lecz nabożeństwo pierwszych pięciu sobót; nie psychologowie, lecz kapłani sprawujący Ofiarę przebłagalną. Jak pisał św. Alfons Liguori w Uwielbieniach Maryi: „Gdzie zabraknie modlitwy różańcowej, tam wkroczą demony działalności”.
Dopóki „organizacje katolickie” będą zastępować łaskę uświęcającą terapią, a Ewangelię – szkoleniami, ich działalność pozostanie jedynie filantropijną karykaturą prawdziwego miłosierdzia, które – jak uczył św. Augustyn – „płynie z Krzyża, a nie z komitetów pomocy”.
Za artykułem:
Ukraina: podwójna pomoc Rycerzy Kolumba i Zakonu Maltańskiego (gosc.pl)
Data artykułu: 03.02.2026
