Portal „Gość Niedzielny” (3 lutego 2026) relacjonuje decyzje uzurpatora Karola Nawrockiego w sprawie zastosowania tzw. „prawa łaski”. Wobec trzech osób skazanych za przestępstwa mającej charakter kryminalny i gospodarczy (nieumyślne spowodowanie katastrofy, groźby karalne, oszustwo) władza świecka zdecydowała się na darowanie lub zawieszenie kar, powołując się na „względy humanitarne”, „trudną sytuację rodzinną” oraz „pozytywne opinie środowiskowe”. Jednocześnie pięć innych próśb o „ułaskawienie” zostało odrzuconych.
Naturalistyczna redukcja sprawiedliwości
Przedstawiona argumentacja demaskuje całkowite zerwanie z katolicką koncepcją sprawiedliwości opartą na ordo divinus (porządek Boży). Jak stwierdza Pius XI w encyklice Quas Primas:
„Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi (…) zarówno jednostki, jak i rodziny, jak i państwa, które ludzie w społeczeństwa zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak jednostki”
. Tymczasem w analizowanych decyzjach:
- Brak jakiegokolwiek odniesienia do zadośćuczynienia wobec pokrzywdzonych jako warunku sprawiedliwości – usankcjonowano relatywizm moralny gdzie „pozytywna opinia środowiskowa” zastępuje obiektywne prawo naturalne.
- Wykorzystano typowo modernistyczne pojęcie „czynu incydentalnego” – przeczy to niezmiennej nauce o odpowiedzialności za każde świadome naruszenie porządku moralnego (por. Syllabus błędów, pkt 56-61).
- „Zaawansowany wiek” i „sytuacja zdrowotna” potraktowane jako okoliczności łagodzące – odrzucono katolicką zasadę równości wobec prawa niezależnie od warunków doczesnych (Kanon 188.4 KPK 1917).
Bluźniercza parodia sakramentu pokuty
Szczególnie gorszący jest język urzędowych komunikatów imitujący teologię skruchy:
„wyrażenie skruchy, przeproszenie pokrzywdzonych, przestrzeganie porządku prawnego po wyroku”
. To jawna profanacja pojęć nadprzyrodzonych:
- „Skrucha” sprowadzona do aktu czysto socjologicznego – podczas gdy contritio perfecta (żal doskonały) wymaga zwrócenia się ku Bogu jako Najwyższemu Sędziemu (por. Św. Tomasz z Akwinu, ST III, q. 85).
- Brak najmniejszej wzmianki o konieczności spowiedzi sakramentalnej – sekciarski relatywizm potwierdzający utratę przez posoborowców władzy kluczy (Mt 16,19).
- „Przestrzeganie porządku prawnego” jako kryterium – totalne odwrócenie hierarchii gdzie posłuszeństwo wobec świeckich przepisów zastępuje cnotę religijności.
Symptomatologia apostazji
Tzw. „prawo łaski” w wykonaniu uzurpatora Nawrockiego ujawnia głęboką apostazję państwa polskiego:
- Demokratyczna „legitymizacja” władzy całkowicie zastąpiła principatum Christi Regis (panowanie Chrystusa Króla) – por. Pius XI, Quas primas:
„Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw (…) zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”
.
- Statystyki ułaskawień (146 u Dudy vs 4302 u Kwaśniewskiego) dowodzą instrumentalizacji instytucji – w służbie ideologii, a nie sprawiedliwości.
- Całkowite pominięcie kwestii reparatio iniuriae (naprawienie krzywd) – potwierdzenie hegemonii humanitaryzmu nad katolicką koncepcją zadośćuczynienia.
W świetle niezmiennego Magisterium każda próba zastąpienia Bożej Sprawiedliwości świeckim „humanitaryzmem” jest aktem buntu przeciw Królestwu Chrystusa. Jak przypomina Syllabus błędów: „Kościół nie może skutecznie bronić etyki ewangelicznej trwając przy przestarzałych poglądach” (pkt 63) – potępiając tym samym modernistyczną mentalność przyświecającą omawianym decyzjom.
Za artykułem:
Prezydent ułaskawił trzy osoby; nie zastosował prawa łaski wobec pięciu osób (gosc.pl)
Data artykułu: 03.02.2026
