Portal EWTN News relacjonuje (2 lutego 2026), że przywódcy Konferencji „Biskupów” Katolickich Stanów Zjednoczonych (USCCB) wydali oświadczenie popierające rozszerzenie tzw. Mexico City Policy przez Departament Stanu USA. Nowe regulacje, nazwane „Promowaniem Ludzkiego Rozkwitu w Pomocy Zagranicznej” (PHFFA), formalnie ograniczają finansowanie zagranicznych organizacji pozarządowych promujących aborcję, a także wprowadzają restrykcje wobec działań związanych z ideologią gender oraz tzw. różnorodnością, równością i inkluzywnością (DEI).
Faktograficzne odsłonięcie modernistycznej gry pozorów
W oświadczeniu „biskupi” Edward Burns, Daniel Thomas i Elias Zaidan deklarują: „Popieramy solidne finansowanie autentycznej pomocy zagranicznej ratującej życie i afirmującej życie oraz aplauzujemy nowe polityki, które zapobiegają wydawaniu dolarów podatników na organizacje zajmujące się ideologiczną kolonizacją i promowaniem aborcji lub ideologii gender za granicą”. Choć pozornie bronią życia prenatalnego, równocześnie domagają się implementacji polityk „w sposób, który uznaje przyrodzoną godność każdej osoby ludzkiej i nie krzywdzi tych, którzy są marginalizowani rasowo lub etnicznie” – co stanowi klasyczny przykład posoborowego synkretyzmu moralnego.
„Bóg powierza nam odpowiedzialność za dzielenie się naszymi błogosławieństwami, aby pomóc zachować życie i godność naszych braci i sióstr w potrzebie” – twierdzą sygnatariusze.
Warto odnotować, że dokument PHFFA – poza historycznymi ograniczeniami finansowania aborcji – wprowadza nowe rozdziały „Zwalczanie Ideologii Gender w Pomocy Zagranicznej” (CGIFA) oraz „Zwalczanie Dyskryminującej Ideologii Równości w Pomocy Zagranicznej” (CDEIFA). „Biskup” Thomas dodaje: „Dolary podatników nie mają interesu w finansowaniu organizacji, które celują w podatne populacje aborcją”, jednocześnie deklarując „zaangażowanie w dialog z administracją”.
Język relatywizacji jako symptom apostazji
Retoryka użyta przez „biskupów” zdradza typowo modernistyczne podejście do kwestii życia i moralności. Określenia takie jak „autentyczna pomoc afirmująca życie” czy „nie krzywdzić marginalizowanych” stanowią językowy kamuflaż dla fundamentalnego odejścia od niezmiennej doktryny katolickiej. Jak uczył św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis: „Moderniści (…) mieszają prawdę z fałszem, aby nikogo nie urazić i wszystkim dogodzić”.
Brakuje tu jednoznacznego potępienia aborcji jako zbrodni wołającej o pomstę do nieba oraz ideologii gender jako bluźnierczego zaprzeczenia Bożego porządku stworzenia. Zamiast tego mamy do czynienia z biurokratycznym żargonem, który – jak trafnie diagnozował Pius IX w Syllabusie błędów – „przedkłada polityczną poprawność nad niezmienne prawa Boże” (pkt 39-40).
Teologiczne bankructwo „zaangażowania w dialog”
Krytyka musi dotknąć sedna problemu: cała struktura USCCB działa w jawnym zerwaniu z Magisterium Kościoła Katolickiego. Sobór Watykański II w konstytucji Gaudium et spes otworzył furtkę dla tego typu kompromisów, głosząc fałszywą „autonomię rzeczy doczesnych” (nr 36). Tymczasem Pius XI w encyklice Quas Primas stanowczo nauczał:
„Królestwo naszego Zbawiciela obejmuje wszystkich ludzi (…) zarówno jednostki, jak i rodziny, jak i państwa, gdyż ludzie w społeczeństwach zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak jednostki” (nr 18).
Popierając jakiekolwiek działania państwa bez jednoczesnego domagania się publicznego uznania królewskiej władzy Chrystusa, „biskupi” zdradzają swój sekularystyczny etos. Co więcej, milczenie na temat antychrześcijańskiego charakteru ideologii DEI (promowanej przez dokument CDEIFA) świadczy o przyjęciu modernystycznej zasady „ewolucji dogmatów”, potępionej przez św. Piusa X w dekrecie Lamentabili (pkt 21, 26, 58).
Symptomatyczne uwikłanie w polityczny pragmatyzm
Opisywane wydarzenie stanowi klasyczny przykład strategicznego kompromisu doktrynalnego, charakterystycznego dla sekty posoborowej. Z jednej strony pozorne poparcie dla ograniczenia aborcji (co odpowiada konserwatywnej części elektoratu), z drugiej – subtelne wsparcie dla lewicowych narracji o „marginalizacji rasowej”. To dokładnie ta sama schizofrenia duchowa, którą Pius IX potępił w Syllabusie jako „sprzeczność między wiarą a życiem” (pkt 64).
Jak trafnie zauważył św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Żaden jawny heretyk nie może być głową Kościoła”. To samo dotyczy „biskupów”, którzy – choć nominalnie występują przeciw aborcji – równocześnie legitymizują ideologiczne narzędzia Nowego Porządku Świata. Ich działania potwierdzają prawdę sedewakantystycznej analizy: struktury posoborowe stały się narzędziem antykościoła, symulującym katolicyzm dla maskowania apostazji.
Katolików nie łudzą pozory. Jak nauczał Pius XI: „Pokój Chrystusowy nie zajaśnieje narodom, dopóki państwa nie uznają panowania Zbawiciela” (Quas Primas). Prawdziwa obrona życia wymaga nie politycznych połowiczností, lecz bezwarunkowego poddania wszystkich narodów pod panowanie Chrystusa Króla – czego żaden z sygnatariuszy oświadczenia nawet nie sugeruje.
Za artykułem:
U.S. bishops ‘applaud’ expanded Mexico City Policy (ewtnnews.com)
Data artykułu: 02.02.2026
