Portal EWTN (12 stycznia 2026) relacjonuje, że uczestnicy zebrania plenarnego „biskupów” Panamy wezwali do stworzenia nowej konstytucji, poruszając kwestie suwerenności narodowej, ubóstwa, przemocy oraz wyrażając „solidarność” z narodem Wenezueli. Zdaniem sygnatariuszy dokumentu, „pilna potrzeba nadania sobie nowej konstytucji” ma na celu „odnowienie konsensusu, wzmocnienie instytucji demokratycznych, zagwarantowanie sprawiedliwości społecznej” oraz dostosowanie prawa do „czasów, w których żyjemy i tych, które nadejdą”.
Rewolucyjna utopia w miejsce prawa Bożego
„Nie chodzi tylko o reformę tekstów, ale o odnowienie konsensusu” – deklarują „pasterze”, całkowicie pomijając fundamentalną zasadę katolickiej nauki społecznej wyrażoną w encyklice Quas Primas Piusa XI: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi – zarówno pojedynczych obywateli, jak i rodziny i państwa”. Wezwanie do permanentnej rewolucji prawnej („odpowiedzi na czasy, które nadejdą”) stanowi jawny przejaw modernistycznej herezji ewolucji dogmatów, potępionej przez św. Piusa X w dekrecie Lamentabili (propozycja 5, 21, 58).
„Ofiara młodych z 9 stycznia 1964 roku przypomina nam, że suwerenność nie jest dziedziczona biernie, ale broniona z przekonaniem, jednością i hojnym poświęceniem”
Ten rewizjonistyczny historycyzm gloryfikujący krwawe zamieszki (21 ofiar) jako „akt obrony suwerenności” przeczy katolickiej nauce o prawowitej władzy. Św. Paweł wyraźnie nakazuje: „Każda dusza niech będzie poddana wyższym zwierzchnościom; albowiem nie masz zwierzchności, chyba od Boga” (Rz 13,1 Wlg). Tymczasem „biskupi” Panamy promują kult rewolucyjnego buntu, co Pius IX potępił w Syllabusie (propozycja 63) jako „błąd powstania przeciw władzy”.
Naturalistyczna redukcja misji Kościoła
Cały dokument – podobnie jak praktyka posoborowych struktur – redukuje misję Kościoła do świeckiego aktywizmu. Ubodzy przedstawiani są nie jako „biedni duchem” (Mt 5,3 Wlg) wezwani do zbawienia, lecz jako „ludzie z twarzami i historiami” wymagający jedynie doczesnej pomocy. Brak jakiejkolwiek wzmianki o potrzebie łaski uświęcającej, sakramentów czy życia wiecznego demaskuje czysto naturalistyczną agendę.
„Troska o środowisko” i „wsparcie duszpasterskie” dla społeczności Río Indio przeciw budowie zbiornika wodnego to klasyczny przykład kościelnego marksizmu, gdzie rzekoma obrona „praw ludności” służy torpedowaniu rozwoju cywilizacyjnego. Już Leon XIII w Rerum novarum przestrzegał przed socjalistycznymi utopiami niszczącymi własność prywatną.
Fałszywa ekumenia i zdrada Wenezueli
Rzekoma „solidarność z Kościołem i narodem Wenezueli” stanowi szczyt obłudy. Wzywa się do „poszanowania praw człowieka i obywatela wszystkich”, całkowicie pomijając fakt, że katolicka Wenezuela padła ofiarą ateistycznej dyktatury wspieranej przez posoborowych „duszpasterzy społecznych”. Brak zdecydowanego potępienia reżimu Maduro przy równoczesnym cytowaniu bergoliańskiego frazesu o „dobru umiłowanego narodu wenezuelskiego” dowodzi kolaboracji z rewolucją.
Prawdziwy głos Kościoła zabrzmiałby jak ostrzeżenie Piusa IX z encykliki Qui pluribus: „Kościół katolicki zawsze zwalczał najróżniejsze sekty, które odważnie głoszą zasady fałszywe i przeciwne cnocie”. Tymczasem współczesni judaszowie w mitrach ograniczają się do dialogu z oprawcami.
Symptom apostazji posoborowego antykościoła
Cała wypowiedź panamskich „biskupów” stanowi laboratoryjny przykład siedmiu grzechów głównych posoborowia:
1. Odrzucenie społecznego panowania Chrystusa Króla – brak choćby jednej wzmianki o obowiązku podporządkowania państwa prawu Bożemu
2. Relatywizm konstytucyjny – wiara w „ulepszalność” podstaw państwa w oderwaniu od praw naturalnych
3. Wulgarny socjalizm – zastąpienie dzieła miłosierdzia walką klasową pod hasłami „sprawiedliwości społecznej”
4. Kult rewolucji – gloryfikacja krwawego powstania jako rzekomego „aktu suwerenności”
5. Ekumeniczna zdrada – milczenie o prześladowaniach katolików w Wenezueli przy równoczesnym dialogu z tyranami
6. Naturalizm antropologiczny – redukcja człowieka do istoty biologiczno-społecznej bez duszy i przeznaczenia wiecznego
7. Profanacja urzędu – wykorzystanie sakry biskupiej do głoszenia antychrześcijańskich haseł
Jak przestrzegał św. Pius X w Pascendi: „Moderniści usiłują zniszczyć wszelkie relikwie przeszłości, co nazywają wyzwoleniem człowieka”. Panamscy „hierarchowie” doskonale wpisują się w ten destrukcyjny projekt.
Jedyną odpowiedzią wiernych pozostaje bezkompromisowe trwanie przy niezmiennej doktrynie katolickiej i prawowitej Mszy Świętej – gdzie Chrystus-Król rzeczywiście panuje na ołtarzach, a nie w rewolucyjnych manifestach.
Za artykułem:
Catholic Church in Panama calls for new constitution (ewtnnews.com)
Data artykułu: 12.01.2026
