Naturalizm versus nadprzyrodzona misja małżeństwa
Portal EWTN News (29 stycznia 2026) relacjonuje kampanię „Greater Than” organizacji Them Before Us, rzekomo broniącej praw dzieci „pozbawionych matki lub ojca” wskutek legalizacji małżeństw homoseksualnych. Choć inicjatywa słusznie wskazuje na patologie in vitro czy przypadki tworzenia „rodzin” przez przestępców seksualnych, jej argumentacja grzęźnie w naturalistycznym redukcjonizmie, całkowicie pomijając nadprzyrodzony charakter małżeństwa jako sakramentu i jego ścisły związek z Odkupieniem.
„Dzieci potrzebują, zasługują i mają prawo do obojga” – twierdzi Katy Faust z Them Before Us.
O ile teza ta pozostaje zgodna z prawem naturalnym (Rdz 1,27-28; 2,24), o tyle kampania milczy o kluczowym wymiarze: małżeństwo to nie tylko „najlepsze środowisko rozwoju dziecka”, ale jedyny godziwy sposób przekazywania życia nadprzyrodzonego, ustanowiony przez Chrystusa jako „wielki sakrament” (Ef 5,32). Jak nauczał Pius XI w Casti connubii: „Małżeństwo podniesione przez Chrystusa do godności sakramentu, pozostaje w Kościele nierozerwalnym i świętym związkiem” (§6). Tymczasem „Greater Than” sprowadza małżeństwo do psychologicznej optymalizacji – dokładnie tak, jak czynią to genderowi inżynierowie społeczni.
Milczenie o grzechu wołającym o pomstę do nieba
Szokujące jest przemilczenie w kampanii obiektywnej grzeszności związków homoseksualnych. Choć artykuł wspomina o Katechizmie „Kościoła Katolickiego” (sic!), który określa akty homoseksualne jako „sprzeczne z prawem naturalnym” (KKK 2357), nie wspomina, że są one intrinsece malum – złem samym w sobie, „grzechem wołającym o pomstę do nieba” (Katechizm Rzymski, XI, IX, 4). Tymczasem Sobór Trydencki definitywnie orzekł: „Jeśli ktoś powie, że stan małżeński należy przedkładać nad dziewictwo lub czystość, i że nie jest lepsze i błogosławiejsze pozostawać w dziewictwie lub czystości, niż łączyć się węzłem małżeńskim – niech będzie wyklęty” (Sesja XXIV, kan. 10).
Kampania popełnia błąd antropologiczny, akceptując retorykę „tożsamości seksualnej”. Faust twierdzi: „Kobieta identyfikująca się jako lesbijka może być kochającą matką, ale nie może być ojcem”. To językowej kapitulacji przed gender ideology! Św. Pius X potępił takie „utożsamianie” w dekrecie Świętego Oficjum Lamentabili sane (1907), wykluczając możliwość „zmiennej tożsamości” wobec niezmiennego prawa naturalnego (propozycje 58, 64).
Posoborowa schizofrenia: obrona zasad przy współpracy z ich niszczycielami
Paradoksem kampanii jest jej oparcie na organizacjach działających w ramach posoborowej struktury okupującej Watykan. Wsparcie CatholicVote – grupy promującej „evangelical Catholicism” Bergoglia – czy Word on Fire Institute Roberta Barrona (który w 2022 nazwał homoseksualizm „naturalną różnorodnością”) podważa wiarygodność całego przedsięwzięcia. Jak zauważył abp Marcel Lefebvre: „Nie można jednocześnie zwalczać rewolucji i karmić się z jej rąk”.
Jennifer Roback Morse z Ruth Institute, powołująca się na „katolicką etykę seksualną”, przemilcza fakt, że sama instytucja współpracuje z anglikańskim ośrodkiem w Oxfordzie, promującym „chrześcijański feminizm”. Tymczasem Pius XI w Casti connubii §79 ostrzegał: „Kto próbuje rozwiązać problem małżeństwa, nie odwołując się do Ewangelii, ten (…) pracuje daremnie”.
Dziecko jako cel: ukryty pragmatyzm
Kampania „Greater Than”, skupiając się na „prawach dziecka”, popełnia ten sam błąd co jej przeciwnicy: antyteleologiczne zawężenie małżeństwa do sfery prokreacji. Podczas gdy Ojcowie Soboru Trydenckiego (Sesja XXIV) nauczali, że głównym celem małżeństwa jest „rodzenie dzieci i ich wychowanie na chwałę Bożą”, inicjatywa Faust redukuje je do psychologicznego dobrostanu.
„Realny postęp oznacza stawianie potrzeb dzieci ponad pragnieniami dorosłych” – deklaruje Jim Daly z Focus on the Family.
To zdanie, choć pozornie słuszne, pomija esencję: dzieci potrzebują nie tylko „matki i ojca”, ale rodziców żyjących w łasce uświęcającej, przekazujących wiarę poprzez sakramentalne małżeństwo. Jak pisał św. Paweł: „Niemowlętami w Chrystusie karmiłem was mlekiem, a nie pokarmem stałym” (1 Kor 3,2). W świecie, gdzie 68% „katolickich” dzieci w USA przyjmuje pierwszą Komunię bez znajomości podstaw wiary (CARF 2025), kampania walczy z symptomami, ignorując źródło choroby: apostazję hierarchów.
Quo vadis, kampanio?
Podsumowując: „Greater Than” przypomina gaszenie pożaru katedry butelką wody. Gdy fundamenty wiary leżą w gruzach po „synodzie o synodalności” (2024), gdzie „biskupi” proponowali „błogosławieństwa” związków sodomickich – walka o „naturalną rodzinę” bez odniesienia do Syllabusa błędów Piusa IX (1864) czy encykliki Quas primas Piusa XI (1925) jest skazana na klęskę.
Zamiast „centrowania dzieci” potrzebne jest przywrocenie publicznego panowania Chrystusa Króla – jedynego gwaranta ładu moralnego. Jak nauczał Pius XI: „Królowanie społeczne Najświętszego Serca ma być źródłem zbawienia dla narodów” (Quas primas §32). Dopóki kampanie akceptują zasady świeckiego humanizmu („prawa dziecka”, „równość”, „dialog”), będą jedynie opium dla katolików, odwracającym uwagę od konieczności kontrrewolucji.
Za artykułem:
New campaign says children are ‘true victims’ of legalizing same-sex marriage (ewtnnews.com)
Data artykułu: 29.01.2026
