Portal EWTN informuje o wzroście prześladowań chrześcijan na świecie i w Europie, powołując się na dane organizacji Open Doors (388 milionów prześladowanych w latach 2024-2025) oraz raporty OIDAC (2 211 przestępstw z nienawiści w Europie w 2024 r.). Artykuł relacjonuje morderstwo asyryjsko-chaldejskiego chrześcijanina Aszura Sarnayi we Francji (wrzesień 2025) oraz środki bezpieczeństwa wokół bożonarodzeniowych wydarzeń publicznych. Politycy Unii Europejskiej i przedstawiciele struktur posoborowych wzywają do powołania specjalnego wysłannika ds. wolności religijnej oraz koordynatora ds. zwalczania „anty-chrześcijańskiej nienawiści”. Propozycje te stanowią klasyczny przykład modernistycznej gry pozorów, gdzie pozór obrony wiary służy legitymizacji relatywistycznej agendy.
Faktograficzna demitologizacja „ochrony”
Przedstawiane statystyki przemocy fizycznej, choć wstrząsające, stanowią jedynie wierzchołek góry lodowej prawdziwego prześladowania – systematycznej destrukcji społecznego panowania Chrystusa Króla. „Nie przez co innego szczęśliwe państwo – a przez co innego człowiek, państwo bowiem nie jest czym innym, jak zgodnym zrzeszeniem ludzi” (św. Augustyn) – przypomina Pius XI w encyklice Quas Primas. Tymczasem Europejski Parlament, który w 2025 r. podświetlił się na czerwono w akcji #RedWeek, równocześnie finansuje aborcję i genderową rewolucję.
„A move to the EEAS would address some of these inter-institutional complexities” – twierdzi Jonathan de Leyser z Christian Solidarity Worldwide.
Przeniesienie stanowiska wysłannika do Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych nie rozwiąże fundamentalnego problemu: Unia Europejska jako projekt polityczny z zasady odrzuca publiczne panowanie Chrystusa, co czyni ją de facto strukturą apostazji. Jak zauważa św. Robert Bellarmin: „Heretyk nie jest członkiem, więc nie może być głową Kościoła… jawny heretyk nie może być Papieżem” (De Romano Pontifice). Analogicznie, instytucja jawnie zwalczająca królewską godność Zbawiciela nie może rościć sobie prawa do obrony Jego wyznawców.
Językowa dekonstrukcja modernizmu
Termin „wolność religijna” użyty w artykule stanowi semantyczną pułapkę. Sobór Watykański II w deklaracji Dignitatis humanae wprowadził rewolucyjne pojęcie prawa do błędu, podczas gdy Pius IX w Syllabusie błędów potępia tezę, że „człowiek może w obserwacji jakiejkolwiek religii znaleźć drogę wiecznego zbawienia” (błąd nr 16). Wezwanie do „systematycznego dokumentowania ataków” przez państwa członkowskie UE to fasada mającą ukryć fakt, że same te państwa są współwinne prześladowaniom poprzez:
- Legalizację bluźnierczych „sztuk” i wystaw (art. 40 Syllabusu)
- Finansowanie organizacji proaborcyjnych pod płaszczykiem „pomocy rozwojowej”
- Tolerowanie profanacji kościołów przez LGBT i islamistów
Propozycja Alessandro Calcagno z Komisji Konferencji Biskupich UE, by „fundusze UE wyraźnie przeznaczyć na zwalczanie antychrześcijańskiej nienawiści”, ignoruje nauczanie Leona XIII: „Państwo nie jest czym innym, jak zgodnym zrzeszeniem ludzi” (enc. Immortale Dei). Państwo odrzucające królewską godność Chrystusa nie może być „zgodnym zrzeszeniem”, lecz staje się zbiorem buntowników.
Teologiczne bankructwo „ochrony miejsc kultu”
Calcagno twierdzi, że „ochrona miejsc kultu ma kluczowe znaczenie nie tylko dla bezpieczeństwa czy symboliki, ale dla ochrony wolności religijnej”. To typowo modernistyczne pomieszanie porządku naturalnego i nadprzyrodzonego. Kościół katolicki naucza, że:
„Władza naszej Stolicy postanowiła, że biskup, duchowny lub chrześcijanin z prostego wyznania, który został złożony z urzędu lub ekskomunikowany przez Nestoriusza lub jego zwolenników, po tym jak ten ostatni zaczął głosić herezję, nie będzie uważany za złożonego z urzędu ani ekskomunikowanego” (Papież Celestyn I).
Struktury posoborowe, akceptujące wolność religijną i ekumenizm, straciły legitymizację do nazywania się Kościołem. Ich „miejsca kultu” są często teatrem sacrum, gdzie sprawuje się nieważne „msze” Nowego Porządku. Prawdziwa ochrona świątyń musi zaczynać się od usunięcia z ołtarzy tych, którzy – jak nauczał św. Cyryl Aleksandryjski – „oddzielili się od Kościoła”.
Symptomatyczne milczenie o źródłach apostazji
Artykuł pomija kluczowy fakt: wzrost przemocy wobec chrześcijan jest bezpośrednią konsekwencją dekad apostazji wewnątrz samego Kościoła. Gdy „biskupi” przestają głosić „Extra Ecclesiam nulla salus” (Poza Kościołem nie ma zbawienia), gdy „papieże” całują koran i uczestniczą w pogańskich rytuałach, świat otrzymuje jasny sygnał: Chrystus nie jest Królem. Pius X w Syllabusie błędów potępił tezę, że „Kościół nie powinien się mieszać do spraw doczesnych” (błąd 55). Tymczasem współcześni hierarchy zajmują się klimatem i szczepionkami, zamiast głosić Ewangelię.
Prawdziwym prześladowcą chrześcijan jest nie tylko fizyczny oprawca, ale przede wszystkim duchowy zdrajca w sutannie. Dopóki struktury okupujące Watykan nie powrócą do integralnej doktryny katolickiej, żadni „wysłannicy” i „koordynatorzy” nie zatrzymają fali prześladowań. Jak ostrzegał Pius XI: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw […] musiało być wstrząśnięte całe społeczeństwo ludzkie” (enc. Quas Primas).
W świetle niezmiennej wiary katolickiej, rozwiązaniem nie jest dialog z prześladowcami, lecz restauracja społecznego panowania Chrystusa Króla. Jak uczył św. Paweł: „Zapłatąście kupieni, nie stawajcie się niewolnikami ludzkimi” (1 Kor 7,23 Wlg). Prawdziwi katolicy nie potrzebują ochrony UE – potrzebują wiarygodnych pasterzy, którzy wyprowadzą ich z niewoli posoborowej zgnilizny.
Za artykułem:
Growing persecution prompts calls for European Union envoy on religious freedom (ewtnnews.com)
Data artykułu: 24.01.2026
