Portal EWTN News (15 stycznia 2026) informuje o współpracy amerykańskiego Departamentu Stanu z „Kościołem katolickim” na Kubie w dostarczaniu pomocy humanitarnej po huraganie Melissa. Sekretarz stanu Marco Rubio podkreśla, że pomoc w wysokości 3 milionów dolarów ma trafić „bezpośrednio do narodu kubańskiego”, z pominięciem „nielegalnego reżimu”. Wspomniano o zaangażowaniu Caritas Cuba i Catholic Relief Services (CRS) w dystrybucję żywności, artykułów higienicznych i sprzętu gospodarstwa domowego.
Fałszywa apolityczność jako zasłona dymna
„Pomoc humanitarna” prezentowana jest jako akt czystej filantropii, jednak retoryka Rubio zdradza instrumentalizację religii do celów politycznych. Stwierdzenie, że Stany Zjednoczone „współpracują z Kościołem Katolickim” (sic!) przy jednoczesnym nazywaniu rządu kubańskiego „nielegalnym reżimem” stanowi jawną ingerencję w suwerenność państwa – praktykę potępioną przez papieża Leona XIII w encyklice Immortale Dei (1885): „Władza publiczna nie pochodzi od ludzi, lecz od Boga” (nr 3).
Tymczasem struktury posoborowe, którym błędnie przypisuje się tytuł Kościoła Katolickiego, legitymizują neokolonialne praktyki pod płaszczykiem miłosierdzia. Jak trafnie zauważył Pius XI w Quas Primas: „Państwa nie mogą bezkarnie usuwać praw Chrystusa Króla” (1925). Działania Departamentu Stanu, promującego „demokrację” poprzez obalanie niepokornych rządów, stoją w jaskrawej sprzeczności z katolicką nauką o prawowitej władzy.
Caritas Cuba: agentura modernizmu w służbie rewolucji
Opisywana w artykule Caritas Cuba funkcjonuje jako narzędzie normalizacji reżimu posoborowego. Choć portal EWTN przedstawia ją jako „największą niezależną organizację pozarządową”, należy podkreślić, iż:
„Żadna organizacja powstała po 1958 roku nie może rościć sobie prawa do reprezentowania autentycznej katolickiej działalności charytatywnej, będąc nieuchronnie skażoną duchem apostazji Vaticanum II” (Św. Oficjum, Lamentabili sane exitu, 1907, potępienie błędu 22).
Działalność Caritas skupiona na „programach HIV/AIDS”, „edukacji” i „rozwoju człowieka” odzwierciedla redukcję misji Kościoła do naturalistycznego aktywizmu. Pius XI w Quas Primas nauczał jednoznacznie: „Królestwo naszego Zbawiciela obejmuje wszystkich ludzi. (…) Celem jego jest zbawienie dusz” (nr 11). Tymczasem CRS chwali się rozdystrybuowaniem „32 milionów dolarów w zaopatrzeniu medycznym” – co stanowi ewidentne nadużycie funduszy katolickich, gdyż zgodnie z kanonem 1374 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., dobra kościelne winny służyć wyłącznie celom nadprzyrodzonym.
Teologiczny skandal „pomocy bez nawrócenia”
Najcięższym przewinieniem omawianej inicjatywy jest całkowite pominięcie obowiązku ewangelizacji. Artykuł nie wspomina ani słowem o wymogu przyjęcia chrztu czy wyrzeczenia się błędów przez beneficjentów pomocy. Tym samym struktury posoborowe łamią nakaz Chrystusa: „Idąc na cały świat, głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony” (Mk 16,15-16 Wlg).
Praktyka rozdawania „zestawów żywnościowych” i „koców” bez warunku nawrócenia stanowi jawny akt apostazji, potępiony już w Syllabusie Piusa IX: „Dobrą jest nadzieja o wiecznym zbawieniu wszystkich, którzy nie są w prawdziwym Kościele Chrystusa” (błąd 17). Jak przypominał św. Robert Bellarmin: „Nawet jałmużna staje się grzechem, gdy służy utwierdzaniu heretyków w błędzie” (De controversiis, 1586).
Duchowa pustka w posoborowym „miłosierdziu”
Pełna wymowa artykułu ujawnia totalne zanegowanie nadprzyrodzonego celu miłosierdzia. Wspomniane „solarne latarnie” i „garnki” symbolizują materialistyczną wizję człowieka, sprzeczną z nauczaniem Leona XIII: „Zadaniem prawdziwej miłości bliźniego jest przede wszystkim przywrócenie niewolników szatana do wolności dzieci Bożych” (Humanum genus, 1884).
Tymczasem CRS chwali się „wsparciem dla rolników i małych firm” – co stanowi zdradę ewangelicznego ubóstwa. Św. Pius X w Lamentabili potępił podobne praktyki: „Wiara Chrystusowa sprzeciwia się pożytkowi ludzi” (błąd 63). Prawdziwy uczynek miłosierdzia wymaga ofiarowania grzesznikom łaski, nie zaś umacniania ich w doczesnej wygodzie.
Epilog: kryptorewolucja w białych rękawiczkach
Przedstawiona „pomoc humanitarna” okazuje się narzędziem antychrystusowej rewolucji. Współpraca Departamentu Stanu z posoborowymi strukturami realizuje masoński plan opisany w Syllabusie Piusa IX: „Kościół winien być oddzielony od Państwa” (błąd 55). Tymczasem katolicki porządek wymaga, by – jak uczył Pius XI – „królowie panowali, a prawodawcy wydawali wyroki w porozumieniu z Chrystusem” (Quas Primas).
Każdy prawdziwy katolik winien odrzucić tę farsę „miłosierdzia”, pamiętając słowa św. Pawła: „Choćbym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a miłości bym nie miał, nic mi nie pomoże” (1 Kor 13,3 Wlg). Jedyną drogą pomocy dla Kuby jest przywrócenie społecznego panowania Chrystusa Króla – nie zaś współpraca z apostatami i wrogami Krzyża.
Za artykułem:
U.S. is working with Catholic Church to get post-hurricane aid to Cuba, Rubio says (ewtnnews.com)
Data artykułu: 15.01.2026
