Portal EWTN News (26 stycznia 2026) relacjonuje przygotowania do VI Światowego Kongresu Apostolskiego o Miłosierdziu (WACOM 6) w Wilnie, pod przewodnictwem „arcybiskupa” Gintarasa Grušasa. W wywiadzie hierarcha stwierdza, że „kultura miłosierdzia” ma stanowić remedium na współczesne konflikty, podkreślając potrzebę „restauracji zamiast wykluczenia” i „solidarności zamiast strachu”. Całość nacechowana jest typowo modernistycznym redukcjonizmem, przemilczającym nadprzyrodzony charakter miłosierdzia Bożego i jego nierozerwalny związek z sprawiedliwością i pokutą.
Fałszywy fundament: kult „Bożego Miłosierdzia” jako narzędzie dekonstrukcji
Organizatorzy przedstawiają Wilno jako „miasto miłosierdzia”, odwołując się do postaci Faustyny Kowalskiej – rzekomej mistyczki, której wizje i Dzienniczek zostały potępione przez Święte Oficjum w 1959 roku. Jak czytamy w dokumencie Lamentabili sane exitu (1907): „Pismo Święte należy tłumaczyć zgodnie z niezmienną tradycją Kościoła, nie zaś według subiektywnych «objawień»”. Tymczasem Grušas otwarcie gloryfikuje tę podejrzaną devotio moderna, twierdząc, że miłosierdzie „objawia się w sposób uprzywilejowany przez sakramenty”, podczas gdy cały kontekst wskazuje na redukcję łaski do uczuciowego przeżycia.
„Mercy is God’s love poured out for us and in us” – „arcybiskup” Grušas dla EWTN
Ta pozornie prawowierna formuła ukrywa radykalne przesunięcie semantyczne. W klasycznej teologii katolickiej miłosierdzie Boże jest „misericordia Dei” – aktem sprawiedliwości naprawczej, wymagającej zadośćuczynienia. Tymczasem współczesny dyskurs, jak słusznie zauważył Pius XI w encyklice Quas Primas (1925), oddziela miłosierdzie od królewskiej władzy Chrystusa: „Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym – nie masz pod niebem inne imię dane ludziom, w którym byśmy mieli być zbawieni” (Dz 4,12).
Rewolucja językowa: od pokuty do „włączającej solidarności”
Analiza języka użytego przez Grušasa ujawnia pełną zgodność z modernistyczną agendą:
- „Restauracja zamiast wykluczenia” – eufemizm oznaczający zniesienie doktryny o wykluczeniu heretyków i jawnych grzeszników z komunii eklezjalnej (kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego 1917)
- „Reconciliacja zamiast polaryzacji” – zakamuflowane wezwanie do relatywizmu doktrynalnego pod pozorem „dialogu”
- „Solidarność zamiast strachu” – socjalistyczny slogan maskujący odrzucenie osobistej odpowiedzialności za grzech
Gdy tymczasem Święty Oficjum w Syllabus Errorum (1864) potępił jako błąd tezę, że „człowiek może znaleźć drogę zbawienia w każdej religii” (punkt 16). Tym bardziej oburzające jest łączenie „miłosierdzia” z ekumenizmem poprzez wzmiankę o Charta Oecumenica – dokumencie jawnie sprzecznym z encykliką Mortalium Animos Piusa XI, który zakazywał katolikom uczestnictwa w „przedsięwzięciach ekumenicznych”.
Teologiczna zdrada: sakramenty bez łaski
„Każda spowiedź to ciche wyzwolenie, prawdziwe zwycięstwo łaski nad ciemnością” – Grušas dla EWTN
To zdanie, pozornie ortodoksyjne, ukazuje głębię doktrynalnej korupcji. W tradycyjnej teologii spowiedź jest „sądem” (Jan XXII, konst. Exsultate Deo), gdzie kapłan działa jako „sędzia i lekarz” (Św. Karol Boromeusz). Tymczasem Grušas redukuje sakrament pokuty do terapeutycznego „doświadczenia wyzwolenia”, co doskonale współgra z modernistyczną koncepcją „miłosierdzia bez pokuty”.
Jeszcze bardziej niepokojące jest zestawienie „egzorcyzmu” ze spowiedzią. Choć oba należą do sfery sacramentalów, ich natura i skuteczność diametralnie się różni. Mieszanie tych porządków świadczy o całkowitym zatraceniu sensu nadprzyrodzonego – grzech zostaje sprowadzony do „ciemności”, a nie osobowej zniewoli diabła.
Historyczne kłamstwo: „duchowy opór” bez wiary
Grušas próbuje wykorzystać sowiecką okupację Litwy jako „dowód” skuteczności „kultury miłosierdzia”. Tymczasem prawdziwi katolicy, jak bł. abp Teofilius Matulionis, który zmarł w łagrze w 1962 roku, nie głosili „miłosierdzia” pozbawionego prawdy, lecz oddawali życie za „wiarę raz świętym przekazaną” (Jud 1,3). Ich heroizm wynikał z wierności niezmiennej doktrynie, a nie dialogującemu synkretyzmowi.
Podobnie fałszywe jest twierdzenie, jakoby Jan Paweł II „zlecił Wilnu głoszenie miłosierdzia”. Żaden prawowity papież nie mógł ustanowić kultu opartego na prywatnych objawieniach potępionych przez Magisterium. Przypomnijmy słowa Leona XIII: „Kościół nie uznaje żadnych nowych objawień, jeśli nie są potwierdzone zgodnością z depozytem wiary i aprobatą Stolicy Apostolskiej” (enc. Providentissimus Deus).
Kongres jako anty-liturgia
Planowane „pielgrzymki, świadectwa i dzieła miłosierdzia” stanowią parodię prawdziwej pobożności. Zamiast adoracji Najświętszego Sakramentu i modlitwy o nawrócenie grzeszników – mamy „budowanie mostów” i „włączanie”. Nawet data kongresu między „Uroczystością Bożego Ciała a Najświętszego Serca” to cyniczne wykorzystanie świętych znaków dla legitymizacji rewolucji.
Prawdziwe miłosierdzie, jak uczył Św. Augustyn, „polega na nienawiści do grzechu i miłości do grzesznika”. Tymczasem WACOM 6 promuje dokładne przeciwieństwo: akceptację grzechu pod płaszczykiem „troski o marginalizowanych”. To nie Kościół Chrystusowy, lecz sekta Nowego Świata, gdzie Krzyż został zastąpiony tęczową flagą, a Ewangelia – agendą ONZ.
Jedyną drogą powrotu jest odrzucenie tego modernizmu i powrót do integralnej nauki katolickiej wyrażonej w encyklikach Piusa IX, Leona XIII, Św. Piusa X i Piusa XII – gdzie miłosierdzie zawsze idzie w parze z prawdą, sprawiedliwością i obowiązkiem głoszenia Chrystusa Króla wszystkim narodom.
Za artykułem:
Why the world needs mercy now: U.S.-born archbishop explains (ewtnnews.com)
Data artykułu: 26.01.2026
