Portal EWTN News relacjonuje udział około 70 000 młodych osób w pielgrzymce na wzgórze Cubilete w meksykańskim stanie Guanajuato, zorganizowanej przez ruch „Świadectwo i Nadzieja”. Wydarzenie, rzekomo upamiętniające męczenników cristeros i setną rocznicę wojny cristeros (1926-1929), przedstawiane jest jako dowód żywotności „wiary młodych katolików” w Meksyku.
Naturalistyczna redukcja kultu królewskiego majestatu Chrystusa
„Thousands of young people gathered on Cubilete Hill […] to express their love for Jesus, for the Blessed Virgin, and their fidelity to the Church” – stwierdza bp Víctor Alejandro Aguilar Ledesma.
Faktograficzna analiza ujawnia systemowe przeinaczenie istoty kultu Chrystusa Króla. Monument na Cubilete – wzniesiony w 1950 roku – zastąpił pierwotny pomnik zniszczony przez masoński rząd Plutarca Elíasa Callesa w 1928. Obecna konstrukcja, o modernistycznej formie, stanowi syntezę bałwochwalczego synkretyzmu: postać „Chrystusa” o rozpostartych ramionach nawiązuje bardziej do posągów Wolności niż do biblijnego „Króla królów i Pana panów” (Ap 19,16 Wlg).
Historyczny kontekst wojny cristeros został zredukowany do „upamiętnienia” pozbawionego teologicznej głębi. Męczennicy cristeros oddali życie za społeczne panowanie Chrystusa Króla, odrzucając kompromis z masońską rewolucją. Tymczasem współczesne „upamiętnienie” pomija kluczowy aspekt: „Chrystus musi królować w państwach przez katolickie prawodawstwo, katolicką edukację i katolickie rządy” (Pius XI, Quas Primas).
Językowa demaskacja modernistycznej infiltracji
Retoryka uczestników zdradza redukcję wiary do subiektywnego doświadczenia. Abp Joseph Spiteri, nuncjusz „papieski”, nawołuje by młodzi stali się „ziarnami nadziei” zmieniającymi „struktury grzechu”. To ewidentne nawiązanie do teologii wyzwolenia i marksistowskiej koncepcji „przemiany struktur”, potępionej przez Piusa XI w Divini Redemptoris jako „potworny błąd społeczny”.
Andrea Perea, liderka „Świadectwa i Nadziei”, ostrzega przed „płytką wiarą ograniczoną do pojedynczych wydarzeń”. Paradoksalnie, całe przedsięwzięcie jest właśnie takim „pojedynczym wydarzeniem” – religijnym spektaklem pozbawionym związku z „niezmienną Tradycją przekazywaną przez Magisterium” (Pius IX, Syllabus Errorum, pkt 22). Użycie terminu „rozwój wspólnoty” (community development) ujawnia wpływy socjalistycznej utopii, sprzecznej z katolicką nauką o hierarchicznej strukturze społeczeństwa.
Teologiczne bankructwo posoborowego „królowania”
Bp Aguilar twierdzi, że frekwencja dowodzi, iż „młodzi w Meksyku mają wiarę”. Tymczasem vera fides wymaga explicite uznania wszystkich dogmatów katolickich (Sobór Watykański I, konst. Dei Filius). W posoborowej sekcie, do której należą uczestnicy, zanegowano:
1. Wyłączność katolickiej religii (potępione w Quanta cura Piusa IX)
2. Społeczne panowanie Chrystusa (odrzucone w „Deklaracji o wolności religijnej” Vaticanum II)
3. Obowiązek państwa do zwalczania herezji (zniesiony przez kodeks prawa kanonicznego z 1983)
„Msza” odprawiona na Cubilete – najprawdopodobniej nowy ryt „pawłowy” – stanowiła świętokradzką parodię Ofiary Krzyżowej. Jak uczy św. Pius X: „Kult publiczny należy się tylko prawdziwej religii; inne kulty są wykluczone, a jeśli się pojawiają, należy je zakazać” (Vehementer Nos).
Symptomatyczny przejaw apostazji czasów ostatecznych
Masowa frekwencja nie świadczy o „odrodzeniu wiary”, lecz o mistyfikacji zastępującej prawdziwy kult duchowym widowiskiem. Już Pius XI ostrzegał, że „największym niebezpieczeństwem współczesności jest laicyzm” (Quas Primas). W tym kontekście, „pielgrzymka” na Cubilete:
– Przemilcza obowiązek katolików do walki z masońskim państwem (do czego wzywał Cristeros)
– Akceptuje wolność kultów – sprzeczną z męczeństwem Cristeros zabitych za odrzucenie tejże
– Promuje egalitarną „duchowość komunii” zamiast hierarchicznej struktury Kościoła
Wydarzenie stanowi „znak czasu” przepowiedziany w III Tajemnicy Fatimskiej: „apostazja rozpocznie się od szczytów”. Hierarchowie posoborowi, zamiast głosić „Chrystusa ukrzyżowanego, zgorszenie dla Żydów, głupstwo dla pogan” (1 Kor 1,23 Wlg), organizują teatr religijny dla mas.
„Young people in Mexico have faith” – twierdzi bp Aguilar.
Prawda jest odmienna: Młodzi Meksykanie zostali pozbawieni prawdziwej wiary poprzez:
– Nową „mszę” niszczącą ideę Ofiary
– Ekumeniczne katechizmy negujące wyłączność Kościoła
– „Sakramenty” nieważne z powóg nieważnych święceń (od 1968)
Jedyną odpowiedzią na tę „ohydę spustoszenia” (Mt 24,15) jest powrót do niezmiennej Tradycji, ważnych sakramentów i katolickiej kontrrewolucji. Jak głosił Pius XI: „Pokój Chrystusa tylko w Królestwie Chrystusowym” – nie zaś w dialogu z cywilizacją śmierci.
Za artykułem:
70,000 young people make pilgrimage to Mexico’s Christ the King monument (ewtnnews.com)
Data artykułu: 02.02.2026
