Portal eKAI (4 lutego 2026) relacjonuje wystąpienie uzurpatora Leona XIV, który podczas audiencji generalnej powołał się na soborową konstytucję Dei Verbum, by wypaczyć katolicką naukę o natchnieniu Pisma Świętego.
Fałszywa dialektyka między Boskim a ludzkim autorstwem
W swoim wystąpieniu uzurpator stwierdził:
„Bóg postanawia przemawiać za pomocą ludzkich języków i tak różni autorzy, natchnieni Duchem Świętym, zredagowali teksty Pisma Świętego”
oraz powtórzył modernistyczną formułę z Dei Verbum, nazywając hagiografów „prawdziwymi autorami” świętych ksiąg. Ta pozorna równowaga między boskim a ludzkim wymiarem jest w istocie zdradą nauki o plenarnym natchnieniu Ducha Świętego. Jak uczy Sobór Trydencki (sesja IV) i Pius XII w encyklice Divino Afflante Spiritu (1943), Bóg jest auctor primarius (autorem głównym), podczas gdy człowiek pełni funkcję instrumentum conjunctum (narzędzia złączonego) – nie „prawdziwego autora” w modernistycznym rozumieniu autonomii twórczej.
Podstępna krytyka tradycyjnej hermeneutyki
Wykorzystując sofistyczną retorykę, uzurpator ostrzega przed rzekomym „fundamentalizmem lub czysto duchową interpretacją”, twierdząc, że rezygnacja z badania „ludzkich słów” prowadzi do wypaczeń. To klasyczny chwyt modernistów, by zdyskredytować analogiczną interpretację Ojców Kościoła, którzy – jak podkreśla św. Wincenty z Lerynu – trzymali się „tego, w co wszędzie, zawsze i przez wszystkich wierzono” (Commonitorium, 434 r.). Gdy zaś wspomina o „języku niezrozumiałym, mało komunikatywnym lub anachronicznym”, dokonuje bezczelnego ataku na łacinę – oficjalny język Kościoła zatwierdzony przez Piusa XI w konstytucji Officiorum omnium (1922).
Ewolucjonizm doktrynalny podszyty „duchem soborowym”
Szczególnie jaskrawy jest cytat z bergogliońskiej adhortacji Evangelii gaudium (2013), gdzie mowa o „nowych drogach, twórczych metodach, innych formach wyrazu”. To jawna apoteoza modernistycznej zasady ewolucji dogmatów, potępionej przez św. Piusa X w dekrecie Lamentabili (propozycje 21, 22, 64) i encyklice Pascendi. Tymczasem Leon XIII w Providentissimus Deus (1893) jednoznacznie stwierdza: „Pismo Święte w żadnej swej części nie może być fałszywe lub mylące” (nr 20).
Redukcja Pisma Świętego do humanitarnego manifestu
Najgroźniejszym aspektem wystąpienia jest stwierdzenie:
„Ewangelia […] nie może być sprowadzona do zwykłego przesłania filantropijnego czy społecznego, ale jest ona radosną zapowiedzią życia pełnego i wiecznego”
. Ta pozorna obrona transcendencji ukrywa typowy dla modernizmu dualizm między wiarą a rozumem. W rzeczywistości cała audiencja pomija kluczowy aspekt Pisma Świętego jako regula fidei (reguły wiary) – narzędzia walki przeciwko herezjom (2 Tm 4,2-4). Brak jakiegokolwiek odniesienia do potępienia błędów czy obowiązku głoszenia całej prawdy objawionej (Dz 20,27) demaskuje duchową pustkę posoborowej narracji.
Podsumowując, analizowana audiencja stanowi kolejny dowód na całkowite zerwanie struktury okupującej Watykan z depositum fidei. Jak ostrzegał św. Paweł: „Jeśli wam kto zwiastuje ewangelię odmienną od tej, którą przyjęliście, niech będzie przeklęty!” (Ga 1,9 Wlg).
Za artykułem:
2026Audiencja generalna Leona XIV | 4 lutego 2026Nie można sprowadzić Ewangelii do zwykłego przesłania filantropijnego czy społecznego, lecz jest ona radosną zapowiedzią życia pełnego i wiecznego, któ… (ekai.pl)
Data artykułu: 04.02.2026
