Portal EWTN News informuje o planowanych rekolekcjach wielkopostnych dla uzurpatora Leona XIV (alias Robert Prevost) oraz kurialiści z pseudo-Kuria Rzymska. Wydarzenie zaplanowano na dni 22-27 lutego 2026 w Kaplicy Sykstyńskiej. Przewodnikiem duchowym ma być Erik Varden – „biskup” Trondheim, konwertyta z luteranizmu, członek zdegenerowanego zgromadzenia trapistów. Motywem przewodnim ma być postać św. Bernarda z Clairvaux oraz „aniołowie Boży”.
Teatr liturgicznej pozorności
Przeniesienie miejsca „rekolekcji” z kaplicy Redemptoris Mater (związanej ze skandalem „ks.” Rupnika) do Kaplicy Sykstyńskiej stanowi klasyczny przykład modernistycznej taktyki appearance management. Jak pisali Ojcowie Kościoła: „Nieczysty duch, wypędzony z jednego miejsca, szuka siedmiu innych” (Mt 12,43-45 Wlg). Usunięcie śladów jednego skandalu nie oznacza powrotu do wiary katolickiej, lecz jedynie kosmetyczną zmianę dekoracji.
„Każdego ranka o 9:00 odmawiane będą Liturgia Godzin, po której nastąpi medytacja”
Już sama wzmianka o „Liturgii Godzin” zdradza heretycki charakter przedsięwzięcia. Autentyczna Officium Divinum – Breviarium Romanum – została zastąpiona przez posoborową deformację, która:
- Skróciła i zbanalizowała Psalmy
- Usunęła antyfony maryjne
- Wprowadziła protestanckie hymny
Św. Pius X w Motu Proprio Abhinc Duos Annos (1913) stanowczo potępił wszelkie próby zmiany brewiarza, nazywając go „niezmiennym skarbem modlitwy Kościoła”.
„Biskup” Varden: ikona ekumenicznej dezorientacji
Postawa przewodniczącego „rekolekcjom” – „bp” Erik Varden – stanowi żywe zaprzeczenie katolickiej zasady extra Ecclesiam nulla salus. Jego biografia to modelowy przykład modernizmu:
- Chrzest w sekcie luterańskiej (grzech śmiertelny z punktu widzenia prawa kanonicznego)
- Studia w protestanckim Cambridge – mateczniku anglikańskiej herezji
- „Nawrócenie” bez abiuracji (wyrzeczenia się błędów protestantyzmu)
- Wstąpienie do zsekularyzowanego zgromadzenia trapistów, które porzuciło regułę św. Benedykta
Kanon 2314 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. wyraźnie stwierdza: „Apostaci od wiary katolickiej, heretycy i schizmatycy podlegają ekskomunice ipso facto”. Tymczasem Varden głosi się „katolickim pasterzem”, choć nigdy nie wyrzekł się błędów protestantyzmu.
Św. Bernard zinstrumentalizowany
Wyzyskanie postaci Doktora Miodopłynnego (Doctor Mellifluus) do celów ekumenicznych to szczyt cynizmu. Ten średniowieczny mistyk w De Consideratione pisał przecież: „Wiara nie podlega dyskusji. Gdy raz została potwierdzona przez Kościół, nie wolno już więcej roztrząsać jej zasad, lecz tylko je zachowywać” (KSIĘGA I, Rozdz. VII). Tymczasem współczesna sekta watykańska:
| Nauczanie św. Bernarda | Praktyka posoborowia |
|---|---|
| „Kościół nie może błądzić w wierze” | Dialog z heretykami i schizmatykami |
| „Kto gardzi Stolica Apostolską, przestaje być katolikiem” | Demokracja kościelna i synodalność |
| „Maryja jest Pośredniczką wszystkich łask” | Ekumeniczne pomijanie roli Marji |
Jak zauważył Pius XII w encyklice Doctor Mellifluus (1953): „Święty Bernard stał się prawdziwym Apostołem i mistrzem pobożności maryjnej”. Tymczasem w programie „rekolekcji” brak jakiejkolwiek wzmianki o Niepokalanej – co zdradza protestanckie korzenie Vardena.
Aniołowie w służbie synkretyzmu
Wątek „aniołów Bożych” w kontekście luterańsko-katolickiego ekumenizmu stanowi szczególną profanację. Św. Tomasz z Akwinu w Summa Theologiae (I, q. 113) nauczał, że „Aniołowie Stróżowie są przydzielani szczególnie tym, którzy mają osiągnąć zbawienie”. Tymczasem:
- Luter nazywał aniołów „duchami powietrza” (Von den Engeln, 1530)
- Kalwin odrzucił kult aniołów jako „bałwochwalstwo”
- Współczesna sekta watykańska promuje „dialog z aniołami innych religii”
Teologiczne bankructwo całego przedsięwzięcia widać w próbie połączenia:
- Monastycznego sztafażu (jako fasady)
- Protestanckiej duchowości („medytacje” zamiast modlitwy ustnej)
- Neo-gnostyckich elementów (mistycyzm bez dogmatów)
Prawdziwe rekolekcje katolickie – jak przypominał św. Ignacy Loyola – wymagają:
- Rygorystycznego milczenia
- Codziennego rachunku sumienia
- Rozważania Czterech Rzeczy Ostatecznych
- Komunii św. przyjmowanej na klęcząco i do ust
Tymczasem opisane wydarzenie to jedynie duchowy performance dla medialnego poklasku.
Paulińska Kaplica jako świadectwo apostazji
Wybierając Kaplicę Sykstyńską – miejsce konklawe – organizatorzy wysyłają czytelny sygnał: to nie Kościół Chrystusowy, lecz masoński teatr władzy. Fresk Michała Anioła „Sąd Ostateczny” zostaje zinstrumentalizowany jako tło dla anty-kościoła, który:
- Odrzucił dogmat o Czterech Rzeczach Ostatecznych (śmierć, sąd, niebo, piekło)
- Zastąpił Mszę św. zgromadzeniem uczuciowej celebracji
- Wprowadził kapłaństwo kobiet („siostra” Petrini jako prefekt governatoratu)
Jak prorokował św. Hildegarda z Bingen: „Przyjdzie czas, gdy duchowni zamienią kościoły w teatry, a ołtarze w sceny”. „Rekolekcje” z Vardenem to właśnie taki spektakl – groteskowa parodia wielkopostnej pokuty, gdzie:
- Post zastąpiono „duchowymi refleksjami”
- Milczenie – konferencjami prasowymi
- Umartwienie – komfortem pałacowych apartamentów
Prawdziwy katolik podczas Wielkiego Postu powinien:
- Uczęszczać na Mszę Trydencką
- Odmawiać Drogę Krzyżową
- Praktykować post ścisły (jeden posiłek do syta)
- Spowiadać się z grzechów całego roku
Wszystko inne to duchowa trucizna w złotym kielichu.
Za artykułem:
Monastic-style retreat planned for pope and Roman Curia at start of Lent (ewtnnews.com)
Data artykułu: 04.02.2026
