Katolicki ksiądz w tradycyjnych szatach kapłańskich przed palącą się redakcją gazety w Dhace, Bangladesz. Na tle widoczne dym i płomienie, a w odległości wojskowi.

Naturalistyczne potępienie przemocy w Bangladeszu jako przejaw apostazji posoborowego „kościoła”

Podziel się tym:

Portal EWTN informuje o potępieniu przez „przywódców” tzw. Kościoła katolickiego w Bangladeszu ataków podpalenia na biła gazet i domy polityków. Powodem protestów była śmierć Sharifa Osmana Hadiego, przywódcy powstania z 2024 roku przeciw dyktaturze Sheikh Hasiny. „Ojciec” Liton Hubert Gomes, sekretarz „Komisji Sprawiedliwości i Pokoju”, wyraził „zaniepokojenie nadchodzącymi wyborami” i wezwał do zaprzestania „samowoli tłumu”. Rząd tymczasowy Muhammada Yunusa potępił przemoc jako działanie „izolowanych grup ekstremistycznych”.


Humanitarna retoryka zamiast nadprzyrodzonej perspektywy

Opisywane „stanowisko kościelne” ogranicza się wyłącznie do naturalistycznej troski o doczesny porządek. „Musi być wolność dla każdej gazety i bez tego żaden filar narodu nie będzie dobry” – deklaruje „ks. Gomes”, całkowicie pomijając fundamentalną prawdę, że jedynym fundamentem ładu społecznego jest uznanie królewskiej władzy Chrystusa. Jak przypomina Pius XI w encyklice Quas primas: „Państwa nie mogą się obejść bez Boga, a religią ich stała się bezbożność i lekceważenie Boga” (pkt 24). Brak jakiegokolwiek odniesienia do grzechu pierworodnego, potrzeby pokuty czy obowiązku podporządkowania prawa cywilnego prawu Bożemu demaskuje czysto humanitarne przesłanie „hierarchów”.

Polityczny aktywizm jako substytut misji Kościoła

Komentarz „sekretarza Komisji” ujawnia całkowite zawłaszczenie posoborowych struktur przez świecką agendę.

„Zastanawiamy się, w jaki sposób ten rząd ochroni prawo ludzi do głosowania”

– mówi „o. Gomes”, podczas gdy prawdziwy Kościół naucza, że „nie ma władzy, jak tylko od Boga” (Rz 13,1 Wlg). Redukcja misji zbawczej do obserwacji wyborów politycznych stanowi jawne odrzucenie nakazu Chrystusa: „Idąc na cały świat, nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,19). To symptomatyczne, że w całym oświadczeniu brak choćby wzmianki o nawróceniu, łasce czy obowiązku wyznawania wiary – znak rozkładu doktrynalnego neokościoła.

Kult rewolucji zamiast czci dla prawowitej władzy

Artykuł bezkrytycznie gloryfikuje „powstanie studenckie z 2024 roku, które obaliło dyktaturę”, całkowicie ignorując katolicką naukę o legalności władzy. Jak przypomina Syllabus Piusa IX: „Nie wolno odmawiać posłuszeństwa władcom prawowitym ani się przeciw nim buntować” (pkt 63). Tymczasem „kościelni” funkcjonariusze milcząco aprobują zamach stanu, dowodząc swego zerwania z doktryną o Boskim pochodzeniu władzy. Co więcej, poparcie dla świeckiego noblisty Yunusa jako przywódcy tymczasowego pokazuje całkowite podporządkowanie masońskiej ideologii „postępu” i „pokojowych przemian”.

Milczenie o antychrześcijańskiej przemocy jako przejaw apostazji

W kontekście wcześniejszych ataków na katedrę św. Marji w Dhace (grudzień 2025), obecne „potępienie” przemocy przeciw redakcjom nabiera wymownej wymowy. Podczas gdy ataki na kościoły i szkoły katolickie zostały potraktowane jako incydent policyjny („świąteczna ochrona wojskowa”), agresja wobec mediów wywołuje natychmiastową reakcję „Komisji Sprawiedliwości”. To jaskrawa ilustracja zastąpienia nadprzyrodzonej misji Kościoła świeckim aktywizmem na rzecz „praw człowieka”. Gdy prawdziwi katolicy cierpią prześladowania, posoborowa sekta zajmuje się „monitorowaniem wyborów” – dokładnie jak przewidywał św. Pius X w Pascendi: „Moderniści mieszają i zacierają wszystkie pojęcia poprzez swe teorie ewolucyjne” (pkt 26).

Kryzys autorytetu jako owoc rewolucji posoborowej

Sytuacja w Bangladeszu stanowi logiczną konsekwencję soborowego odrzucenia społecznego panowania Chrystusa Króla. Gdy w 1925 roku Pius XI ustanawiał święto Chrystusa Króla, podkreślał: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi – nie tylko narody katolickie, nie tylko tych, którzy przez chrzest formalnie należą do Kościoła, lecz każdego człowieka” (Quas primas, pkt 17). Tymczasem neokościół, wyrzekłszy się swej nadprzyrodzonej godności, został zepchnięty do roli strażnika „wolności prasy” i „procesów wyborczych”. Upadek autorytetu hierarchii jest bezpośrednim owocem Vaticanum II i jego herezji o wolności religijnej – jak trafnie diagnozował arcybiskup Marceli Lefebvre: „Poświęcenie się prawom człowieka zamiast prawom Boga prowadzi do ruiny cywilizacji”.


Za artykułem:
Church leaders condemn arson attack on top Bangladesh newspaper offices
  (ewtnnews.com)
Data artykułu: 19.12.2025

Więcej polemik ze źródłem: ewtnnews.com
Podziel się tą wiadomością z innymi.
Pin Share

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.