Portal EWTN informuje o planowanej na luty-marzec 2026 r. publicznej ekspozycji relikwii św. Franciszka z Asyżu w bazylice asyskiej, połączonej z ogłoszonym przez uzurpatora Leona XIV „jubileuszem franciszkańskim”. Artykuł bezkrytycznie powiela modernistyczne narracje o „duchowym darze dla całego Kościoła”, całkowicie pomijając doktrynalny kontekst niegodziwej profanacji szczątków Świętego przez struktury antykościoła.
Masońska manipulacja świętością
Pierwsza publiczna ekspozycja ciała św. Franciszka po ośmiu stuleciach stanowi jawne pogwałcenie kanonu 1281 §2 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., który wyraźnie zabrania „wystawiania publicznego relikwii świętych bez zezwolenia Stolicy Apostolskiej”. Tymczasem autentyczna Stolica Apostolska pozostaje nieobsadzona od śmierci papieża Piusa XII, zaś „Leon XIV” nie posiada żadnej jurysdykcji jako antypapież-komunista.
Jak słusznie zauważał św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Jawny heretyk nie może być papieżem, gdyż przestaje być członkiem Kościoła”. Wystawienie relikwii na widok publiczny pod auspicjami antyhierarchii stanowi więc akt świętokradztwa z premedytacją, porównywalny z praktykami masońskich lóż, które od wieków dążą do desakralizacji chrześcijańskich świętości.
Teologiczna herezja „jubileuszu”
Rzekome „odpusty jubileuszowe” ogłoszone przez uzurpatora są całkowicie nieważne z czterech zasadniczych powodów:
- Antykościół pozbawiony jest władzy kluczy (Mt 16,19), gdyż odrzucił depositum fidei
- Nowa „msza” Pawła VI nie jest Ofiarą przebłagalną, nie może więc zadośćuczynić za grzechy
- Wymagane „przyjęcie komunii” w obrzędzie posoborowym to akt bałwochwalczy
- Modlitwa za intencje antypapieża stanowi współudział w apostazji
Kardynał Cajetan w komentarzu do Summy Teologicznej (III, q. 25, a. 6) wyjaśniał: „Odpusty są skuteczne tylko w łączności z prawowitym Następcą Piotra, który jest widzialną głową Mistycznego Ciała”. Tymczasem struktury okupujące Watykan od 1958 r. stanowią jedynie masońską karykaturę Kościoła, pozbawioną łaski uświęcającej.
Retoryka naturalizmu i ekumenizmu
Język artykułu zdradza typowo modernistyczne redukcje:
„człowiek, którego tradycja kościelna określa jako 'żywe zwierciadło Ewangelii'”
Stawianie „tradycji kościelnej” w cudzysłowie ujawnia relatywizację dogmatu o nieomylności Magisterium. Tymczasem Sobór Laterański IV (1215) w konstytucji Firmiter uczył: „Jeden tylko jest prawdziwy Kościół powszechny, poza którym nikt nie może dostąpić zbawienia”. Św. Franciszek w Testamencie wyraźnie napominał: „Wszelkie objawienia i wizje są niczym wobec posłuszeństwa przełożonym” – tymczasem neo-kościół wykorzystuje jego kult do promowania ekumenizmu potępionego w Syllabusie błędów (pkt 18).
Gnozeologiczne nadużycie relikwii
Próba stworzenia „duchowego doświadczenia” poprzez wystawienie doczesnych szczątków Świętego stanowi przejaw typowo modernistycznej teologii zmysłów, przeciwko której ostrzegał św. Pius X w encyklice Pascendi. Autentyczny kult relikwii – jak nauczał Sobór Trydencki (sesja XXV) – polega na czci względem świętych jako współczłonków Mistycznego Ciała, nie zaś na psychologicznej manipulacji emocjami tłumów.
Warto przypomnieć, że sam św. Franciszek zakazał w Regule (rozdz. 4) jakiejkolwiek modyfikacji reguły pod pozorem „ducha czasu”: „Niech bracia niczego nie przyjmują przeciwnego naszej Regule i posłuszeństwu, nawet gdyby ktoś chciał im ją zmienić pod pretekstem większej doskonałości”. Tymczasem antykościół od dziesięcioleci systematycznie niszczy franciszkańską duchowość, zastępując ją ekologicznym aktywizmem i dialogiem z poganami.
Teologia protestancka odpustów
Definicja „odpustu” podana w artykule:
„odpuszczenie przez Boga doczesnej kary za odpuszczone grzechy”
to jawna herezja pomijająca kluczową doktrynę o Skarbcu Kościoła i zadośćuczynieniu Chrystusa i świętych. Św. Pius V w bulli Quam plenum (1569) potępił podobne redukcje jako „błędy luterańskie”.
W rzeczywistości – jak nauczał św. Tomasz z Akwinu (Suppl. q. 25 a. 1) – odpust jest „odpuszczeniem przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy, udzielonym przez Kościół z mocy władzy kluczy, z zasług Chrystusa i świętych”. Tymczasem antykościół, odrzucając dogmat o Ofierze Mszy św., nie dysponuje żadnymi zasługami do rozdziału.
Święte ciało w służbie antychrysta
Fakt, że doczesne szczątki Świętego – „człowieka wyniszczonego chorobą i ranami Chrystusa” – stają się narzędziem neo-kościelnej propagandy, stanowi spełnienie proroctwa św. Pawła: „Człowiek grzechu ujawni się, który sprzeciwia się i wynosi ponad wszystko, co nazywa się Bogiem lub tym, co odbiera cześć, tak że zasiądzie w świątyni Boga, dowodząc, że sam jest Bogiem” (2 Tes 2,3-4 Wlg).
Autentyczny kult św. Franciszka może istnieć jedynie w łączności z nieprzerwaną Tradycją, sprawowaniem prawdziwej Ofiary i odrzuceniem wszystkich posoborowych innowacji. Jak pisał św. Bonawentura w Żywocie św. Franciszka: „Prawdziwi synowie Świętego muszą nienawidzić świata i jego zwodniczych obietnic” – tymczasem dzisiejsze „franciszkańskie” struktury zajmują się głównie ekologią i dialogiem międzyreligijnym, całkowicie zdradzając ducha swego Założyciela.
Za artykułem:
Hundreds of thousands register to venerate relics of St. Francis of Assisi (ewtnnews.com)
Data artykułu: 01.02.2026
