Portal EWTN News informuje o spotkaniu uzurpatora Leona XIV z kardynałem Meksyku Carlosem Aguiarem Retesem w Watykanie 14 stycznia 2026 roku. Podczas audiencji Aguiar ponowił zaproszenie dla antypapieża do odwiedzenia Meksyku pod pretekstem zawierzenia swego „pontyfikatu” Matce Bożej z Guadalupe. Antypapież wyraził rzekomą „radość” z powodu planowanej pielgrzymki do sanktuarium w Tepeyac oraz zachęcał do kontynuacji procesu „synodalnego” w meksykańskiej „archidiecezji”.
Teatr władzy w okupowanej Stolicy Piotrowej
Opisana w (ARTYKULE) scena stanowi klasyczny przykład modernistycznej symulacji władzy kościelnej. Spotkanie „kardynała” Aguiara z uzurpatorem w Apostolium Palatium (Pałacu Apostolskim) odbywa się w atmosferze całkowitej negacji kanonicznej rzeczywistości. Jak stwierdza Św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem i głową Kościoła” (ks. II, rozdz. 30). Leon XIV, jako kontynuator soborowej apostazji, nie może rościć sobie praw do jakiegokolwiek urzędu w Kościele Chrystusowym. Jego „audiencje” są jedynie politycznymi spektaklami służącymi legitymizacji antykościoła.
„W odpowiedzi Ojciec Święty wyraził wdzięczność oraz swoje pragnienie i zainteresowanie rychłą wizytą w naszym kraju, aby zawierzyć swój pontyfikat Matce Bożej z Guadalupe” – czytamy w komunikacie „archidiecezji” Meksyku.
To pozorne „zawierzenie” stanowi bluźnierczą parodię katolickiej pobożności. Autentyczne nabożeństwo do Marji Panny wymaga uznania Jej roli jako Wspomożycielki Wiernych w walce z herezjami (Pius IX, Ineffabilis Deus), nie zaś instrumentalnego wykorzystywania Jej wizerunku do sankcjonowania apostazji. Kult Guadalupański, choć historycznie ważny dla ewangelizacji Nowego Świata, został dziś zredukowany do synkretycznego folkloru, co potwierdza udział w tych praktykach modernistycznych „duchownych”.
Proces synodalny jako masoński mechanizm destrukcji
Wspomniany w (ARTYKULE) „postęp procesu synodalnego” odsłania istotę rewolucji posoborowej. Synod – w tradycyjnym rozumieniu zgromadzenia biskupów pod przewodnictwem papieża – został zastąpiony przez permanentny wiec demokratyczny, gdzie „lud boży” ma równe prawa w definiowaniu „duchowości”. Pius X w encyklice Pascendi dominici gregis demaskował tę metodę: „Moderniści starają się, by każdy wierny przedstawiał swoje koncepcje i by wszystkie były uwzględniane” (pkt 14).
Zachęta uzurpatora do „wzmacniania drogi słuchania, rozeznania i współodpowiedzialności duszpasterskiej” to jawny atak na hierarchiczny charakter Kościoła. Św. Pius X w Lamentabili sane potępił tezę, jakoby „Korzeń Święty i inni święci dokonali zmyśleń w swoich opowiadaniach dla pożytku wiernych” (pkt 13), co bezpośrednio odnosi się do współczesnych manipulacji doktryną pod pozorem „duchowych poszukiwań”.
Teologia wykrztuszona: pseudosakralność antypapieskich podróży
Planowana „pielgrzymka” Leona XIV do Meksyku wpisuje się w logikę globalistycznej religii człowieka. Jak nauczał Pius XI w Quas Primas: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi – jednostki, rodziny, państwa – albowiem ludzie w społeczeństwach zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak jednostki”. Tymczasem wizyty antypapieży służą wyłącznie promocji ONZ-towskiego porządku światowego, gdzie Chrystus Król zostaje zastąpiony przez panteistycznego „ducha czasów”.
Przykazanie „Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną” (Wj 20,3) zostaje podeptane poprzez mieszanie świętej katolickiej pobożności z przedchrześcijańskimi kultami meksykańskimi. Figura Matki Bożej z Guadalupe – choć sama w sobie katolicka – jest dziś wykorzystywana jako pretekst do religijnego synkretyzmu, co potwierdzają masowe „pielgrzymki” organizowane przez modernistów.
Sakralna mimikra: struktury bez łaski
Obecność „biskupa pomocniczego” Francisca Javiera Acero Péreza OAR podczas audiencji ukazuje głębię kryzysu. Święcenia udzielone po 1968 roku są nieważne z powodu zmiany formuły sakramentalnej (Pius XII, Sacramentum Ordinis). „Biskupi” tacy jak Acero Pérez są jedynie urzędnikami korporacji religijnej, pozbawionymi władzy kapłańskiej. Jak przypomina kanon 188 §4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku: „Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu publicznego odstępstwa od wiary katolickiej”.
Ostatnim aktem tej demonicznej farsy jest wezwanie „biura komunikacji” pseudodiecezji do modlitwy za uzurpatora. Modlić się za jawnych heretyków można wyłącznie o ich nawrócenie (Św. Tomasz z Akwinu, ST II-II, q.33, a.6), nigdy zaś o „owoce” ich apostazji. Prawowici katolicy powinni raczej odprawiać egzorcyzmy przeciwko tym, którzy zajmują miejsce święte, bluźniąc przeciwko Duchowi Świętemu.
Za artykułem:
Mexico’s Cardinal Aguiar: Pope Leo XIV would like to visit Mexico ‘soon’ (ewtnnews.com)
Data artykułu: 16.01.2026
