Portal EWTN News informuje o działalności diakona Marka Paine’a z archidiecezji Birmingham, który opracował nowe materiały katechetyczne dla osób z autyzmem. Zasoby zatytułowane „Called By Name: Guide to Religious Education with Autistic Pupils Aged 5–11 Years” oraz „Radical Belonging: Guide to Sacramental Preparation with Autistic Young People” mają pomóc w „radykalnej przynależności” i „większym włączeniu” neuroatypowych dzieci do życia sakramentalnego. Paine, sam diagnozowany jako autystyczny, twierdzi, że „istnieje paląca potrzeba” takich narzędzi, gdyż tradycyjne programy „nie odpowiadają potrzebom komunikacyjnym osób neuroróżnorodnych lub niemówiących”.
Naturalistyczna Redukcja Sakramentów
Projekt Paine’a opiera się na założeniu, że sakramenty mogą być przyjmowane bez konwencjonalnego wyrażenia zrozumienia ich natury. Diakon proponuje, by w przygotowaniu do pierwszej Komunii Świętej dopuścić „niekonwencjonalne sposoby” wykazania świadomości rzeczywistości eucharystycznej. Teza ta stoi w jaskrawej sprzeczności z kanonem 854 §1 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, który jednoznacznie wymaga, by wierni „zdawali sobie sprawę z majestatu tego sakramentu” i byli „należytie przygotowani”. Święty Pius X w dekrecie Quam Singulari podkreślał, że wymóg dyspozycji intelektualnej jest absolutnie nieodzowny dla ważnego przyjęcia Eucharystii, gdyż „ignorancja jest matką wszelkich błędów”.
Ewangelia Jako Pretekst Do Rewolucji
Opisywana „teologia radykalnej przynależności” sięga po demagogiczne odwołania do postaci św. Franciszka z Asyżu i rzekomej „Ewangelii inkluzji”. Tymczasem Veritatis Splendor (12) Jana Pawła II (który sam był narzędziem posoborowych przewrotów) stanowił, że „nie ma sprzeczności między prawem uniwersalnym a konkretną osobą”. Prawdziwa miłość bliźniego, jak nauczał św. Augustyn, „wymaga nienawiści do błędu, który go niszczy” (In Epistolam Joannis ad Parthos, VII, 8). Propozycje Paine’a prowadzą do niebezpiecznego relatywizmu, gdzie subiektywne odczucie przynależności zastępuje obiektywne wymagania życia w łasce uświęcającej.
Neurologiczne Uzurpacje
Twierdzenie, że „osoby niemówiące nigdy nie otrzymały przygotowania sakramentalnego” z powodu rzekomej sztywności Kościoła, jest historycznym fałszerstwem. Przez wieki duszpasterze stosowali dyskretne i roztropne metody oceny dyspozycji osób z ograniczeniami umysłowymi, oparte na personalnym rozeznaniu, a nie ideologicznych schematach. Tymczasem Cristina Gangemi z Kairos Forum zachwala materiały Paine’a jako „niezwykle ważny wkład w budowanie Ciała Chrystusa”, co odsłania prawdziwy cel całej inicjatywy: przekształcenie sakramentów w narzędzie społecznej inżynierii zamiast środków uświęcenia.
Modernistyczne Korzenie „Inkluzji”
Slogan „Kościół powinien być najbardziej inkluzywnym i otwartym miejscem na ziemi” to wierne echo modernistycznej teologii Alfreda Loisy’ego, potępionej w dekrecie Lamentabili (36): „Nauka Chrystusa była tylko żydowska, ale dzięki ewolucji stała się uniwersalna”. Arcybiskup Birmingham Bernard Longley, pochwalając „innowacyjne” zasoby, działa w duchu soborowej konstytucji Gaudium et Spes, która podporządkowała nadprzyrodzone cele Kościoła świeckim utopiom. W ten sposób sacrum staje się zakładnikiem neuropolityki, gdzie diagnoza medyczna wymusza doktrynalne ustępstwa.
Konsekwencje Duszpasterskiego Samobójstwa
Propozycja, by „niekonwencjonalne metody komunikacji” zastąpiły klarowne wyznanie wiary, prowadzi do nieuchronnej degeneracji życia sakramentalnego. Jak ostrzegał św. Robert Bellarmin: „Gdy znika jasność doktryny, rozpada się jedność wiary” (De Controversiis, III, 2). Akceptując neurologiczne wyjątki od prawa naturalnego i nadprzyrodzonego, posoborowie kontynuuje demontaż ostatnich bastionów katolickiej tożsamości. W miejsce krzyża wznosi ołtarze dla bożka inkluzji, gdzie sakramentalna ważność ustępuje przed społeczną akceptacją.
Za artykułem:
British deacon develops new resources for people with autism (ewtnnews.com)
Data artykułu: 25.01.2026
