Portal EWTN (28 stycznia 2026) informuje o nominacji „arcybiskupa” Carlo Roberto Marii Redaelliego na sekretarza Dykasterii ds. Duchowieństwa przez uzurpatora Leona XIV. Przedstawiona jako „dbałość o kompetencje kanoniczne” decyzja stanowi w istocie kontynuację modernistycznej rewolucji, zmierzającej do ostatecznego przekształcenia kapłaństwa w funkcję administracyjną neo-kościoła.
„Doświadczenie” w służbie apostazji
Rzekomy „papież” Leon XIV przedstawia Redaelliego jako „doświadczonego prawnika kanonicznego i administratora”. Faktycznie, jego życiorys odsłania całkowite uwikłanie w posoborową destrukcję:
Redaelli otrzymał święcenia kapłańskie w 1980 r. z rąk modernistycznego „kardynała” Carlo Marii Martiniego, który publicznie głosił herezje o dopuszczalności rozwodów, aborcji i związków sodomickich. Jako wikariusz generalny Mediolanu (2004-2012) współtworzył struktury apostazji pod rządami kolejnych modernistycznych „kardynałów”: Tettamanziego i Scoli.
Nominacja ta potwierdza regułę, iż w strukturach posoborowych awansują wyłącznie ci, którzy konsekwentnie realizują program aggiornamento – dostosowania doktryny do świata. Jak trafnie ujął św. Pius X w encyklice Pascendi: „Modernista doskonale pasuje do każdego urzędu, bo dla nowych ludzi nowe potrzeby i nowe drogi”.
„Dyskernment pastoralny” jako narzędzie relatywizacji grzechu
Artykuł wychwala Redaelliego za „rozeznanie” w sprawie lidera skautów, który zawarł cywilny związek homoseksualny (2017). Czytamy:
Redaelli zaproponował nie potępienie, lecz „drogę wspólnego rozeznania w obliczu nowych i złożonych pytań”, wzywając do „szacunku, uwagi i pastoralnego rozeznania”.
Ta pozorna „roztropność” stanowi jawne pogwałcenie kanonu 2359 § 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., który nakazuje ekskomunikę latae sententiae dla publicznych czynów sodomii. Tymczasem Redaelli – zamiast zastosować normy prawa Bożego – wprowadza zgubną praktykę „indywidualnego rozeznania”, potępioną przez Piusa VI w konstytucji Auctorem fidei (1794) jako „podstępnie niszczącą dyscyplinę kościelną”.
Mit „rządów prawa” w antykościele
Próba przedstawienia nominacji Redaelliego jako „zwrotu ku prawu kanonicznemu” to czysty trompe l’oeil. Posoborowe „prawo” stanowi instrument legitymizacji rewolucji, nie zaś obrony depozytu wiary. Jak wykazał kard. Alfredo Ottaviani w memoriale na Sobór Watykański II:
„Nowe prawo kościelne staje się narzędziem demontażu, gdyż zrywa z zasadą fides supponit naturam (wiara zakłada naturę). Gdy zaś prawo ludzkie ignoruje prawo Boże, staje się bezprawiem” (Allocutio de Ecclesia, 1963).
Dykasteria ds. Duchowieństwa, zamiast strzec świętości kapłaństwa (kanon 124 § 1 KPC 1917), przekształciła się w narzędzie inżynierii społecznej. Jej celem nie jest formowanie alter Christus, lecz produkcja funkcjonariuszy kultu dostosowanych do „ducha czasów”.
Teologia zdrady w działaniu
Redaelli jako wikariusz generalny Mediolanu nadzorował wdrażanie posoborowych deformacji liturgicznych i katechizacji. Jego „kanoniczna kompetencja” służyła niszczeniu fundamentów wiary:
- Zatwierdzanie „mszy” z elementami pogańskimi pod pretekstem „inkulturacji”
- Promowanie „kursów przygotowania małżeńskiego” akceptujących antykoncepcję
- Usuwanie księży wiernych Mszy trydenckiej pod zarzutem „braku komunii z biskupem”
Tym samym wypełniał zalecenie modernistycznej „konstytucji” Gaudium et spes (nr 62), wzywającej do „stałego dostosowywania dyscypliny do potrzeb czasów” – co Pius IX potępił w Syllabusie (1864) jako błąd nr 53.
Duch Antychrysta w działaniu
Nominacja Redaelliego stanowi kolejny etap realizacji programu opisanego przez św. Piusa X:
„Moderniści dążą do zniszczenia nie tylko katolickiej religii, lecz wszelkiej religii nadprzyrodzonej przez immanentyzm życiowy” (encyklika Pascendi, 8 września 1907).
Przeniesienie „arcybiskupa” z Gorizii do Watykanu symbolizuje tryumf Kulturkaampfu – wojny kulturowej przeciwko Kościołowi. Jak przepowiedział Leon XIII w modlitwie do św. Michała Archanioła: „Złe duchy krążą po świecie, by zniszczyć Kościół”.
Jedyną odpowiedzią wiernych pozostaje trwanie przy niezmiennej lex orandi, lex credendi oraz odrzucenie wszelkich struktur neo-kościoła. Jak napomina Pius XI w Quas primas: „Pokój Chrystusa tylko w Królestwie Chrystusowym” (nr 1).
Za artykułem:
Pope Leo XIV taps veteran canon lawyer Archbishop Redaelli for key Vatican post (ewtnnews.com)
Data artykułu: 28.01.2026
