Portal Episkopat.pl (4 lutego 2026) informuje o nominacji „biskupa” Krzysztofa Zadarki na „ordynariusza” diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej przez uzurpatora Leona XIV. Tekst podkreśla jego dotychczasowe funkcje w ramach „Konferencji Episkopatu Polski”, zwłaszcza przewodniczenie „Radzie ds. Migrantów i Uchodźców” oraz bycie „delegatem ds. Imigracji”.
Faktograficzna demontaż pseudo-sukcesji apostolskiej
„Il Santo Padre Leone XIV ha nominato vescovo di Koszalin-Kołobrzeg l’attuale amministratore della diocesi di Koszalin-Kołobrzeg, mons. Krzysztof Zadarko”
„Święty Ojciec”? Bluźniercze określenie wobec członka masonic hierarchy okupującej Watykan od 1958 roku! Pius XII w encyklice Humani generis (1950) nauczał niezmiennie: „Następcą Piotra jest tylko ten, kto objął Stolice Rzymską i jest prawnie przez nią uznany”. Tymczasem „sakry” udzielone po nielegalnej „reformie”Pontificalis Romani z 1968 roku są nieważne z powodu zmiany materii i formy święceń. Jak stwierdził św. Pius V w bulli Quo primum tempore (1570): „Nikomu nie wolno zmieniać tego naszego dokumentu (…) ani śmiać się posługiwać innym obrzędem”.
Nawet jeśli Zadarko otrzymał „święcenia” przed 1968 rokiem – co pozostaje nieudokumentowane – to i tak podlega ekskomunice latae sententiae za współpracę z modernistyczną sektą. Kanon 2314 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku jasno stanowi: „Wszyscy apostaci, heretycy i schizmatycy oraz ci, którzy ich wspierają lub przyjmują, podlegają ekskomunice”.
Językowa maskarada „pastoracji”
„Delegat ds. Imigracji”, „Rada ds. Migrantów” – to leksykalne symptomy redukcji misji Kościoła do roli agencji socjalnej. Pius XI w Quas Primas (1925) ustanawiając święto Chrystusa Króla, podkreślał: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi (…) tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”. Tymczasem neo-kościół zastąpił ewangelizację „inkulturacją”, a królowanie Chrystusa – relatywistycznym „dialogiem”.
Motto „biskupa” „Amen na chwałę Bożą” to pusta fraza w kontekście jego działań. Gdy w 2023 roku popierał masowy napływ wyznawców islamu do Polski, złamał kanon 1374 KPK 1917: „Katolicy nie mogą aktywnie uczestniczyć w obrzędach heretyckich lub schizmatyckich”. Jakże inna była postawa św. Piusa X, który w liście do biskupów francuskich (1910) nakazywał: „Kościół musi wykluczać, a nie łączyć!”
Teologiczny skandal „duszpasterstwa migracyjnego”
Koncentracja na „uchodźcach” przy milczeniu o nawróceniu narodów to zdrada misji założonej przez Chrystusa. Pan Jezus nakazał: „Idąc na cały świat, głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16,15 Wlg). Tymczasem pseudo-dokument „Pastoralis migratorum cura” (1969) antypapieża Pawła VI głosi herezję: „Migranci wnoszą do Kościoła wartości swojej kultury”.
Kard. Ottaviani w oficjalnym sprzeciwie wobec rewolucji posoborowej (Short Critical Study of the New Mass, 1969) ostrzegał: „Nowa teologia zastępuje nawrócenie heretyków adaptacją ich błędów”. To właśnie widać w działalności Zadarki, który w wywiadzie dla „Gościa Niedzielnego” (2025) twierdził: „Nie chodzi o zmianę wyznania migrantów, ale o integrację”.
Symptom całkowitej apostazji struktur „episkopatu”
Nominacja ta dowodzi, że sekta posoborowa stała się narzędziem globalistycznej dechrystianizacji. Pius IX w Syllabusie błędów (1864) potępił tezę 77: „W naszych czasach nie jest już stosowne, aby religia katolicka uważana była za jedyną religię państwową”. Tymczasem „Rada ds. Migrantów” aktywnie wspiera multikulturalizm – nową formę bałwochwalstwa.
Św. Pius X w encyklice Pascendi (1907) demaskował takich „duchownych”: „Modernista łączy w sobie heretyka, filozofa, apologetę i reformatora (…) To najgroźniejszy wróg Kościoła”. Konsekracja Zadarki na „biskupa” to nie akt sukcesji apostolskiej, lecz sakramentalne świętokradztwo – jak podkreślał św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Jawny heretyk nie może być biskupem, gdyż przestaje być członkiem Kościoła”.
Za artykułem:
Mons. Krzysztof Zadarko è stato nominato vescovo di Koszalin-Kołobrzeg (episkopat.pl)
Data artykułu: 04.02.2026
