Portal EWTN News (29 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie „arcybiskupa” Timothy Broglio z „Archidiecezji” Służb Wojskowych USA, który chwali inicjatywy sekretarza obrony Pete’a Hegsetha mające rzekomo przywrócić „duchowy charakter” posłudze kapelanów wojskowych. Broglio twierdzi, iż zmiany pozwolą kapelanom skupić się na „służbie religijnej” zamiast pełnić funkcje „oficerów wsparcia emocjonalnego”. Tymczasem cała narracja zdradza głęboką apostazję instytucji udającej Kościół katolicki.
Naturalistyczna redukcja kapłaństwa do funkcji socjoterapeutycznej
Przedstawiona przez Broglio wizja kapelana jako osoby „odpowiedzialnej za usługi religijne, instrukcję religijną i doradzanie dowódcom” stanowi karykaturalne zawężenie ex opere operato sakramentalnej misji kapłana. Jak uczy Sobór Trydencki: „Kapłani Nowego Testamentu… składają Ofiarę przebłagalną za żywych i umarłych oraz sprawują Sakramenty, przez które wiernym udzielane są wszystkie łaski poświęcenia, wzrostu i uświęcenia” (Sesja XXIII, kan. 1). Tymczasem „arcybiskup” posoborowy całkowicie pomija najwyższą funkcję kapłana – sprawowanie Najświętszej Ofiary, ograniczając jego rolę do protestanckiego modelu „doradcy duchowego”.
Masonizująca kolaboracja z władzą cywilną
Broglio z satysfakcją przywołuje postać George’a Washingtona jako wzorca organizacji kapelanatu, co stanowi jawną zdradę katolickiej eklezjologii. Już Leon XIII w Au milieu des sollicitudes (1892) potępił „amerykanizm” jako herezję podporządkowującą Kościół świeckim władzom. Autentyczny kapelan katolicki podlega wyłącznie jurysdykcji biskupiej, podczas gdy omawiana struktura – jak przyznaje sam Broglio – funkcjonuje na zasadzie kontraktów z Departamentem Obrony. Świadczy to o całkowitym podporządkowaniu pseudo-kościoła posoborowego masońskiemu państwu, co Pius IX potępił w Syllabusie błędów (1864): „Kościół powinien być oddzielony od państwa, a państwo od Kościoła” (błąd 55).
Demograficzny upadek jako owoc apostazji
Przyznanie się Broglio do katastrofalnego braku powołań kapłańskich (190 „kapłanów” zamiast wymaganych 500) stanowi wymowne potwierdzenie słów Piusa XII: „Gdzie pojawia się modernistyczne zepsucie, tam zanika świętość kapłaństwa” (Allokucja do kardynałów, 12 listopada 1950). To naturalna konsekwencja odrzucenia Mszy Świętej Wszechczasów i przyjęcia protestanckiej „liturgii” Novus Ordo, co Paweł IV uznałby za sacrilegium i znieważenie Tajemnicy Wiary.
Zbrodnicze współudział w nie-sprawiedliwych wojnach
Najbardziej odrażający fragment wystąpienia dotyczy rzekomej „katolickiej nauki o wojnie sprawiedliwej”, której Broglio używa aby legitymizować imperialne agresje USA. Tymczasem już Benedykt XV w Ad Beatissimi Apostolorum (1914) nazwał I wojnę światową „samobójstwem Europy”, zaś Pius XII w radiowym orędziu z 1944 r. potępił bombardowania ludności cywilnej jako zbrodnię przeciwko prawu naturalnemu. Wymieniona przez Broglio „proporcjonalność siły” pozostaje w jaskrawej sprzeczności z masakrą 126 osób u wybrzeży Wenezueli, którą „arcybiskup” cynicznie przemilcza. Jak przypomina św. Augustyn: „Pokój będący celem wojny jest tak pożądany, że nikt nie wszczyna wojny dla samej wojny” (De Civitate Dei XIX). Tymczasem współczesne wojny amerykańskie służą wyłącznie interesom globalistycznych elit.
Protestancka pseudoduchowość zastępująca sakramenty
Jako „znak nadziei” Broglio przedstawia działalność „Team Saint Paul” – typowo posoborowej struktury zastępującej życie sakramentalne „studiami biblijnymi, posiłkami i wyjściami”. To jawny przejaw herezji indyferentyzmu potępionej już przez Grzegorza XVI w Mirari Vos (1832), gdzie papież przestrzegał przed „tą przesiąkniętą trucizną opinią, która rozprzestrzenia się wszędzie za sprawą oszustwa niegodziwców, wedle której można osiągnąć wieczne zbawienie duszy w każdej religii”. Brak wzmianki o konieczności spowiedzi świętej, adoracji Najświętszego Sakramentu czy uczestnictwa w Ofierze Mszy Świętej demaskuje czysto naturalistyczny charakter tej inicjatywy.
Duchowa pustka pseudo-reform
Cała narracja Broglio zdradza typowo modernistyczne pomieszanie pojęć: chwali on „powrót do korzeni” jednocześnie akceptując protestancką wizję kapłaństwa; mówi o „duchowości” nie wspominając o łasce uświęcającej; domaga się „doradzania dowódcom” lekceważąc obowiązek głoszenia całej prawdy objawionej. Jak trafnie zauważył św. Pius X w Pascendi Dominici Gregis (1907): „Modernista łączy w sobie wielu ludzi: jest filozofem, wierzącym, teologiem, historykiem, apologetą, reformatorem” (pkt 5). Ta synteza błędów znajduje swe urzeczywistnienie w działalności całej posoborowej sekty.
Tragedia katolików służących w amerykańskich siłach zbrojnych polega na tym, że pozbawiono ich prawdziwych kapłanów sprawujących prawdziwą Ofiarę. Zamiast tego otrzymują protestancko-masoński substytut w postaci „kapelanów” bardziej zainteresowanych doradztwem psychologicznym niż zbawieniem dusz. Jak przestrzegał Pius XI w Quas Primas (1925): „Państwa nie mogą żyć zdrowym życiem, jeżeli nie słuchają i nie czczą najsłodszego prawa naszego Odkupiciela i Jego najświętszej władzy”. Dopóki armia USA nie uzna publicznego panowania Chrystusa Króla, wszystkie jej „programy duchowe” pozostaną jedynie przejawem demonicznej mimikry.
Za artykułem:
Military Archbishop Broglio: Hegseth is helping restore chaplain mission to spiritual ministry (ewtnnews.com)
Data artykułu: 29.01.2026
