Ciemny wnętrze kościoła z tradycyjną architekturą katolicką, przedstawiające Davide Pagliaraniego i księży FSSPX w szatach liturgicznych przygotowujących się do nielegalnej konsekracji biskupiej. Scena ukazuje dramat schizmu i podziału w Kościele.

Schizma pseudotradycjonalistów: FSSPX kontynuuje drogę ku otwartej rebeliiSchizma pseudotradycjonalistów: FSSPX kontynuuje drogę ku otwartej rebeliiPortal EWTN News (2 lutego 2026) relacjonuje planowane przez Priestly Society of Saint Pius X (FSSPX) nielegalne konsekracje biskupów bez mandatu Stolicy Apostolskiej. Decyzja ta, podjęta przez przełożonego generalnego Davide Pagliaraniego, stanowi jawną kontynuację schizmatyckiej drogi zapoczątkowanej przez Marcela Lefebvre’a w 1988 roku.
„After having long matured his reflection in prayer, and having received from the Holy See, in recent days, a letter which does not in any way respond to our requests, Father Pagliarani, in harmony with the unanimous advice of his council, has decided to proceed with consecrating new bishops.”
Kanoniczna nieważność i ekskomunika latae sententiaeZgodnie z niezmiennym prawem Kościoła katolickiego (Codex Iuris Canonici z 1917 r., kan. 953), konsekracja biskupów bez wyraźnego polecenia Stolicy Apostolskiej jest nieważna i pociąga za sobą ekskomunikę latae sententiae dla konsekratorów i konsekrowanych. Jak przypominał Pius XII w encyklice Ad Apostolorum Principis: „Nikt ma prawa wyświęcać biskupów, jeśli nie ma do tego mandatu apostolskiego”. FSSPX, działając wbrew tej zasadzie, potwierdza swój status grupy poza jednością kościelną.Teologiczny bankructwo lefebryzmuKomunikat FSSPX pełen jest modernistycznych sprzeczności. Z jednej strony deklaruje się „pragnienie służenia Kościołowi”, z drugiej – otwarcie odrzuca jurysdykcję prawowitego zwierzchnictwa. Jak zauważa św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Nikt nie może być katolikiem, jeśli nie uznaje najwyższej władzy Piotrowej” (ks. II, rozdz. 30). Tymczasem FSSPX konsekwentnie:Uznaje ważność sakramentów udzielanych przez posoborowych „duchownych”, co implikuje akceptację nieważnych święceń po 1968 roku.Praktykuje selekcję dogmatów, odrzucając nieomylne nauczanie Soboru Watykańskiego II o wolności religijnej i ekumenizmie.Tworzy iluzję „autentycznego katolicyzmu” podczas gdy ich kapłani nie posiadają ważnej misji kanonicznej.Gry pozorów posoborowej „Stolicy Apostolskiej”Relacjonowane próby „normalizacji” ze strony uzurpatorów (Benedykt XVI, Franciszek, Leon XIV) stanowią część szerszej strategii relatywizacji doktryny. Jak trafnie diagnozował św. Pius X w Lamentabili Sane: „Moderniści dążą do zniszczenia niezniszczalnego” (propozycja 61). „Udzielanie facultetów” przez antypapieży FSSPX do „spowiedzi” i „małżeństw” to jedynie teatr mający ukryć faktyczny brak władzy kluczy.Co znacząco pomija artykuł EWTN:Brak wzmianki, że „święcenia” w FSSPX odbywają się przy użyciu zniekształconego rytu z 1968 r., co podważa ich ważność.Milczenie o tym, że jedynym ratunkiem dla wiernych jest powrót do kapłanów z ważnymi święceniami przedsoborowymi.Przemilczenie faktu, iż „biskupi” FSSPX nigdy nie otrzymali ważnej konsekracji, gdyż Lefebvre sam był wyświęcony przez masona-kardynała Achille’a Lienarta.Syndrom chorej gałęziDecyzja FSSPX stanowi logiczną konsekwencję przyjętej w 1988 roku drogi częściowego kompromisu. Jak przepowiadał arcybiskup Marcel Lefebvre: „Dajcie nam starą Mszę, to nam wystarczy” – co ujawnia czysto humanistyczne, a nie nadprzyrodzone motywacje. W świetle Vacantis Apostolicae Sedis Piusa XII, wszelka jurysdykcja w Kościele pochodzi wyłącznie od prawowitego Papieża – którego brak od 1958 roku unieważnia jakiekolwiek „ugody”.Deklaracja Pagliaraniego o „bezinteresownym służeniu Kościołowi” to klasyczny przykład modernistycznej dwuznaczności. Kościół Chrystusowy nie potrzebuje bowiem „pomocy” od grup kwestionujących jego boską konstytucję. Jak nauczał Leon XIII w Satis Cognitum: „Kościół jest niczym ciało, którego głową jest Chrystus, a widzialną głową – Papież”. Bez tej zasady, FSSPX jest jedynie kolejną sekta protestancką w ornacie.Dramat pseudotradycjonalistów stanowi żywe potwierdzenie słów Chrystusa: „Każde królestwo wewnętrznie rozdwojone pustoszeje” (Mt 12,25 Wlg). Jedyną drogą ocalenia pozostaje powrót do jedynego niezniszczalnego Kościoła – tego, który trwa w katolikach zachowujących integralną wiarę, pod przewodnictwem kapłanów z nieprzerwaną sukcesją apostolską.TAGS: FSSPX, schizma, konsekracja biskupów, ekskomunika, Marcel Lefebvre, Davide Pagliarani, posoborowie, lefebryzm, prawo kanoniczne, Vaticanum II

Podziel się tym:

Za artykułem:
Society of St. Pius X to consecrate bishops without Rome’s approval, courting excommunication
  (ewtnnews.com)
Data artykułu: 02.02.2026

Więcej polemik ze źródłem: ewtnnews.com
Podziel się tą wiadomością z innymi.
Pin Share

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.