Portal EWTN News relacjonuje wypowiedzi „biskupa” Orihuela-Alicante w Hiszpanii, José Ignacio Munilla, który rzekomo „ostrzega” przed „dwoma zagrożeniami” w interpretacji synodalności: zapomnieniem o apostolskości oraz odrzuceniem „skarbu” synodalności. W programie „Szósty Kontynent” na Radiu María España, duchowny skrytykował tezy marianisty Eduardo Arens, określając je jako „niedorzeczne”. Cała narracja pozostaje jednak w ramach modernistycznej dialektyki, która legitymizuje samo pojęcie synodalności jako „owocu Ducha Świętego”.
Iluzja równowagi w świecie anty-dogmatu
Munilla twierdzi, iż „czasem w imię synodalności mówi się wiele głupstw”, ponieważ pojęcie to bywa utożsamiane z „zapomnieniem o apostolskości Kościoła, z pewnego rodzaju interpretacją horyzontalną, jak gdyby Kościół był związkiem zawodowym”. Choć pozornie słuszna, ta krytyka grzęźnie w pułapce założeń Vaticanum II. Apostolskość – rozumiana jako ciągłość z depozytem wiary przekazanym przez Apostołów – została w posoborowiu zastąpiona „duchem soboru”, który Pius IX w Syllabusie błędów (1864) potępił jako „pogodzenie się Kościoła z postępem, liberalizmem i współczesną cywilizacją” (pkt 80).
„Niektóre tzw. zgromadzenia synodalne służą ożywieniu starych błędów w sferze kościelnej” – przyznaje „biskup”, diagnozując „metastazę” teologicznych podejść będących „mieszanką liberalizmu i marksizmu”.
Paradoksalnie, Munilla powołuje się na Katechizm Kościoła Katolickiego – dokument powstały w 1992 r., który sam nosi piętno modernizmu. Jak zauważył św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis, moderniści „wszystko opierają na religijnym doświadczeniu; jeśli zaś chodzi o tradycję, to po to, żeby ją zniszczyć, wymyślili teorię ewolucji”. Tym samym jakakolwiek „synodalna symfonia” jest fikcją w strukturze, która odrzuciła nieomylne Magisterium.
Teologiczny dekonstrukcjonizm Arens w świetle wiecznego Magisterium
Sednem kontrowersji stał się wykład niemiecko-peruwiańskiego marianisty Eduardo Arens, który – jak relacjonuje Munilla – przeciwstawia „ortodoksję ortopraksji”, neguje eschatologię życia pozagrobowego, redukuje misję Chrystusa do „humanizacji świata” oraz odrzuca ofiarniczy charakter Męki Pańskiej. Tezy te nie są jednakże „odosobnionymi ekscesami”, lecz logiczną konsekwencją posoborowego przekształcenia teologii w antropologię.
Wiara katolicka jednoznacznie naucza, że „Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego z aniołami swoimi, i wtedy odda każdemu według uczynków jego” (Mt 16,27 Wlg). Jak odnotowuje Munilla, w Ewangeliach znajduje się 32 fragmenty mówiące o zbawieniu lub potępieniu. Tymczasem już Syllabus błędów Piusa IX potępia pogląd, jakoby „Objawienie Boże było niedoskonałe, a zatem podlegało ciągłemu i nieokreślonemu postępowi” (pkt 5). Arens wpisuje się w tę właśnie tradycję modernistycznej rewolucji.
„Ofiara Chrystusa to nie tylko konfrontacja z ówczesnymi władzami, ale przede wszystkim zbawcze dzieło Odkupienia” – przypomina hiszpański hierarcha, cytując słowa konsekracji: „To jest Ciało moje, które za was będzie wydane… To jest Krew moja, która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów” (Łk 22,19-20; Mt 26,28 Wlg).
Niemniej samo odwołanie do Pisma Świętego pozostaje niewystarczające bez kontekstu niezmiennej Tradycji. Jak uczy Sobór Trydencki: „Prawdy zawarte w Piśmie i w Tradycji należy przyjmować w takim znaczeniu, w jakim Kościół katolicki zawsze je wyjaśniał”. Tymczasem Arens – niczym protestancki teolog Rudolf Bultmann – dokonuje „demitologizacji” depozytu wiary, redukując go do społeczno-politycznego manifestu.
Mariologia jako probierz apostolskiej wierności
„Biskup” Munilla trafnie wskazuje, że „wiara maryjna staje się kluczowym punktem rozeznania, gdzie tkwią herezje”. Rzeczywiście, odrzucenie dziewictwa Matki Bożej, Jej Boskiego Macierzyństwa czy Wniebowzięcia stanowi nieomylny znak odejścia od katolickiej ortodoksji. Jak głosi papież Pius XII w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus: „Niepokalana Bogarodzica zawsze Dziewica Maryja, po zakończeniu ziemskiego życia z ciałem i duszą została wzięta do chwały niebieskiej”.
W tym kontekście szczególnie wymowne jest milczenie Arens na temat Mariologii. Jak zauważa Munilla: „Nie odważył się mówić publicznie o zastosowaniu tych zasad do Najświętszej Maryi Panny, co oznacza zaprzeczenie jej dziewictwa, ponieważ wówczas wszystkie alarmy by się włączyły”. To typowa taktyka modernistów: głosić herezje w „akademickim żargonie”, by nie budzić oporu prostych wiernych.
Symptomatologia kryzysu: synodalność jako anty-kościół
Cała dyskusja ujawnia głębszy problem: synodalność stanowi narzędzie destrukcji hierarchicznej natury Kościoła. Jak nauczał Pius XI w encyklice Quas primas: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi, tak iż koniecznym jest, aby cały rodzaj ludzki poddał się Najsłodszemu Sercu Jezusa”. Tymczasem posoborowy „dialog synodalny” zastępuje królewskie panowanie Chrystusa demokratyczną negocjacją dogmatów.
W świetle nauki zawartej w Liście do Hebrajczyków: „Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki” (Hbr 13,8 Wlg), jakakolwiek „ewolucja doktryny” jest teologicznym absurdem. Synodalność – rozumiana jako kolegialne kształtowanie prawd wiary – stanowi zaprzeczenie słów św. Pawła: „Nauki, którą ode mnie usłyszałeś… tę przekazuj wiernym ludziom, którzy będą zdolni i innych nauczać” (2 Tm 2,2 Wlg).
Fakt, że nawet „konserwatywny” hierarcha jak Munilla akceptuje samo pojęcie synodalności, dowodzi głębokości kryzysu w strukturach okupujących Watykan. Jak przestrzegał św. Pius X: „Moderniści wprowadzają do Kościoła rewolucję, która doprowadzi go do stanu gorszego niż reformacja”. Słowa te znajdują tragiczne potwierdzenie w „synodalnych eksperymentach”, które zamiast przywracać jedność, pogłębiają tylko otchłań apostazji.
Za artykułem:
Spanish bishop warns of risks of misinterpreting synodality (ewtnnews.com)
Data artykułu: 26.01.2026
