„Archidiecezja” Chicago jako symbol apostazji: zatrudnianie dewiantów zamiast strzeżenia owczarni
Portal EWTN News (27 stycznia 2026) ujawnia kolejny skandal w strukturach okupujących Watykan: Brett Smith, znany pod wieloma aliasami, przez ponad rok „nauczał” w szkołach podległych chicagowskiej „archidiecezji”, mimo udokumentowanej historii zarzutów o molestowanie nieletnich. Jak przyznają sami kurialiści, sprawca „przeszedł państwowe badania” i – zgodnie z procedurami neo-kościoła – mógł „legalnie” zatruwać umysły dzieci. „Nie było doniesień o wykroczeniach seksualnych podczas jego pracy w szkołach” – brzmi kuriozalne usprawiedliwienie funkcjonariuszy sekty.
Faktografia upadku: cykl kolejnych „przypadków” czy systemowy kryzys?
Analiza faktów przedstawionych w artykule odsłania przerażający wzór:
„Brett Zagorac (później Brett Smith) był karany za molestowanie drugoklasisty w 2003 r., przyznał się do dziewięciu incydentów w 2005 r. oraz dotykania 5-letniego dziecka podczas korepetycji w 2009 r.”
Mimo to struktura zwana „archidiecezją Chicago” w 2024 r. zatrudniła go jako „nauczyciela” i „korepetytora” – co pokazuje całkowitą degenerację pseudo-katolickich instytucji. Nawet po zgłoszeniu przez rodzinę „niepokojącego zachowania” w domu (co wskazuje na trwającą aktywność dewianta), reakcja „urzędników” ograniczyła się do zwolnienia sprawcy – bez publicznej pokuty, bez naprawy szkód duchowych.
Język zdrady: biurokratyczny żargon zamiast płaczu nad zbeszczeszczonymi duszami
Ton komunikatu „archidiecezji” zdradza mentalność korporacyjną, niepasterską:
- Użycie zdawkowego terminu „niepokojące” wobec faktu zatrudniania recydywisty pedofila
- Przedstawienie sprawy jako „wpadki proceduralnej” („przeszedł badania stanowe”) zamiast moralnego bankructwa
- Brak słów skruchy wobec rodzin, których dzieci narażono na kontakt z dewiantem
Jak zauważył św. Pius X w encyklice Pascendi, moderniści „zastępują logikę wiary logiką rozumu” – tu widzimy to w praktyce: państwowe certyfikaty stały się ważniejsze niż rozeznanie moralne.
Teologia zdrady: brak strażników przy bramach Syjonu
Prawdziwy Kościół Katolicki zawsze stosował „najwyższą roztropność” (kanon 1371 Kodeksu Prawa Kanonicznego 1917) w dopuszczaniu osób do kontaktu z młodzieżą. Tymczasem sekta posoborowa:
- Zlekceważyła zasadę „nawrócenie nie zmawia przeszłości” (św. Augustyn)
- Zdradziła dzieci, łamiąc podstawowe obowiązki sprawiedliwości i miłości
- Demonstruje całkowitą utratę „sensus fidei” – zmysłu wiary, który pozwalał prawdziwym pasterzom wyczuwać zagrożenie
Jak czytamy w Syllabusie błędów Piusa IX (pkt 40): „Nauka Kościoła katolickiego jest wroga wobec dobra i interesów społeczeństwa” – to kłamstwo modernistów staje się samospełniającą przepowiednią, gdy pseudo-Kościół zatrudnia dewiantów zamiast świętych nauczycieli.
Symptomat zdrady: cywilizacja śmierci we wnętrzu pseudo-świątyń
Ta sprawa nie jest odosobniona – to logiczny owoc:
- Porzucenia Mszy Trydenckiej, która uczyła „świętej bojaźni Bożej”
- Przyjęcia protestanckiej mentalności „usprawiedliwienia przez papierki” (certyfikaty państwowe zamiast cnót)
- Wyniesienia psychologii ponad teologię moralną
Gdy w 1925 r. Pius XI ogłaszał encyklikę Quas Primas o Królestwie Chrystusa, przestrzegał: „Gdy usunięto Jezusa Chrystusa (…) zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”. Dziś widzimy efekt: „archidiecezje” bez Chrystusa Króla stają się przyczółkami cywilizacji sodomskiej.
Jedynym lekarstwem jest powrót do integralnej doktryny katolickiej: usunięcie wszystkich zdemoralizowanych funkcjonariuszy sekty, przywrócenie publicznego kultu Chrystusa Króla i odrzucenie zgniłego kompromisu ze światem. Jak mówi Psalm 126: „Jeśli Pan domu nie ustrzeże – próżno czuwa stróż”.
Za artykułem:
Chicago Archdiocese: Man with multiple child sex abuse allegations taught in schools for over a year (ewtnnews.com)
Data artykułu: 27.01.2026
