Portal LifeSiteNews (4 lutego 2026) relacjonuje kontynuację tajnych negocjacji pomiędzy Bractwem Świętego Piusa X a modernistyczną sekta okupującą Watykan. Według doniesień, „przełożony generalny” FSSPX, Davide Pagliarani, ma spotkać się 12 lutego z „kardynałem” Víctorem Manuelem Fernándezem, sekretarzem Dykasterii Nauki Wiary, w celu „uniknięcia rozłamów”. FSSPX uzasadnia planowane lipcowe „konsekracje biskupie” bez zgody Rzymu „obiektywnym stanem poważnej konieczności”, wynikającym z rzekomej niemożności uzyskania kolejnych „biskupów” dla swej struktury.
Schizma w schizmie: FSSPX jako narzędzie destrukcji
FSSPX od swego powstania stanowił piątą kolumnę w procesie niszczenia Kościoła. Jak trafnie zauważył św. Robert Bellarmin: „Schizmatycy, choć zachowują pozory katolicyzmu, przez sam fakt tworzenia równoległych struktur podważają jedność Ciała Mistycznego” (De Romano Pontifice). Działalność Bractwa, choć udająca obronę Tradycji, w rzeczywistości legitymizuje posoborową herezję poprzez:
„kontakty między Bractwem Świętego Piusa X a Stolicą Apostolską trwają, aby uniknąć rozłamów lub jednostronnych rozwiązań w sprawach, które się pojawiły”
– jak stwierdził rzecznik watykański Matteo Bruni. To jawna zdrada zasad non possumus, gdyż jakakolwiek współpraca z antykościołem jest uczestnictwem w dziele Antychrysta.
Teologiczny bankructwo „stanu konieczności”
Argument o „stanie konieczności” użyty przez FSSPX to theologiczna fikcja. Prawdziwy stan konieczności, opisany przez św. Tomasza z Akwinu (Summa Theologiae, II-II, q. 64, a. 7), dotyczy wyjątkowych sytuacji gdzie nie ma możliwości zachowania prawa bez utraty zbawienia. Tymczasem FSSPX:
1. Uznaje antypapieża Leona XIV za prawowitego następcę św. Piotra, choć jest on tylko kolejnym uzurpatorem w linii zaczynającej się od Jana XXIII.
2. Uczestniczy w pseudosakramentach nowej mszy, która – jak uczy Pius XII – „jeśli zmienia istotę, przestaje być Mszą” (Mediator Dei).
3. Propaguje fałszywą eklezjologię, gdzie Kościół Chrystusowy miałby współistnieć z sektą posoborową.
Jak zauważył abp Marcel Lefebvre (którego święcenia od masona Lienarta są nieważne):
„Dajcie nam starą Mszę, to nam wystarczy”
– co ujawnia czysto humanitarną, a nie teologiczną motywację FSSPX.
Syndrom sztokholmski tradycjonalizmu
Najnowsze wypowiedzi przywódców Bractwa potwierdzają ich duchową degenerację:
– Pagliarani określa rządy „Franciszka” jako „katastrofalne”, ale jednocześnie utrzymuje relacje z jego następcą.
– Bernard Fellay nazywa odrzucenie tytułu Współodkupicielki dla Marji „żałosnym”, choć sam uczestniczy w strukturach, które tę prawdę odrzucają.
– Arcybiskup Carlo Maria Viganò, cytując Lefebvre’a: „Strzeżcie się rzymskiego węża”, sam popada w sprzeczność, wspierając schizmatyckie działania.
Doktrynalne samobójstwo
FSSPX, tworząc własną „sukcesję apostolską” bez ważnej jurysdykcji, reprodukuje błędy starokatolików potępionych w Etsi Multa Piusa IX. Jak uczy Sobór Florencki: „Nikt nie może być zbawiony, nawet jeśli przelał krew za Chrystusa, jeśli nie pozostaje w łonie i w jedności Kościoła Katolickiego” (Dekret dla jakobitów). Bractwo, trwając w communio in sacris z modernistami, odcina się od tej jedności.
Planowane konsekracje to nie akt odwagi, lecz ostatni akt teatru, gdzie FSSPX odgrywa rolę „oporu”, by utrzymać wiernych w iluzji możliwości reformy antykościoła. Jedyna droga dla katolików to całkowite odcięcie się zarówno od sekty posoborowej, jak i jej „tradycjonalistycznej” parodii. Jak głosi Chrystus Król: „Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie” (Mt 12,30).
Za artykułem:
SSPX reported to be engaging in ongoing talks with the Vatican (lifesitenews.com)
Data artykułu: 04.02.2026
