Portal EWTN News w artykule z 5 lutego 2026 r. relacjonuje obchody 120. rocznicy rzekomego „cudu eucharystycznego” w kolumbijskim Tumaco, gdzie w 1906 roku kapłani mieli powstrzymać tsunami przez wystawienie Najświętszego Sakramentu. „Biskup” Franklin Misael Betancourt ogłasza plany utworzenia „sanktuarium” upamiętniającego zdarzenie, powołując się przy tym na „św.” Carlo Acutisa – modernistyczną karykaturę świętości.
Teologiczna dezercja w służbie sensacji
Opisane zdarzenie z 31 stycznia 1906 roku nosi znamiona ludowej legendy, nie zaś autentycznego cudu uznanego przez nieomylne Magisterium. „Miracle! Miracle!” – taki okrzyk tłumu przywołuje portal, ignorując kanoniczne wymogi weryfikacji nadprzyrodzonych interwencji (kan. 2039-2041 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r.). Brak jakiejkolwiek wzmianki o procesie diecezjalnym czy watykańskiej aprobacie demaskuje tę narrację jako pobożną opowiastkę, nie zaś fakt teologiczny.
„The Miracle! Miracle!” the villagers began to shout. “The immense wave that threatened to destroy the town of Tumaco suddenly stopped, as if blocked by an invisible force”
Podnoszenie takich anegdot do rangi cudów stanowi klasyczny przejaw posoborowego sentymentalizmu, który umniejsza prawdziwe znaczenie Eucharystii jako Ofiary przebłagalnej, redukując ją do magicznego talizmanu przeciw żywiołom. Jak nauczał Pius XII w Mediator Dei: „Ofiara Eucharystyczna (…) jest przede wszystkim kultem oddawanym Bogu w Trójcy Świętej Jedynego” (nr 3), a nie narzędziem kontroli przyrody.
Liturgiczna profanacja i kult człowieka
Szczególnie jaskrawym przejawem apostazji jest przywołanie postaci „św.” Carlo Acutisa – młodzieńca wyniesionego na ołtarze przez bergoglioński system w 2020 roku. Wspomnienie o jego wystawie „eucharystycznych cudów” to czelna próba legitymizacji modernistycznej hagiografii, która przeciwstawia się dekretowi Świętego Oficjum z 1907 roku (Lamentabili sane exitu), potępiającemu subiektywizację faktów historycznych.
Plany utworzenia „sanktuarium” w katedrze św. Andrzeja Apostoła w Tumaco odsłaniają kolejny wymiar kryzysu:
„We are going to create a shrine here, a beautiful shrine, a magnificent shrine”
Ta megalomańska deklaracja „biskupa” Betancourta kontrastuje z katolicką koncepcją sanktuarium jako miejsca potwierdzonego nadprzyrodzonej interwencji, nie zaś emocjonalnej histerii. Jak przypomina Sobór Trydencki (sesja XXV): „Święte obrazy należy wystawiać nie dlatego, by wierni wierzyli, iż jest w nich jakieś bóstwo czy moc” (Denzinger 1823).
Eucharystia bez Ofiary: Posoborowa schizofrenia doktrynalna
Artykuł ujawnia typową dla neo-kościoła sprzeczność: Z jednej strony deklaruje się cześć dla Eucharystii, z drugiej – promuje się praktyki sprzeczne z jej istotą. Gdy „biskup” Betancourt stwierdza:
„Just as I need daily food and the air to live, I equally, and even more so, need the Eucharist for my life”
Pomija fundamentalną prawdę, że przyjmowanie Komunii św. w strukturach posoborowych – gdzie „msza” jest jedynie „ucztą pamiątkową” – stanowi świętokradztwo. Pius XII w Humani generis ostrzegał: „Prawdziwa ofiara zostaje zniesiona w nowych teoriach” (nr 31).
Symptom większej zarazy
Całe to przedstawienie odsłania głębszy problem: upadek teologii cudu w posoborowiu. Podczas gdy Kościół katolicki zawsze wymagał ścisłej weryfikacji nadprzyrodzonych interwencji (por. konst. De servorum Dei beatificatione Benedykta XIV), neo-kościół przekształcił cuda w narzędzie marketingowe. Wspomnienie o „40 godzinach adoracji” (praktyce obcej tradycyjnej duchowości) tylko potwierdza tę instrumentalizację.
Fakt, że portal EWTN – nominalnie „katolicki” – bezkrytycznie powiela tę narrację, demaskuje jego rzeczywistą rolę jako tuby modernistycznej rewolucji. Jak pisał św. Pius X w Pascendi: „Moderniści posługują się podstępem polegającym na tym, że nie głoszą swych doktryn w sposób uporządkowany i całościowy” (nr 42). Tumaco to kolejne ogniwo tego oszustwa.
Za artykułem:
Colombia celebrates 120th anniversary of Eucharistic miracle that stopped a tsunami (ewtnnews.com)
Data artykułu: 05.02.2026
