Portal Vatican News (5 lutego 2026) relacjonuje wizytę „papieża” Leona XIV z „udostępnionym do przejrzenia” oryginałem XV-wiecznej Biblii Borso d’Este, określanej jako „arcydzieło sztuki iluminatorskiej”. Według relacji, uzurpator watykański „dotknął” dwóch woluminów, stając się – jak podkreśla serwis – „czwartym papieżem” po Pawle II, Piusie IX i „Janie Pawle II”, który miał kontakt z tym dziełem. Okazją dla tej ceremonii stał się gest przewodniczącego włoskiego Senatu, który „w dowód wdzięczności” za wizytę „Leona XIV” w parlamencie sprowadził manuskrypt z Modeny. Autor tekstu z zachwytem wymienia techniczne detale dzieła: „cenne i rzadkie materiały, wśród których znajduje się także lazuryt pochodzący z Afganistanu”, nazywając je „absolutnym arcydziełem” i „najpiękniejszą księgą świata”. W całym tym teatrze religijnego uwielbienia dla przedmiotu materialnego nie pada ani jedno słowo o teologicznym znaczeniu Pisma Świętego jako Słowa Bożego.
Faktograficzne przeinaczenie natury Kościoła
Relacja celowo zaciera fundamentalną różnicę między kultem religijnym a świecką adoracją zabytków. Podczas gdy Dei Verbum soborowego pseudo-kościoła sprowadza Pismo Święte do „świadectwa Bożego objawienia”, prawowierna nauka katolicka uczy, że Biblia jest słowem inspirowanym, w którym sam Bóg przemawia do człowieka (Sobór Trydencki, sesja IV). Tymczasem prezentacja „dzieła sztuki” skupia się wyłącznie na jego materialnej wartości i historycznym pochodzeniu, pomijając całkowicie jego sakralny charakter.
Wspomnienie, że Jan Paweł II „także trzymał ją w rękach” stanowi jawne nadużycie, mające stworzyć wrażenie ciągłości tradycji. W rzeczywistości żaden prawowity papież przed 1958 rokiem nie organizował publicznych pokazów manuskryptów jako dzieł sztuki, rozumiejąc, że takie działania prowadzą do materialistycznej fetyszyzacji świętych przedmiotów. Jak trafnie zauważył św. Robert Bellarmin: „Cześć względem świętych ksiąg polega na przyjmowaniu ich treści wiarą, nie zaś na oglądaniu iluminacji” (De Verbo Dei, II, 12).
Językowa redukcja sacrum do profanum
Retoryka artykułu odsłania modernistyczne przesunięcie semantyczne: czasownik „dotknął” zastosowany wobec „papieża” sugeruje niemal magiczne przekazanie łask poprzez kontakt fizyczny z przedmiotem, co stanowi jawny przeżytek zabobonnego myślenia potępionego przez Piusa IX w Syllabusie błędów (pkt 9). Tymczasem w zdrowej teologii katolickiej błogosławieństwo płynie z przyjęcia Słowa Bożego w duchu wiary, nie zaś z fizycznej manipulacji bogato oprawionym kodeksem.
Fraza „iluminowane arcydzieło” powtarzana niczym mantrę, odsłania drugie dno tego spektaklu: redukcję świętej księgi do obiektu muzealnej kontemplacji. Jak trafnie ostrzegał św. Pius X: „Moderniści traktują Pismo Święte jak zbiór estetycznych impresji, nie zaś jako objawione prawdy” (Lamentabili Sane, pkt 11). W tym kontekście cytowanie pochodzenia afgańskiego lazurytu stanowi szczególną drwinę – czyż Chrystus potrzebował szlachetnych kamieni, by przekazać światu Ewangelię?
Teologiczne bankructwo „bibliodramatu”
Cała ceremonia stanowi objaw głębszej herezji eklezjologicznej posoborowia: utożsamienia Kościoła z instytucją kulturalną, której zadaniem jest zachwycać świat arcydziełami, nie zaś prowadzić dusze do zbawienia. Tymczasem Sobór Trydencki wyraźnie naucza, że „prawdziwym skarbem Kościoła jest Najświętsza Ofiara i sakramenty, nie zaś iluminowane kodeksy” (sesja XXV).
Podkreślanie, że Biblia d’Este powstała równolegle z drukiem Gutenberga, odsłania kolejną modernistyczną pułapkę: relatywizację natchnionego charakteru Pisma Świętego. Jeśli bowiem „arcydzieło” rękopiśmienne i „masowy” druk mają tę samą wartość jako „dzieła kultury”, wówczas sama idea Boskiego autorstwa staje się zbędna. Nie przypadkiem encyklika Providentissimus Deus Leona XIII przypominała: „Biblia różni się od wszystkich innych ksiąg tym, że jest natchniona nieomylnym Duchem Świętym”.
Symptomatyczne odrzucenie nadprzyrodzoności
Ten spektakl muzealnej dewocji idealnie wpisuje się w programową desakralizację prowadzoną przez posoborowych uzurpatorów. Jan Paweł II podczas swojej antypapieskiej „posługi” regularnie organizował podobne „spotkania z dziełami sztuki”, ucząc wiernych, że kontakt z kulturą zastępuje łaskę uświęcającą. Teraz jego następca kontynuuje tę bluźnierczą tradycję, zamieniając Pałac Apostolski w salę wystawową.
Milczenie na temat konieczności czytania Pisma Świętego w duchu wiary jest szczególnie wymowne. Jak przypominał św. Hieronim: „Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa” (Kom. do Izajasza, prol.). Tymczasem w całym artykule ani razu nie pada wezwanie do modlitewnej lektury Słowa Bożego – wystarczyło je „dotknąć”, by dostąpić pseudo-łaski. To nie Kościół Chrystusowy, lecz sekta posoborowa, która zamieniła wiarę w rytuał estetycznego wzruszenia.
Tymczasem prawdziwy Kościół katolicki trwa nieprzerwanie w wiernych, którzy – odrzuciwszy modernistyczne nowinki – trzymają się „depozytu wiary przekazanego świętym raz na zawsze” (Jud 1:3). Dla nich Biblia pozostaje żywym Słowem Boga, a nie muzealnym eksponatem.
Za artykułem:
Leon XIV obejrzał unikalną Biblię d’Este. Dotykał jej także Jan Paweł II (vaticannews.va)
Data artykułu: 05.02.2026
