Portal Gość.pl (6 lutego 2026) relacjonuje wypowiedzi płk. Ołeksandra Wowkotezczy, dowódcy Służby Kapelańskiej Sił Zbrojnych Ukrainy, który podczas wizyty w Waszyngtonie podkreślił „ekumeniczny charakter” działalności kapelanów wojskowych. Artykuł bezrefleksyjnie propaguje modernistyczne pomieszanie pojęć, gdzie katolicka posługa duszpasterska zostaje zredukowana do psychologicznego wsparcia w duchu religijnego indyferentyzmu.
Faktograficzne przemilczenie doktrynalnej zdrady
„Chcemy podkreślić, że mamy charakter ekumeniczny, jesteśmy wspólnotą i razem pragniemy sprawiedliwego pokoju” – deklaruje przedstawiciel struktur wojskowych okupowanego przez modernizm pseudo-kościoła. W całym materiale brak najmniejszej wzmianki o konieczności głoszenia żołnierzom jedynej prawdziwej wiary katolickiej jako warunku zbawienia. Zamiast tego czytamy ogólnikowe frazesy o „wsparciu duchowym” i „byciu obok”, co stanowi jawną negację nakazu Chrystusa: „Idąc na cały świat, głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16,15 Wlg).
Warto odnotować, że Służba Kapelańska SZU zrzesza około 800 „kapelanów” i tyluż „pomocników” rozmaitych wyznań, co w praktyce oznacza zrównouprawnienie herezji z religią objawioną. Tymczasem Sobór Laterański IV nauczał nieodwołalnie: „Jedna jest powszechna społeczność wiernych, poza którą nikt nie może dostąpić zbawienia” (Konst. Firmiter).
Językowa demaskacja naturalistycznej mentalności
Retoryka użyta w artykule odsłania głęboką herezję antropocentryzmu charakterystyczną dla posoborowej apostazji. Zwrot „duchowa wytrzymałość” zastępuje klasyczne pojęcie łaski uświęcającej, zaś „sytuacja stresowa” wypiera teologiczną kategorię niebezpieczeństwa śmierci i sądu szczegółowego.
Kiedy płk. Wowkotecza oznajmia: „w sytuacji krytycznej ludzie od razu poszukują wsparcia duchowego„, faktycznie głosi religijny pragmatyzm całkowicie obcy katolickiej duchowości. Św. Augustyn przypominał: „Niewłaściwa jest modlitwa o ziemskie dobra; należy prosić o życie wieczne i środki do niego wiodące” (Ep. 130,12). Tymczasem ukraiński oficer redukuje posługę kapłańską do techniki radzenia sobie ze stresem bojowym, co stanowi jawne zaprzeczenie słów św. Pawła: „Albowiem nie otrzymaliśmy ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga” (1 Kor 2,12 Wlg).
Teologiczne bankructwo ekumenicznej mistyki
Centralnym punktem analizowanego materiału jest udział „kapelanów” w tzw. ukraińskim śniadaniu modlitewnym – międzywyznaniowym spotkaniu z przedstawicielami amerykańskich wspólnot religijnych. Praktyka ta stanowi rażące pogwałcenie kanonu 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., który surowo zabrania katolikom uczestnictwa w akcie kultu z heretykami i schizmatykami.
Pius XI w encyklice Mortalium animos jednoznacznie potępił takie działania: „Nie wolno aprobować opinii tych, którzy sądzą, iż wolno bez różnicy wyznawać jakąkolwiek religię. […] Jakąż nadzieję można pokładać w takich przedsięwzięciach, skoro opierają się na zgubnej myśli, że wszystkie religie są mniej więcej dobre i szlachetne?„. Tymczasem Służba Kapelańska SZU jawi się jako laboratorium posoborowego synkretyzmu, gdzie prawda została poświęcona na ołtarzu fałszywie pojętej jedności.
Symptomatyczne pominięcia zdradzające apostazję
Najbardziej wymowną cechą komentowanego artykułu jest całkowite milczenie w kwestiach fundamentalnych dla katolickiej duchowości żołnierskiej. Ani słowa o Najświętszej Ofierze Mszy jako źródle łaski dla walczących, ani o obowiązku spowiedzi przed bitwą, ani o kulcie Marji jako Wodza Zastępów Niebieskich.
To świadoma amputacja nadprzyrodzoności, doskonale wpisująca się w modernistyczny program opisany już przez św. Piusa X w dekrecie Lamentabili: „Wiara, jako przyzwolenie umysłu, opiera się ostatecznie na sumie prawdopodobieństw” (propozycja 25 potępiona). W miejsce sakramentalnego życia proponuje się żołnierzom bezkształtną „duchowość” pozbawioną wszelkich zobowiązań doktrynalnych – dokładnie tak, jak przepowiadał Pius IX w Syllabusie, potępiając błąd: „Każdy człowiek jest wolny w przyjmowaniu i wyznawaniu tej religii, którą uzna za prawdziwą pod wpływem światła rozumu” (propozycja 15).
Wojenna rzeczywistość jako probierz wierności
Prawdziwie katolickie podejście do posługi kapelańskiej wyraziłoby się w nieustannym głoszeniu żołnierzom czterech ostatnich rzeczy: śmierci, sądu, piekła i nieba. Jak nauczał św. Ignacy Loyola w „Ćwiczeniach duchownych„: „Żołnierz Chrystusa musi być gotów raczej zginąć, niż popełnić grzech śmiertelny„. Tymczasem ekumeniczna Służba Kapelańska SZU, promując relatywizm religijny, odbiera żołnierzom narzędzia do osiągnięcia życia wiecznego, zastępując je psychologicznym wsparciem w walce o doczesne cele.
Niech przestrogą pozostaną słowa Piusa XI z encykliki Quas Primas: „Pokój Chrystusowy może zapanować tylko w Królestwie Chrystusowym. […] Odkupienie przyniesione przez Chrystusa na daremne by się obróciło, gdyby ludzie […] nie składali publicznej czci Jego władzy królewskiej„. Dopóki struktury posoborowe będą propagować religijną anarchię pod płaszczykiem ekumenicznego dialogu, prawdziwy pokój pozostanie utopią – zarówno na ukraińskich frontach, jak i w duszach żołnierzy pozbawionych prawdziwych kapłanów i sakramentów.
Za artykułem:
Dowódca Służby Kapelańskiej Sił Zbrojnych Ukrainy: na wojnie nie ma ateistów (gosc.pl)
Data artykułu: 06.02.2026
