Portal LifeSiteNews (5 lutego 2026) informuje o oświadczeniu Bractwa Świętego Piusa X (FSSPX), w którym przełożony generalny Davide Pagliarani ogłasza planowane konsekracje biskupie. Powodem ma być kontynuacja przez uzurpatora Leona XIV „nieodwracalnej trajektorii” zapoczątkowanej przez uzurpatora Bergoglio. FSSPX twierdzi, iż w zwykłych parafiach wierni nie znajdują już środków koniecznych do zbawienia. „Brakuje integralnego głoszenia prawdy katolickiej i moralności, a także godnego sprawowania sakramentów” – czytamy. Bractwo przyznaje, iż ich działania pozostają w „nieregularnej sytuacji kanonicznej”, lecz powołuje się na „stan konieczności” oraz zasadę „suprema lex, salus animarum” (najwyższym prawem jest zbawienie dusz).
„Kardynał Fernández, przemawiając w imieniu uzurpatora Leona, wezwał Kościół do powrotu do podstawowej intuicji Bergoglia wyrażonej w encyklice Evangelii gaudium. W skrócie, uważa on, że Ewangelia powinna być głoszona poprzez sprowadzenie jej do prymitywnego i podstawowego wyrazu, serii zwięzłych i uderzających formuł – „kerygmy” – w celu wywołania „doświadczenia”, bezpośredniego spotkania z Chrystusem”
Pagliarani krytykuje również milczenie „konserwatywnych biskupów” wobec skandalicznych decyzji posoborowia, takich jak dopuszczanie rozwodników do komunii czy błogosławieństwa związków homoseksualnych. Wspomina również deklarację z Abu Dhabi z 2019 roku, w której Bergoglio zrównał islam z katolicyzmem: „Uważam takie stwierdzenie za więcej niż zwykły błąd. To po prostu nie do pomyślenia. Nie może być podstawą komunii katolickiej, ale raczej przyczyną jej rozwiązania”.
„W rzeczywistości prawo Kościoła przewiduje to. W duchu prawa kościelnego, które jest prawnym wyrazem tej miłości, dobro dusz stoi ponad wszystkim. Naprawdę reprezentuje to prawo praw, któremu podporządkowane są wszystkie inne i przeciwko któremu żadne prawo kościelne nie może przeważać”
W kwestii liturgii FSSPX odrzuca próby pogodzenia Mszy trydenckiej z Novus Ordo, nazywając je „źle opartymi na fałszywej przesłance”. Pagliarani stwierdza: „Przez prawie dwa tysiące lat dusze – często niepiśmienne – były budowane i uświęcane przez liturgię, bez potrzeby jakiegokolwiek wcześniejszego przygotowania”.
Faktograficzne bankructwo FSSPX
Bractwo Świętego Piusa X od 50 lat balansuje na krawędzi schizmy, niezdolne do przyjęcia konsekwentnej postawy. Z jednej strony Pagliarani słusznie demaskuje posoborowych uzurpatorów jako kontynuatorów apostazji. Przyznaje, iż podpisana przez Bergoglia deklaracja z Abu Dhabi stanowi „grzech przeciwko Pierwszemu Przykazaniu i zaprzeczenie pierwszego artykułu Credo”. Z drugiej jednak strony, FSSPX wciąż łudzi się możliwością „dialogu” ze strukturą, która jawnie odrzuca extra Ecclesiam nulla salus.
W pliku „Obrona sedewakantyzmu” czytamy niepodważalną zasadę: „Jawny heretyk nie może być Papieżem. Nie można sprzeciwić się, że charakter w nim pozostaje, ponieważ gdyby pozostał Papieżem z powodu charakteru, skoro jest on niezacieralny, nigdy nie mógłby zostać złożony z urzędu” (św. Robert Bellarmin). Tymczasem FSSPX nadal tytułuje uzurpatorów „papieżami”, uznając ich jurysdykcję, choć ograniczoną. To teologiczna schizofrenia – potępiać błędy, lecz uznawać autorytet tych, którzy je głoszą.
Język zdrady: „Kerygma” vs. Depositum fidei
Retoryka FSSPX ujawnia modernistyczne zaszłości. Pagliarani przeciwstawia „kerygmie” i „synodalności” – „odpowiedzi klasyczne i zawsze aktualne, dostarczone przez Tradycję Kościoła”. Tymczasem Sobór Trydencki w dekrecie o kanonie Pisma Świętego stanowczo potępił próby redukcji depozytu wiary: „Jeśliby ktoś nie przyjął tych ksiąg świętych w całości, ze wszystkimi ich częściami, tak jak się zwykło czytać w Kościele katolickim (…) niech będzie wyklęty”.
Słowa takie jak „konserwatywny” (w odniesieniu do biskupów) czy „nieregularna sytuacja kanoniczna” świadczą o przyjęciu posoborowego paradygmatu. Prawowierny katolik nie może być „konserwatystą” – ma być integralnym wyznawcą. Sytuacja FSSPX nie jest „nieregularna”, lecz schizmatycka, gdyż uznaje władzę antypapieży, choć ograniczenie.
Teologiczna herezja „stanu konieczności”
FSSPX powołuje się na rzekomy „stan konieczności”, by uzasadnić nielegalne konsekracje. Tymczasem Kościół nigdy nie uznał możliwości samozwańczego „uzupełniania braków” w jurysdykcji. Św. Pius X w motu proprio Praestantia Scripturae przypomina: „Nikt nie może samowolnie interpretować Pisma Świętego w sposób sprzeczny z nauką Kościoła”.
Plik „Lamentabili sane” potępia podobne nadużycia: „Nie wszystko, co opowiada św. Paweł o ustanowieniu Eucharystii (1 Kor 11, 23–25), jest faktem historycznym” (błąd 45). Analogicznie – FSSPX arbitralnie decyduje, które fragmenty Kodeksu Prawa Kanonicznego stosować, a które odrzucać. To protestancki subiektywizm podszyty katolicką retoryką.
Symptom ostatecznej apostazji
Deklaracja FSSPX stanowi bolesny dowód postępującej destrukcji. Bractwo słusznie zauważa, iż Novus Ordo to „liturgia zatruta” prowadząca do „opustoszenia kościołów”. Gdy jednak kard. Roche stwierdza, że „w Kościele powinien być tylko jeden obrządek”, Pagliarani odpowiada półprawdami. Owszem, jedyna prawowita liturgia to Msza Wszechczasów, lecz FSSPX nie głosi jej wyłączności – toleruje Novus Ordo jako „ważny, choć niegodny”.
Encyklika Piusa XI Quas Primas nie pozostawia wątpliwości: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi – tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”. Tymczasem FSSPX akceptuje „duchowe królestwo” w oderwaniu od społecznego panowania Chrystusa.
Jedyna droga: zerwanie z antykościołem
Bractwo Świętego Piusa X tkwi w pułapce własnych kompromisów. Zamiast jednoznacznie uznać Stolicę Apostolską za sede vacante i odrzucić posoborowych uzurpatorów, błąka się po peryferiach neo-kościoła. Konsekracje biskupie bez mandatu papieskiego są nieważne – jak przypomina Bulla Piusa XII Sacramentum Ordinis.
Plik „Syllabus błędów” Piusa IX potępia błąd 19: „Kościół nie jest prawdziwym i doskonałym społeczeństwem, całkowicie wolnym”. FSSPX, uznając jurysdykcję antypapieży, praktycznie zgadza się z tym twierdzeniem. Prawdziwy katolik musi odrzucić nie tylko Novus Ordo, ale całą strukturę posoborową jako antykościół. Jak uczy św. Paweł: „Cóż wspólnego ma światło z ciemnością?” (2 Kor 6,14).
Za artykułem:
Pope Leo XIV is continuing ‘irreversible trajectory’ of Pope Francis: SSPX statement (lifesitenews.com)
Data artykułu: 05.02.2026
