Portal Vatican News informuje o tzw. papieskiej intencji modlitewnej na luty 2026, w której uzurpator Leon XIV wzywa do modlitwy za dzieci cierpiące na nieuleczalne choroby.
„Chciałbym zaprosić was do modlitwy razem ze mną w intencji tego miesiąca: za dzieci z nieuleczalnymi chorobami”
– stwierdza w nagraniu wideo przedstawiciel okupujących Watykan struktur.
Naturalistyczne sprowadzenie modlitwy do humanitarnego gestu
W analizowanym tekście uderza całkowite pominięcie nadprzyrodzonego celu modlitwy i cierpienia. Jak nauczał św. Paweł: „Teraz raduję się w cierpieniach za was i dopełniam niedostatki ucisków Chrystusowych w ciele mojem za ciało jego, które jest Kościół” (Kol 1,24 Wlg). Tymczasem modernistyczna „intencja” ogranicza się do próśb o „opiekę medyczną i wsparcie”, całkowicie ignorując zbawczy wymiar cierpienia zjednoczonego z Ofiarą Kalwarii.
Ton wypowiedzi uzurpatora przypomina świeckiego działacza społecznego, nie zaś Następcę św. Piotra. Brak jakiegokolwiek odniesienia do konieczności łaski uświęcającej, Sakramentu Namaszczenia Chorych czy obowiązku pogodzenia się z wolą Bożą. To jawna realizacja potępionej przez Piusa X teologii: „Religia nie jest przede wszystkim dyspozycją wewnętrzną, ponieważ polega na zewnętrznym akcie” (Lamentabili, 25).
Bluźniercze pominięcie dzieła Odkupienia
Najcięższym zarzutem wobec tej modernistycznej inicjatywy jest konsekwentne przemilczenie Chrystusa jako jedynego Zbawiciela. Kiedy Pius XI w Quas Primas ogłaszał królewską godność Zbawiciela, podkreślał: „Oby wszyscy ludzie (…), pozwolili rządzić się Chrystusem, wówczas to wreszcie będzie można uleczyć tyle ran”. Tymczasem Leon XIV proponuje puste, pozbawione christologicznego fundamentu „dzielenie się intencją”, co stanowi karykaturę katolickiego pojęcia wspólnoty świętych.
Brak także ostrzeżenia, że przyjmowanie „komunii” w strukturach posoborowych, gdzie Msza została zredukowana do stołu zgromadzenia, a rubryki naruszają teologię ofiary przebłagalnej, jest świętokradztwem. Jakże różne jest to od prawdziwej praktyki Kościoła, gdzie – jak uczy Katechizm Rzymski – „Chorych szczególnie trzeba zachęcać, by z wielką ufnością przyjmowali Najświętszy Sakrament, będący lekarstwem duszy i ciała”.
Symptom głębszej apostazji eklezjologicznej
Przedstawiona „intencja modlitewna” stanowi logiczną konsekwencję soborowego przewrotu w pojmowaniu Kościoła. Gdy Sobór Watykański II w Gaudium et spes zredukował Kościół do „sakramentu jedności całego rodzaju ludzkiego”, otworzył drogę do tak groteskowych sytuacji, gdzie osoba zajmująca stanowisko Piotrowe nie głosi Ewangelii, lecz organizuje akcje społeczne pod hasłem „podziel się intencją”.
Katastrofalne w skutkach pominięcie obowiązku głoszenia prawdy o grzechu wobec chorych dzieci i ich rodzin potwierdza, że posoborowie całkowicie odrzuciło misję zbawczą Kościoła. Św. Karol Boromeusz napominał: „Duszpasterz winien przede wszystkim zatroszczyć się o zbawienie chorych, potem o ulżenie ich cierpieniom”. Tymczasem neo-kościół oferuje jedynie terapię zajęciową w postaci „modlitewnych kampanii wideo”.
Technokratyczne wypaczenie modlitwy
Promocja „papieskiej intencji” poprzez nagrania wideo i apele o „udostępnianie” w mediach społecznościowych demaskuje technokratyczną mentalność przywódców sekty posoborowej. Już Pius XII w Miranda prorsus ostrzegał: „Niechaj (…) środki przekazu nie odwracają człowieka od zbawienia duszy lub nie zmniejszają jego dążenia do niego”. Tymczasem mamy do czynienia z instrumentalizacją cierpienia dzieci dla celów wizerunkowych pseudo-kościoła.
Zamiast zachęty do odmawiania Różańca, Koronki do Bożego Miłosierdzia (w jej przedsoborowym, zatwierdzonym kształcie) czy innych zatwierdzonych modlitw, neo-kościół proponuje bezkształtne „myśli i modlitwy”, co stanowi realizację modernistycznej zasady: „W modlitwie człowiek winien przede wszystkim zwracać uwagę na własne odczucia” (Syllabus, błędne zdanie 6).
Za artykułem:
Leon XIV zaprasza do modlitwy za dzieci nieuleczalnie chore (vaticannews.va)
Data artykułu: 05.02.2026
