Portal Opoka relacjonuje przeprosiny premiera Wielkiej Brytanii Keira Starmera skierowane do ofiar Jeffreya Epsteina, związane z uwikłaniem byłego ambasadora Petera Mandelsona w aferę korupcyjno-obyczajową. „Mandelson kłamał podczas procesu powoływania go na stanowisko ambasadorskie” – przyznaje Starmer, odwołując się do niedawno ujawnionych dokumentów amerykańskiego Departamentu Sprawiedliwości.
Naturalizm versus porządek moralny
Opisywana afera odsłania fundamentalny rozbrat między świeckim relatywizmem a katolicką etyką władzy. Podczas gdy artykuł koncentruje się na politycznych konsekwencjach dla Partii Pracy, całkowicie pomija teologiczny wymiar grzechu. Pius XI w encyklice Quas primas (1925) jednoznacznie nauczał: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi – jednostki, rodziny, państwa – gdyż ludzie w społeczeństwach zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak jednostki”. Tymczasem brytyjski premier ogranicza się do proceduralnych przeprosin, nie wskazując na konieczność poddania władzy państwowej pod panowanie Chrystusa Króla.
Językowe kamuflaże modernistycznej moralności
Retoryka użyta w relacji portalu zdradza typowo modernistyczne zaciemnianie pojęć. Określenia takie jak „przestępca seksualny” czy „nieprawidłowości” zastępują jasne terminy moralne: rozpustę, cudzołóstwo i współudział w niemoralności. Św. Pius X w dekrecie Lamentabili (1907) potępił podobne zabiegi w tezie 58: „Prawda zmienia się wraz z człowiekiem, ponieważ rozwija się wraz z nim, w nim i przez niego” – co prowadzi do relatywizacji zła. Brak tu odniesienia do kategorii grzechu ciężkiego i wiecznego potępienia, które powinny stanowić oś analizy.
„Z akt wynika m.in., że w latach 2003-04 Mandelson miał przyjąć od amerykańskiego finansisty trzy płatności w wysokości 25 tys. dolarów każda”
To nie „przyjęcie płatności”, lecz przyjęcie łapówki – co według Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. (kan. 2356) podlega ekskomunice latae sententiae. Milczenie o sankcjach kościelnych wobec publicznych grzeszników świadczy o zeświecczeniu narracji.
Teologiczna głuchota na wołanie ofiar
Najjaskrawszą manifestacją apostazji jest brak jakiegokolwiek odniesienia do sakramentalnego wymiaru zadośćuczynienia. „Przepraszam za to, co was spotkało” – mówi Starmer, lecz jego słowa to pusty gest w świecie odrzucającym moc sakramentu pokuty i ofiarę ekspiacyjną Chrystusa. Pius IX w Syllabusie błędów (1864) potępił tezę 15: „Każdy człowiek jest wolny w przyjęciu i wyznawaniu tej religii, którą uzna za prawdziwą pod kierunkiem światła rozumu” – co prowadzi właśnie do takiej karykaturalnej „moralności bez Boga”.
Symptom kryzysu cywilizacyjnego
Cała afera Mandelsona-Epsteina stanowi dramatyczną ilustrację słów Piusa XI: „Gdy usunięto Jezusa Chrystusa i Jego najświętsze prawo ze swych obyczajów, z życia prywatnego, rodzinnego i publicznego, nieszczęścia zaczęły przygniatać ludzi” (Quas primas). Fakt, że brytyjski rząd tolerował przez dekady obecność moralnego gangrena w swych szeregach, pokazuje całkowite bankructwo laickiego modelu państwa. Jak zauważył św. Robert Bellarmin: „Heretyk nie jest członkiem Kościoła, więc nie może być głową” – analogicznie, przywódcy jawnie depczący prawo naturalne tracą legitymizację do sprawowania władzy.
Dopóki narody nie uznają publicznie panowania Chrystusa Króla, dopóty będą powtarzać się takie scenariusze moralnej degrengolady. Nie ma pokoju bez Krzyża, nie ma sprawiedliwości bez Chrystusa – ta niezmienna prawda pozostaje jedynym remedium na gangrenę współczesnych elit.
Za artykułem:
Premier Wielkiej Brytanii przeprasza ofiary Epsteina, że wierzył w kłamstwa byłego ambasadora Mandelsona (opoka.org.pl)
Data artykułu: 05.02.2026
