Portal eKAI (6 lutego 2026) relacjonuje powstanie grupy „Droga po Stracie” w strukturach „Duszpasterstwa Rodzin” okupującej Radom „diecezji”. Inicjatywa „Fundacji W Trosce o Rodzinę” oferuje kobietom po poronieniach „bezpieczną przestrzeń” prowadzoną przez psychoterapeutkę i psychologa, całkowicie pomijając obowiązek modlitwy za dusze zmarłych dzieci i sakramentalnego wsparcia.
Naturalistyczna redukcja cierpienia do kwestii psychologicznych
Przedstawiona inicjatywa jawnie narusza ordo salutis (porządek zbawienia), sprowadzając tragedię utraty dziecka do poziomu terapii emocjonalnej. Jak czytamy w komunikacie:
„Chcemy, by kobiety znalazły tu bezpieczną przestrzeń […] by dokonywał się proces uzdrawiania”
– co stanowi karykaturalne zaprzeczenie słów Chrystusa: „W świecie ucisk mieć będziecie, ale ufajcie, Jam zwyciężył świat” (J 16,33 Wlg).
Zamiast wskazywać na konieczność:
- Odprawiania Mszy Świętych za dusze zmarłych dzieci
- Ofiarowania Komunii Świętej w intencji rodziców
- Praktyki modlitwy różańcowej i umartwień
- Korzystania z sakramentu pokuty dla uzyskania łaski znoszenia krzyża
organizatorzy proponują świecką poradnię psychologiczną. To ewidentne wcielenie potępionego przez Piusa IX w Syllabus Errorum błędu: „Sprawiedliwość i łaska Boża nie pozwalają, aby grzechy były odpuszczane tylko przez skruchę” (Syllabus, pkt 5).
Język apostazji: od „zrozumienia krzyża” do „uważnego słuchania”
Retoryka użyta przez „sekretarza” Wiktorię Urbańczyk odsłania modernistyczną infiltrację:
- „Bezpieczna przestrzeń” – pojęcie zapożyczone z genderowej nowomowy, negujące konieczność nawrócenia
- „Proces uzdrawiania” – terapia zastępująca łaskę uświęcającą
- „Empatia i uważne słuchanie” – parodia sakramentu pokuty, gdzie kapłan działa in persona Christi
Brak nawet wzmianki o:
- Modlitwie za zmarłe dzieci w stanie limbus puerorum (gdzie dusze nieochrzczonych doznają jedynie braku widzenia Boga)
- Możliwości uzyskania odpustów za zmarłych
- Konieczności poddania się woli Bożej wyrażonej w dekrecie Quo primum tempore św. Piusa V
Teologiczne bankructwo „duszpasterstwa rodzin”
Działalność „fundacji” stanowi jawne pogwałcenie nauczania Piusa XI w encyklice Quas Primas:
„Państwa i narody mają obowiązek publicznej czci i posłuszeństwa Chrystusowi-Królowi […] Błądziłby bardzo, kto by odmawiał Chrystusowi-Człowiekowi władzy nad jakimikolwiek sprawami doczesnymi”
Tymczasem „diecezja” Radomska:
- Uznaje psychologię za wystarczający środek zaradczy wobec śmierci
- Deprecjonuje moc Ofiary Mszy Świętej – jedynej rzeczywistej pociechy dla wierzących
- Przemilcza obowiązek chrztu dzieci i niebezpieczeństwo utraty ich dusz
To dokładnie potwierdza diagnozę św. Piusa X z Lamentabili Sane:
„Dogmaty […] są tylko interpretacją faktów religijnych, którą z dużym wysiłkiem wypracował sobie umysł ludzki”
(pkt 22).
Symptom „kościoła” bez królestwa
Inicjatywa „Droga po Stracie” to nie izolowany przypadek, ale logiczna konsekwencja:
- Odrzucenia społecznego panowania Chrystusa Króla po Vaticanum II
- Zastąpienia teologii łaski psychologią humanistyczną
- Przemiany kapłanów w „facilitatorów grup wsparcia”
Gdy w 1925 r. Pius XI ustanawiał święto Chrystusa Króla, przypominał: „Nie przez co innego szczęśliwe państwo […] Bo gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto ze zwyczajów, z życia prywatnego, rodzinnego i publicznego, wówczas podkopało się fundamenty porządku”. „Duszpasterstwo rodzin” z Radomia działa wprost przeciwko tej zasadzie, sankcjonując świeckość życia publicznego.
Jedyną katolicką odpowiedzią na śmierć dzieci pozostaje:
- Natychmiastowy chrzest w niebezpieczeństwie śmierci (kan. 737 KPK 1917)
- Ofiarowanie Mszy Świętych w rycie trydenckim za zmarłych
- Wyrzeczenie się grzechów przeciwko płodności (antykoncepcja, IVF)
- Wynagradzające przyjęcie krzyża przez rodziców
Wszelkie zaś „warsztaty terapeutyczne” w „diecezjalnych” ośrodkach stanowią jedynie kolejny dowód głębokiej apostazji struktur posoborowych.
Za artykułem:
06 lutego 2026 | 09:56Radom: powstała grupa wsparcia dla kobiet po stracie dziecka (ekai.pl)
Data artykułu: 06.02.2026
