Portal EWTN News (5 lutego 2026) relacjonuje decyzję sióstr benedyktynek z Mount St. Scholastica o zerwaniu współpracy z Benedictine College w Atchison (Kansas), tłumacząc to „starzejącą się wspólnotą”, „wymagającą radą nadzorczą” oraz rzekomymi trudnościami w nadążeniu za rozwojem tej instytucji. Dean Joe Wurtz określa sytuację jako „planowanie przyszłości” przez siostry, wskazując na ciężar obowiązków związanych z projektem szkoły medycznej. Artykuł przytacza również inne „nowości” z amerykańskiego świata edukacji: nominację katolika na stanowisko rektora Dartmouth College, wzrost liczby uczniów w katolickich szkołach w Iowa dzięki państwowym dotacjom oraz anonimową darowiznę na cele edukacyjne w diecezji Pittsburgh.
Faktograficzne przemilczenie kryzysu wiary
Relacja pomija kluczowy kontekst doktrynalny, redukując problem do kwestii administracyjnych i demograficznych. „Starzejąca się wspólnota” to w rzeczywistości efekt kryzysu życia konsekrowanego po Vaticanum II, który Pius XII przepowiedział w encyklice Sacra virginitas (1954), ostrzegając przed „zanikiem ducha ofiary i umartwienia”. Brak nowych powołań wynika bezpośrednio z odrzucenia tradycyjnej reguły benedyktyńskiej na rzecz posoborowego eksperymentu, co św. Tomasz z Akwinu określał jako „przerwanie ciągłości formy zakonnej” (Summa Theologiae II-II, q. 188, a. 7).
„Wymagająca rada nadzorcza” domagająca się obecności trzech sióstr na każdym posiedzeniu, wraz z projektem szkoły medycznej, odsłania prawdziwy cel tej instytucji: budowę przedsięwzięcia edukacyjno-biznesowego, a nie katolickiego ośrodka formacyjnego.
Język zdrady tradycji
Retoryka używana przez strony konfliktu zdradza całkowite zerwanie z katolickim rozumieniem życia zakonnego. Termin „Newman Guide school”, którym portal szafuje, odnosi się do programu promującego jedynie pozór ortodoksji, podczas gdy sama nazwa uczelni – Benedictine College – staje się pustym znakiem po odcięciu od żywej tradycji zakonnej. Słowa Wurtza o „trajektorii zgromadzenia” to nic innego jak technokratyczny żargon maskujący duchową degrengoladę.
Również fragment o „zwiększonym wykorzystaniu kont oszczędnościowych przez rodziny o niskich dochodach” w Iowa oraz „anonimowej darowiźnie” w Pittsburghu ukazuje niebezpieczne uzależnienie Kościoła od mechanizmów państwowych i kapitału świeckiego, co Pius XI potępił w Divini Redemptoris (1937) jako „zdradę społecznego panowania Chrystusa Króla”.
Teologiczna niewydolność posoborowego modelu
Opisywana sytuacja stanowi namacalny dowód bankructwa posoborowego modelu „katolickiej” edukacji, który:
- Zastąpił formację duchową zarządzaniem projektami – zamiast ćwiczyć dusze w cnotach (por. Reguła św. Benedykta, rozdz. 4), siostry muszą analizować budżety szkoły medycznej.
- Przyjął protestancką koncepcję „misji” jako ekspansji instytucjonalnej, odrzucając katolicką zasadę, że „wszelka władza na niebie i na ziemi” (Mt 28,18 Wlg) należy wyłącznie do Chrystusa Króla, a nie komitetów wykonawczych.
- Zredukował powołanie zakonne do funkcji społecznej, sprzeniewierzając się nakazowi „nieprzestawania na modlitwie” (Dz 1,14 Wlg) na rzecz uczestnictwa w „skomplikowanych procesach” zarządzania.
Symptom szerszej apostazji
Rozpad wspólnoty benedyktyńskiej w Kansas nie jest odosobnionym przypadkiem, lecz częścią systemowego kryzysu posoborowia:
- Deklaracje nowego rektora Dartmouth Santiaga Schnella o „powrocie do korzeni uniwersytetu jako katolickiego wynalazku” pozostają pustym frazesem, skoro sam przyznaje, że Ivy League stały się „negatywnym wzorem”. Bez odrzucenia herezji wolności religijnej (Dignitatis humanae) jakikolwiek reforma jest iluzją.
- Wzrost liczby uczniów w Iowa dzięki państwowym dotacjom (ESA) to klasyczny przykład „wolności niewoli” (św. Augustyn), gdzie Kościół staje się petentem świeckiej władzy, łamiąc zasadę „Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Mt 6,24 Wlg).
- „Hojność” anonimowego darczyńcy z Pittsburgha, choć chwilowo uśmierza finansowe bolączki, nie rozwiązuje problemu fundamentalnego: oderwania szkół od ich nadprzyrodzonego celu, jakim jest „wychowanie świętych” (Pius XI, Divini illius Magistri).
Katastrofa w Atchison stanowi więc wymowny symbol całego neo-Kościoła: „siostry” bez habitów, „benedyktyni” bez reguły, „katolickie” kolegia bez krzyży w salach zarządu. Jedynym lekarstwem jest powrót do niezmiennej doktryny Kościoła, odrzucenie soborowych nowinek oraz przywrócenie publicznego panowania Chrystusa Króla nad narodami.
Za artykułem:
Sisters part ways with Benedictine College due to aging community, increased demands (ewtnnews.com)
Data artykułu: 06.02.2026
