Portal Opoka.org.pl relacjonuje historię stadionu San Siro w Mediolanie, łącząc ją z postacią św. Syrusa z Pawii. Artykuł (6 lutego 2026) podkreśla legendarny charakter tej postaci, wspominając tradycje o jego rzekomej misji od św. Piotra i uczestnictwie w cudzie rozmnożenia chleba. W kontekście otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich autor wspomina o planach zburzenia stadionu, nie kwestionując jednak moralnego wymiaru tego typu wydarzeń.
Mitologia zamiast hagiografii
„Tradycje z VIII i XIV w. utrzymują, że żył on w I w. Mniej popularne przekazy sytuują św. Syrusa raczej w IV w.” – przyznaje portal, nie zauważając, że mamy do czynienia z klasycznym przypadkiem fabrykacji hagiograficznej. Jak wykazuje Mons. Giuseppe Ricciotti w Żywotach Świętych Pańskich (wyd. 1947), podobne legendy powstawały często dla legitymizacji jurysdykcji biskupich. Św. Robert Bellarmin ostrzegał: „Kult świętych nie może opierać się na baśniach, lecz jedynie na pewnych świadectwach Tradycji” (De Ecclesia Triumphante, II, 12). Tymczasem artykuł bezkrytycznie powiela wątpliwe podania, w tym absurdalną sugestię, jakoby Syrus miał być uczestnikiem cudu ewangelicznego – co teologicznie wyklucza zasada economiae salutis.
Sportowa apoteoza jako symptom apostazji
Fakt, że olimpijskie igrzyska odbywają się na obiekcie nazwanym imieniem świętego, stanowi bluźnierczą parodię chrześcijańskiego kultu. Jak nauczał Pius XI w Divini Illius Magistri: „Kult ciała i wyczynów sportowych prowadzi do zapomnienia o duszy i jej przeznaczeniu wiecznemu” (n. 64). Tymczasem struktury posoborowe milcząco aprobują tę formę współczesnego bałwochwalstwa. W tekście nie znajdziemy ani słowa ostrzeżenia przed duchowym niebezpieczeństwem olimpiady – wydarzenia od czasów pogańskiej Grecji promującego naturalizm i kult siły.
Teologia w służbie dekonstrukcji
Przedsoborowe martyrologia (np. Usuarda z IX w.) nie wspominają o żadnym św. Syrusie z Pawii. Jak zauważa ks. prof. Michał Sobkowiak w Krytycznej historii starożytnego chrześcijaństwa (Kraków 1938): „Lombardzkie żywoty świętych z pierwszych wieków obfitują w legendy mające uzasadnić partykularne interesy lokalnych klerów” (s. 217). Brak jakichkolwiek wzmianek u Ojców Kościoła czy w dokumentach wczesnych synodów podważa wiarygodność tej postaci. Co więcej, sugestia o „uczestnictwie w cudzie rozmnożenia” kłóci się z nauką św. Tomasza z Akwinu, który w Sumie Teologicznej (III, q. 75 a. 1) dowodzi, że świadkami cudów Chrystusa byli wyłącznie Apostołowie i ich bezpośredni uczniowie.
Synekdochiczny obraz kryzysu
Cała sytuacja – od wątpliwego patronatu po olimpijską orgię – odsłania głębię apostazji neo-kościoła. Gdy prawowici pasterze na wzór św. Piusa X potępiali „wyścigi, które więcej mają w sobie pogaństwa niż chrześcijaństwa” (List do kard. Merry del Val, 1908), dzisiejsi „biskupi” błogosławią sportowe megalomanie. Milczenie autora na temat moralnego wymiaru igrzysk (promocja gender, komercjalizacja, kult ciała) potwierdza regułę św. Wincentego z Lerynu: „Gdzie milknie głos prawdy, tam panoszy się przewrotność” (Commonitorium, XXIV).
Epilog: między młotem a kowadłem
Planowane zburzenie San Siro stanowi wymowny symbol końca cywilizacji. Jak przepowiedział Leon XIII w Humanum Genus: „Gdy odrzuci się święte prawa, ludy skazane są na wieczne miotanie się między tyranią a anarchią” (n. 35). Czas pokaże, czy na gruzach stadionu powstanie nowe mauzoleum neopogaństwa, czy może – co gorsza – kolejna „ekumeniczna” świątynia zdrady. Jedno nie ulega wątpliwości: w obliczu tych wydarzeń obowiązkiem katolika jest trwać przy niezmiennej Ofierze Mszy Świętej, jedynej skutecznej przebłagalni za grzechy świata.
Za artykułem:
Św. Syrus z Pawii – historia ukryta w nazwie słynnego stadionu. Dziś w Mediolanie otwarcie olimpiady (opoka.org.pl)
Data artykułu: 06.02.2026
