Portal LifeSiteNews opublikował wywiad z Don Davide Pagliaranim, przełożonym generalnym Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (SSPX), zapowiadającym dokonanie niekanonicznych konsekracji biskupich 1 lipca 2026 roku. Pagliarani uzasadnia ten krok „najwyższym prawem zbawienia dusz” i „stanem konieczności” w Kościele, jednocześnie krytykując kierunek posoborowych reform liturgicznych i doktrynalnych.
Faktograficzne zerwanie z prawem Bożym i kościelnym
Don Pagliarani otwarcie przyznaje, iż SSPX zamierza dokonać konsekracji biskupich bez mandatu papieskiego, powołując się na rzekomy „stan konieczności” w Kościele. Tymczasem Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 roku wyraźnie stanowi: „Konsekrowany na biskupa bez apostolskiego mandatu papieskiego oraz ci, którzy dokonują jego konsekracji, popadają ipso facto w ekskomunikę zastrzeżoną Stolicy Apostolskiej” (kan. 2381).
Bractwo SSPX, choć deklaruje przywiązanie do „tradycji”, w rzeczywistości działa wbrew odwiecznej dyscyplinie Kościoła. Już w 1988 roku kard. Ratzinger, prefekt Kongregacji Nauki Wiary, stwierdził jednoznacznie: „Konsekracja biskupia bez mandatu papieskiego stanowi akt schizmatycki” (List do biskupów Ecclesia Dei, 2 lipca 1988).
Pagliarani próbuje usprawiedliwić swe działania analogią do relacji Watykanu z Chinami, co jest teologicznym nonsensem. W przeciwieństwie do komunistycznych prześladowców, którzy siłą narzucają biskupów, SSPX dobrowolnie wybiera drogę nieposłuszeństwa, łamiąc przysięgę wierności złożoną podczas święceń kapłańskich.
Językowa maskarada nowej teologii
Retoryka przełożonego SSPX pełna jest dwuznaczności i modernistycznych sformułowań. Gdy mówi o „zachowaniu Tradycji”, w rzeczywistości promuje subiektywistyczną wizję Kościoła, gdzie każda grupa może samowolnie określać, co jest „prawdziwie katolickie”.
„Suprema lex, salus animarum” – „najwyższym prawem jest zbawienie dusz” – na tej wyższej zasadzie ostatecznie zależy cała legitymacja naszego apostolatu
To pozorne odwołanie do klasycznej zasady kanonicznej służy tu relatywizacji prawa Bożego. Jak uczy Pius XII w encyklice Mystici Corporis: „W Kościele nie można oddzielać niewidzialnej łaski od widzialnej struktury, gdyż stanowią one jeden złożony byt nadprzyrodzony”. SSPX, odrzucając widzialną komunię z Następcą Piotra, odcina się tym samym od źródeł łaski.
Teologiczne bankructwo schizmatyckiej drogi
Argument o „ratowaniu dusz” poprzez niekanoniczne święcenia jest sprzeczny z nauką soborową i patrystyczną. Św. Cyprian z Kartaginy ostrzegał: „Kto nie trwa w jedności Kościoła, ten nie może mieć życia. Kto opuszcza Katedrę Piotrową, ten buduje sobie kościół fałszywy” (O jedności Kościoła katolickiego, 4).
Pagliarani twierdzi, że SSPX nie tworzy „Kościoła równoległego”, jednak już sam akt nielegalnych konsekracji jest jawnym ogłoszeniem niezależnej struktury. Jak zauważył św. Robert Bellarmin: „Nikt nie może być zbawiony poza Kościołem, który jest widzialny i zjednoczony pod jednym Pasterzem” (De Controversiis).
Bractwo SSPX, choć formalnie nie ogłosiło schizmy, żyje w rzeczywistości schizmatyckiej, odrzucając autorytet legalnych pasterzy. Jak przypomina Pius XII: „Nikt nie może rościć sobie prawa do łamania prawa pod pretekstem 'wyższej konieczności’, gdyż to samo prawo kanoniczne przewiduje odpowiednie rozwiązania na wypadek realnego niebezpieczeństwa” (Przemówienie do prawników katolickich, 6 listopada 1949).
Symptomatyczny kryzys posoborowej dezorientacji
Działania SSPX stanowią paradoksalny owoc tego samego ducha Vaticanum II, które krytykują. Podobnie jak moderniści, przyjmują zasadę ewolucji doktryny, tyle że w „tradycyjnym” kierunku. Jak uczy Pius X: „Modernizm jest zbiorem wszystkich herezji, gdyż każda herezja wynika z przyjęcia subiektywnego kryterium prawdy” (Encyklika Pascendi).
Fakt, że SSPX szuka legitymizacji u modernistycznych uzurpatorów (jak donosił o próbach rozmów z „kard. Fernándezem”), pokazuje ich doktrynalną niespójność. Prawdziwa Tradycja nie potrzebuje aprobaty tych, którzy jawnie odrzucają wiarę katolicką.
Pagliarani oskarża posoborowych uzurpatorów o redukcję Ewangelii do „kerygmy”, sam jednak redukuje Kościół do grupy dysydentów. Jak przypomina Pius XI w Quas primas: „Kościół istnieje po to, by szerzyć królestwo Chrystusa na ziemi i prowadzić wszystkich do wiecznej szczęśliwości”. SSPX, skupiając się na własnym przetrwaniu, zdradza tę uniwersalną misję.
Źródło schizmy: nieważna sukcesja apostolska
Kluczowy problem SSPX leży w samym podejrzanym pochodzeniu ich święceń. Założyciel Bractwa, abp Marcel Lefebvre, otrzymał święcenia biskupie od kard. Achille Liénarta – notorycznego masona. Jak uczy Sobór Trydencki: „Święcenia udzielone przez heretyków lub schizmatyków są nieważne” (Sesja XXIII, kan. 4).
Dlatego też wszystkie konsekracje dokonane przez SSPX są z natury swej nieważne i nielegalne, stanowiąc jedynie teatralną imitację katolickiego kultu. Jak ostrzega św. Paweł: „Choćbyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam ewangelię różną od tej, którą otrzymaliście – niech będzie przeklęty!” (Ga 1,8).
Za artykułem:
Interview with the Superior General of the Priestly Society of Saint Pius X (lifesitenews.com)
Data artykułu: 05.02.2026
