Portal EWTN News (6 lutego 2026) relacjonuje uroczystość wprowadzenia Ronalda Hicksa na urząd „arcybiskupa” Nowego Jorku w katedrze św. Patryka, przedstawiając wydarzenie jako duchowe odnowienie pomimo lodowatego klimatu teologicznego panującego w posoborowych strukturach.
Ceremoniał jako parodia władzy kościelnej
Rytuał rozpoczął się od symbolicznego „pukania” Hicksa do brązowych drzwi świątyni, które otworzył ustępujący „kardynał” Timothy Dolan. Scena ta, opisana jako „poruszająca”, w rzeczywistości stanowi bluźnierczą imitację autentycznej sukcesji apostolskiej. Jak uczy Sobór Trydencki: „Nikt nie może być prawowitym biskupem, jeśli nie zostanie kanonicznie wybrany i potwierdzony przez Stolicę Apostolską” (Sesja XXIII, kan. 7). Tymczasem zarówno Dolan, jak i Hicks otrzymali „sakrę” od osób pozbawionych ważnych święceń wskutek reform z 1968 roku, co czyni cały obrzęd simulacrum władzy duchowej.
Przekazanie krzyża nowemu „pasterzowi” nabiera tu szczególnej ironii. „Przyjął i ucałował krzyż” – donosi portal, nie wspominając, że ten gest w kontekście posoborowej apostazji staje się jedynie teatralnym przedstawieniem. Św. Robert Bellarmin ostrzegał: „Ci, którzy przyjmują urzędy kościelne od heretyków, stają się uczestnikami ich zbrodni” (De Romano Pontifice, II, 30).
Apokaliptyczna lista uczestników
Wśród 68 „biskupów”, 13 „arcybiskupów” i 6 „kardynałów” obecnych na uroczystości szczególnie niepokoi udział nuncjusza Christophe’a Pierre’a. Jego przemówienie wielbiące rządy Dolana jako „radosne świadectwo Ewangelii” potwierdza jedynie głębokość kryzysu. Pius XI w Quas Primas nauczał, że „królestwo Chrystusa obejmuje wszystkich ludzi”, podczas gdy neo-kościół redukuje zbawczą misję do humanitarnego aktywizmu.
Wzruszający moment odśpiewania „Happy Birthday” Dolanowi ukazuje istotę posoborowego zgromadzenia – kult osobowości zastępujący kult Boga w Trójcy Jedynego. Jak zauważył św. Pius X w Pascendi Dominici gregis: „Moderniści widzą w liturgii jedynie okazję do przeżyć emocjonalnych, nie zaś akt przebłagania Przenajświętszej Trójcy”.
Dokument uzurpacji
Rzekomy „list apostolski” od uzurpatora Leona XIV (Robert Prevost), odczytany przez Pierre’a, stanowi jedynie papierową legitymizację nielegalnego przejęcia władzy. Jak przypomina bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV: „Jeśliby kiedykolwiek biskup (…) przed wyniesieniem na biskupa odstąpił od wiary katolickiej, jego wyniesienie będzie nieważne”. Tymczasem Hicks publicznie głosił błędy religijnej wolności – dogmatu potępionego w Syllabusie błędów Piusa IX (pkt 15-18).
Teologia zgromadzenia
Wielojęzyczna liturgia z czytaniami po hiszpańsku i angielsku realizuje modernistyczny postulat „inkulturacji”, sprzeczny z duchem katolickiej jedności. Św. Pius X potępił podobne praktyki w dekrecie Lamentabili (pkt 58): „Prawda zmienia się wraz z człowiekiem, co jest herezją ewolucji dogmatów”.
Homilia Hicksa obfitowała w szczególnie jaskrawe błędy:
„Kościół istnieje, aby głosić Jezusa Chrystusa i Ewangelię wszystkim: publicznie i wiarygodnie, bez strachu w każdej kulturze i okolicznościach”
To ewidentne przyjęcie zasady wolności religijnej potępionej przez Grzegorza XVI w Mirari vos jako „szaleństwo”. Prawdziwy Kościół głosi konieczność nawrócenia wszystkich heretyków i schizmatyków, nie zaś „dialogu” z błędem.
Hicks określił wspólnotę wiernych jako „Kościół misyjny, nie klub”, co stanowi karykaturę nauki o Mistycznym Ciele Chrystusa. Św. Cyprian pouczał: „Poza Kościołem nie ma zbawienia” (De unitate ecclesiae, 6), podczas gdy neo-kościół Hicksa oferuje jedynie społeczną aktywność.
Ofiary własnych błędów
Wzmianka o „promowaniu uzdrowienia dla osób skrzywdzonych przez Kościół” to klasyczny przykład posoborowego rytuału samobiczowania. Jak zauważa dokument Fałszywe objawienia fatimskie z plików kontekstu: „Przesłanie skupia się na zagrożeniach zewnętrznych (komunizm), pomijając główne niebezpieczeństwo: modernistyczną apostazję w łonie Kościoła”. Kryzys nadużyć jest bezpośrednim owocem porzucenia tradycyjnej dyscypliny klerykalnej i moralnej.
Ekumeniczna zdrada
Podziękowania Hicksa dla „przedstawicieli różnych tradycji religijnych” odsłaniają sedno posoborowej apostazji. Encyklika Mortalium animos Piusa XI stanowi nieodwołalne potępienie takich praktyk: „Katolicy nie mogą w żaden sposób aprobować tych kongresów, które zmierzają do pojednania wszystkich wyznań w jakiejś jednej formie wiary”. Obecność niekatolików w świątyni jest profanacją miejsca poświęconego prawdziwej Ofierze.
Duchowa pustka pod religijną otoczką
Relacje uczestników o „uczuciu nadziei” i „pokorze” hierarchy jedynie potwierdzają skuteczność posoborowej iluzji. Jak pisał św. Augustyn: „Pokój nie jest tym, o czym mówi świat” (De Civitate Dei, XIX, 17). Prawdziwy pokój pochodzi jedynie z uczestnictwa w życiu sakramentalnym prawdziwego Kościoła – czego struktury Hicksa świadomie pozbawiają wiernych.
Cała ceremonia, przy całym swoim przepychu, ukazuje jedynie głębię upadku struktury, która porzuciła:
1. Jedyność Chrystusa Króla (Quas Primas)
2. Obiektywną prawdę wiary (Lamentabili)
3. Kapłaństwo ofiarne (Canones Tridentini)
4. Obowiązek nawracania heretyków (Mortallium animos)
W obliczu tej duchowej katastrofy pozostał tylko jeden akt wierności: „Non possumus” – odmowa udziału w bluźnierczych spektaklach antykościoła.
Za artykułem:
Archbishop Ronald Hicks takes helm of Archdiocese of New York (ewtnnews.com)
Data artykułu: 07.02.2026
