Portal EWTN News (7 lutego 2026) relacjonuje działania kanadyjskiej „Konferencji Biskupów Katolickich” (CCCB) wspierających dwa projekty ustaw ograniczających zakres tzw. „medycznej pomocy w umieraniu” (MAID). „Biskupi” poparli wprowadzenie kar za nakłanianie do eutanazji oraz wyłączenie chorób psychicznych z procedury, nie podejmując jednak dogmatycznej krytyki samego zjawiska jako zbrodni przeciwko życiu.
Faktograficzne przemilczenie doktryny
Komunikat „stałej rady” CCCB popiera projekt ustawy C-218 wykluczający choroby psychiczne z kwalifikacji do MAID oraz projekt C-260 penalizujący nakłanianie do „pomocy w umieraniu” przez urzędników. „Biskupi” powołują się na raport ONZ ws. praw osób niepełnosprawnych, całkowicie ignorując Evangelium Vitae (1995), gdzie Jan Paweł II potępił eutanazję jako „zbrodnię, którą żadna ludzka ustawa nie może uznać za dopuszczalną” (n. 65).
„Badania wskazują, że zaburzenia psychiczne niekoniecznie są nieodwracalne” – stwierdzają „biskupi”, redukując świętość życia do kwestii skuteczności terapeutycznej.
Zarzut relatywizacji doktryny potęguje brak odniesień do kanonu 2350 §1 Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917), który nakłada ekskomunikę latae sententiae na uczestników aborcji i eutanazji. Tymczasem komunikat CCCB ogranicza się do postulatu „wolnego głosowania według sumienia” – co stanowi milczące przyzwolenie na głosowanie za utrzymaniem zbrodniczego prawa.
Językowa kapitulacja przed kulturą śmierci
Retoryka dokumentu całkowicie akceptuje świecką nomenklaturę: „medyczna pomoc w umieraniu” (MAID) zamiast eutanazja czy samobójstwo wspomagane. Podobnie komunikat używa określenia „osoby cierpiące wyłącznie z powodu choroby psychicznej”, podczas gdy Casti Connubii Piusa XI jasno naucza, iż „życie ludzkie jest święte od samego początku swego powstania” (1930).
Zastosowanie eufemizmów demaskuje mentalność naturalistyczną – skupienie na „jakości życia” zamiast na nienaruszalnym prawie Bożym. Jak przypomina Quas Primas Piusa XI: „Królestwo Chrystusa obejmuje wszystkich ludzi – czy to jednostki, czy rodziny, czy państwa, gdyż ludzie w społeczeństwach zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak jednostki” (1925).
Teologiczne bankructwo „duszpasterstwa kompromisu”
„Biskupi” CCCB nie odwołują się do żadnego magisterialnego dokumentu potępiającego eutanazję – ani do Sacred Congregation for the Doctrine of the Faith’s Declaration on Euthanasia (1980), ani do Syllabus Errorum Piusa IX, który potępił tezę, że „każdy człowiek jest wolny w przyjęciu i wyznawaniu tej religii, którą uzna za prawdziwą” (pkt 15).
„Popieramy projekt C-218 jako konstruktywny krok” – piszą „biskupi”, akceptując tym samym logikę „mniejszego zła”, podczas gdy Katechizm Trydencki naucza: „Grzech śmiertelny popełniają ci, którzy głosują za prawami przeciwko wierze lub moralności” (cz. III, V).
Brak jednoznacznego potępienia samej ustawy MAID jako zbrodniczej stanowi zdradę misji nauczycielskiej. Jak stwierdza św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Pasterze obowiązani są piętnować występki możnych tego świata, aby nie wydawało się, iż przez milczenie aprobują niegodziwość”.
Symptom apostazji posoborowego establishmentu
Postawa CCCB stanowi logiczną konsekwencję soborowego otwarcia na świat. Gaudium et Spes zadekretowało, iż „Kościół pragnie prowadzić dialog ze światem” (n. 3), co w praktyce oznaczało kapitulację przed duchem czasu. Jak przestrzegał św. Pius X w Pascendi Dominici Gregis: „Moderniści mieszają rzeczy ludzkie z Boskimi […] doprowadzając do tego, że cała religia staje się instytucją czysto ludzką” (1907).
Milczenie na temat obowiązku katolickich urzędników do odwołania niegodziwych praw demaskuje duchową martwotę struktury. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. (kan. 1375) nakazywał ekskomunikę władców legalizujących aborcję czy eutanazję – podczas gdy współcześni „pasterze” negocjują tylko „ograniczenia” zła.
Podsumowując: stanowisko CCCB wpisuje się w strategię gradualis – akceptację zła w imię wyimaginowanego „wpływu”. Tymczasem, jak nauczał Pius XII: „Nie wolno czynić zła, aby wynikło dobro” (Allocution to Midwives, 1951). Do dziś żaden z kanadyjskich „biskupów” nie nałożył kanonicznych kar na katolickich parlamentarzystów głosujących za MAID – co stanowiłoby jedyny skuteczny środek obrony życia. Dopóki hierarchowie nie powrócą do niezmiennej doktryny, ich działania pozostaną płytkim aktywizmem pozbawionym łaski.
Za artykułem:
Canadian Catholic bishops join members of Parliament in push to restrict medical aid in dying (ewtnnews.com)
Data artykułu: 07.02.2026
