Portal Gość Niedzielny (8 lutego 2026) relacjonuje sytuację w Nigerii, gdzie odnotowano gwałtowny wzrost śmiertelnych ukąszeń węży. Według artykułu, jedynie w styczniu 2026 r. odnotowano ponad 200 zgonów, przy czym wiele przypadków na obszarach wiejskich pozostaje niezarejestrowanych. Jako przykład podano śmierć 26-letniej piosenkarki Ifunanyi Nwangene, która zmarła pomimo szybkiej hospitalizacji z powodu braku odpowiedniej surowicy. Autorzy wskazują na niedostępność antytoksyny (koszt ok. 180 dolarów za ampułkę) oraz praktyki tradycyjnych uzdrowicieli, często prowadzące do trwałego kalectwa. Problemem zajął się nigeryjski senat, powołując się na konstytucyjny obowiązek państwa zapewnienia dobrobytu obywateli. Artykuł kończy statystyki WHO: 138 tys. zgonów rocznie globalnie z powodu ukąszeń, przy czym w samej Nigerii – około 2 tys. ofiar rocznie.
Naturalistyczne zaślepienie w obliczu kryzysu
„Lekarze byli bezradni, bo nie mogli zdobyć odpowiedniej surowicy” – czytamy. To zdanie demaskuje całkowite zawężenie perspektywy do sfery czysto materialnej. Gdzie w tym dyskursie miejsce na viaticum, ostatnie namaszczenie czy modlitwę o cud? Pius XI w encyklice Quas primas stanowczo przypominał: „Państwo nie może się obejść bez Chrystusa, gdyż bez Niego upada i rozkłada się”. Tymczasem cała narracja sprowadza się do biurokratycznych apeli o „dostępność surowicy”, całkowicie pomijając obowiązek władz cywilnych do publicznego oddawania czci Bogu jako źródłu wszelkiego ratunku.
Teologiczny bankructwo „rozwiązań systemowych”
Propozycja senatu, by rząd „natychmiast zapewnił odpowiednie zapasy”, stanowi klasyczny przykład modernistycznej herezji, która sprowadza zbawienie do technokratycznych rozwiązań. Św. Pius X w Lamentabili sane potępił podobne redukcjonizmy: „Dogmaty […] są tylko interpretacją faktów religijnych” (zd. 22). Tymczasem Kościół naucza, że żadna surowica nie zastąpi łaski płynącej z sakramentów. Milczenie o obowiązku władz do publicznego błagania Boga o miłosierdzie przez pośrednictwo Marji i świętych to akt apostazji.
Szatańska pułapka „tradycyjnych uzdrowicieli”
„W Afryce wciąż wierzy się, że skoro tak leczono przed wynalezieniem surowicy, to znaczy, że metody te muszą być skuteczne. Jednak nie są”
Ostra krytyka ludowych praktyk przez lekarzy jest słuszna, lecz zupełnie nieadekwatna. Problem nie tkwi w samych zabobonach, ale w vacuum duchowym powstałym po odrzuceniu prawdziwej religii. Gdy Pius IX w Syllabusie potępił zdanie: „Kościół powinien być oddzielony od państwa” (zd. 55), miał właśnie na myśli takie sytuacje – gdzie brak katolickiej ewangelizacji prowadzi do powrotu pogaństwa pod płaszczykiem „tradycji”.
Symptom globalnej apostazji
Fala ukąszeń węży w Nigerii nie jest przypadkiem, ale duchowym znakiem czasów. Już Psalm 90 ostrzega: „Na żmiję i bazyliszka nastąpisz; podepczesz lwa i smoka” (Ps 90,13 Wlg). Kiedy narody odrzucają królewską władzę Chrystusa, stają się łupem „węża starodawnego, który się zwie diabeł i szatan” (Ap 12,9 Wlg). Zamiast wzywać do narodowego przebłagania Boga, „redaktorzy” ograniczają się do świeckich statystyk WHO – kolejnego narzędzia neomarksistowskiego „nowego porządku światowego”.
Katolicka droga wyjścia
Prawdziwym rozwiązaniem nigeryjskiego dramatu nie są „większe zapasy surowicy”, lecz:
- Publiczne poświęcenie Nigerii Niepokalanemu Sercu Marji przez biskupów (o ile jeszcze są ważnie wyświęceni)
- Nataszenie modlitw różańcowych o nawrócenie czcicieli demonów pod maską „uzdrowicieli”
- Przywrócenie publicznych procesji błagalnych z Najświętszym Sakramentem
- Natychmiastowe zaprzestanie ekumenicznych zdrad z animistami i muzułmanami
Św. Paweł przypomina: „Bóg nie jest Bogiem zamieszania, ale pokoju” (1 Kor 14,33 Wlg). Pokój zaś możliwy jest tylko pod berłem Chrystusa Króla – nie zaś pod butem WHO czy lokalnych biurokratów.
Za artykułem:
Nigeria: Gwałtowny wzrost liczby przypadków ukąszeń węży (gosc.pl)
Data artykułu: 08.02.2026
