Portal Gość Niedzielny (9 lutego 2026) relacjonuje przygotowania do tzw. Niedzieli Ad Gentes w strukturach posoborowych. Cytowany „bp” Jan Piotrowski twierdzi, że „świeccy nie są adresatami misji, ale jej aktywnymi podmiotami”. Wydarzenie zaplanowano na 1 marca pod hasłem „Uczniowie-misjonarze pomagają misjom”, ze zbiórką finansową na cele „ewangelizacyjne, edukacyjne, medyczne i charytatywne”. Artykuł przemilcza nadprzyrodzony cel misji katolickich, redukując je do poziomu świeckiego aktywizmu.
Zdrada nadprzyrodzonego celu misji
„Każdy ochrzczony jest uczniem-misjonarzem powołanym do dawania świadectwa wiary słowem i życiem” – deklaruje „bp” Piotrowski. To klasyczny przykład posoborowego zamętu, gdzie znosi się zasadniczą różnicę między kapłaństwem służebnym a rolą świeckich. Sobór Trydencki w sesji XXIII naucza jednoznacznie: „Jeśliby ktoś twierdził, że wszyscy chrześcijanie bez różnicy są szafarzami słowa i sakramentów świętych – niech będzie wyklęty” (kanon 10). Tymczasem struktury posoborowe realizują protestancką wizję „kapłaństwa powszechnego”, sprzeczną z konstytucją boską Kościoła.
Naturalistyczne wypaczenie misyjnego mandatu
Szokujące jest przemilczenie w tekście królewskiej władzy Chrystusa nad narodami, która stanowi fundament działalności misyjnej. Pius XI w encyklice Quas Primas przypomina: „Panowanie Jego mianowicie nie rozciąga się tylko na same narody katolickie […] lecz panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan, tak, iż najprawdziwiej cały ród ludzki podlega władzy Jezusa Chrystusa”. Tymczasem współczesne „misje” stały się zwykłym eksportem świeckiego humanitaryzmu, gdzie zbawienie dusz zastąpiono „pomocą rozwojową”. Jakże daleko to od nauczania św. Piusa X: „Prawdziwa miłość bliźniego polega przede wszystkim na doprowadzeniu go do życia łaski” (Acerbo nimis)!
Fałszywa eklezjologia w działaniu
Stwierdzenie o „aktywnych podmiotach misji” wśród świeckich odsłania głębszy problem: demontarz hierarchicznej struktury Kościoła. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. w kan. 1328 §1 stanowi wyraźnie: „Nauczanie katechizmu należy przede wszystkim do proboszczów i innych duszpasterzy, a w ogólności do tych, którym pieczę nad duszami powierzono”. Tymczasem posoborowie powierza zadania kapłańskie osobom nieposiadającym święceń, co Pius XII w Mystici Corporis nazwał „zgubnym błędem” (n. 44).
Symptom apostazji posoborowego establishmentu
Organizowanie „Dnia Modlitwy, Postu i Solidarności z Misjonarzami” od 2006 roku stanowi jawne odrzucenie tradycyjnej teologii misyjnej. Jak przypomina papież Benedykt XV w Maximum illud: „Zadaniem misjonarzy nie jest wprowadzanie europejskiej kultury, lecz niesienie światła wiary”. Tymczasem komentowany artykuł wymienia 1617 „misjonarzy”, w tym zaledwie 266 „księży diecezjalnych” – reszta to zakonnicy i „misjonarze świeccy”. To dowód na całkowite zeświecczenie dzieła ewangelizacji, gdzie sakramentalne kapłaństwo zostało zepchnięte na margines na rzecz działalności społecznej.
Za artykułem:
Bp Piotrowski: świeccy nie są adresatami misji, ale jej aktywnymi podmiotami (gosc.pl)
Data artykułu: 09.02.2026
