Portal eKAI (9 lutego 2026) informuje o przygotowaniach do obchodów „Niedzieli Ad Gentes” – dnia modlitwy i zbiórki na rzecz „polskich misjonarzy” pracujących w 99 krajach. Przedstawiciele Dzieła Pomocy „Ad Gentes” chwalą się wsparciem 3 tys. projektów edukacyjnych i medycznych, podczas gdy bp Jan Piotrowski deklaruje, iż „na mocy chrztu wszyscy jesteśmy misjonarzami”. „Biuro Ad Gentes to tak jakby nasz dom” – dodaje s. Zygmunta Kaszuba, podkreślając rolę pomocy materialnej. W całym przekazie brak jakiejkolwiek wzmianki o obowiązku nawracania dusz zagrożonych potępieniem wiecznym.
Naturalistyczne wypaczenie idei misyjnej
„Niedziela Ad Gentes” ustanowiona przez antypapieża Pawła VI w 1967 r. stanowi jaskrawy przykład ideologicznego przekształcenia katolickiego rozumienia misji. Już sam fakt, że inicjatywa pochodzi od głównego architekta soborowej rewolucji, wystarcza by zakwalifikować ją jako narzędzie demontażu Tradycji. Artykuł portalu eKAI utwierdza to podejrzenie, redukując misję do humanitarnego aktywizmu.
„Polscy misjonarze, pracując w 99 krajach świata, niosą Ewangelię, a głosząc Słowo Boże podają kromkę chleba, kubek wody czy tak potrzebne lekarstwa”
– deklaruje ks. Michał Kacprzyk. Tymczasem Sobór Trydencki w dekrecie De Reformatione (sesja XXIV) stanowczo potępił redukowanie kapłaństwa do posługi socjalnej, przypominając, że „kapłanem czyni człowieka nie służenie stołom, lecz składanie Ofiary i głoszenie Ewangelii” (kan. 1).
Fałszywa eklezjologia i profanacja pojęć
Największy niepokój budzi teologiczny nonsens głoszony przez „bpa” Piotrowskiego:
„Na mocy chrztu wszyscy jesteśmy misjonarzami”
. To jawna herezja sprzeczna z nauczaniem Leona XIII w encyklice Satis cognitum (1896), gdzie papież wyjaśnia: „Tylko ci, którzy zostali wyświęceni przez sakrament święceń, mogą głosić Słowo Boże z mandatu Kościoła. Wierni zaś powinni wspierać kapłanów modlitwą i ofiarą, lecz nie uzurpować sobie ich funkcji” (§8). Również Pius X w encyklice Acerbo nimis (1905) przestrzegał przed mieszaniem kompetencji między hierarchią a laikatem, nazywając takie praktyki „zarodkiem anarchii” (pkt 24).
Językowa analiza materiału ujawnia dodatkowe symptomy apostazji. Użycie określenia „uczniowie misjonarze” w tegorocznym haśle to nie tylko błąd gramatyczny (pleonazm), ale przede wszystkim teologiczne barbarzyństwo. W Piśmie Świętym „misjonarzami” (łac. missi) nazywano wyłącznie Apostołów rozsyłanych przez Chrystusa (Mt 10:5; Mk 6:7), nie zaś ochrzczonych. Nowomowa posoborowa dokonuje tu celowej destrukcji świętej terminologii.
Synkretyzm pod płaszczykiem pomocy
Przerażające świadectwo złożyła s. Kaszuba, chwaląc się obecnością dzieci muzułmańskich na lekcjach religii w Burundi: „Uczą się tam już prawie 600 dzieciaków, są przeszczęśliwi”. Tymczasem św. Pius X w liście apostolskim Notre charge apostolique (1910) potępił takie praktyki jako „ohydny synkretyzm prowadzący do zaparcia się wiary”. Kanon 1399 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. wyraźnie zabrania katolikom uczestnictwa w akcjach religijnych z heretykami i schizmatykami, grożąc ekskomuniką. Budowa szkół czy szpitali bez jednoczesnego żądania porzucenia błędów to nie dzieło miłosierdzia, lecz współudział w zatracaniu dusz.
Systemowa apostazja w działaniu
Organizatorzy konkursu „Mój szkolny kolega z misji” otwarcie przyznają, że celem akcji jest „zainteresowanie społeczności szkolnej i lokalnej misjami”. W praktyce oznacza to promocję posoborowej karykatury misji pozbawionej ewangelizacyjnego żaru. Ks. Kacprzyk zachęca do wysyłania SMS-ów na rzecz „misjonarzy”, nie precyzując jednak, czy środki trafią do kapłanów wiernych Tradycji, czy też do modernistycznych aktywistów. Brak także ostrzeżenia, że wielu rzekomych misjonarzy posoborowych głosi herezje kolegializmu i wolności religijnej, potępione przez Piusa IX w Syllabusie błędów (pkt 15-17, 77-79).
Zatrute źródła „miłosierdzia”
Wymownym symbolem całej akcji pozostaje sama nazwa „Dzieło Pomocy Ad Gentes”. W tradycyjnej teologii wyrażenie ad gentes („do narodów”) odnosiło się wyłącznie do ewangelizacji pogan (por. Mt 28:19), nigdy zaś do pomocy społecznej. Tymczasem struktura powołana przez Konferencję Episkopatu Polski działa w jawnym sprzeczności z prawem kanonicznym – kanon 1325 §1 KPK z 1917 r. nakazuje biskupom nadzór nad wszystkimi stowarzyszeniami, zaś kanon 684 zabrania zbierania ofiar bez wyraźnej zgody ordynariusza. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejnym narzędziem finansowej eksploatacji wiernych na rzecz antykościoła.
Chrystus Pan nie posyłał Apostołów, by zakładali szkoły i studnie, lecz by chrzcili narody i głosili Ewangelię bez kompromisu. Jakże aktualne pozostają dziś słowa św. Piusa X: „Prawdziwy apostoł nie buduje studni, lecz wyrywa dusze z sideł diabła” (przemówienie do kardynałów, 27 maja 1914). Dopóki „misje” będą służyć relatywizmowi, a nie nawracaniu heretyków, pozostaną jedynie farsą odprawianą na ruinach Kościoła.
Za artykułem:
09 lutego 2026 | 17:301 marca Niedziela Ad Gentes – 20 lat solidarności z polskimi misjonarzami (ekai.pl)
Data artykułu: 09.02.2026
