Portal eKAI (9 lutego 2026) relacjonuje powstanie w diecezji kaliskiej specjalnego zespołu dla „kapłanów przeżywających problemy natury duchowej, emocjonalnej, zdrowotnej czy związanej z uzależnieniami”, koordynowanego przez „ks.” Krzysztofa Raja. „Biskup” Damian Bryl zachęca duchownych do korzystania z tej „dyskretnej, życzliwej i profesjonalnej pomocy”, twierdząc, iż „prośba o wsparcie nie jest oznaką słabości, lecz dojrzałości”.
Humanitaryzm zamiast sakramentalnego leczenia dusz
Opisywana inicjatywa stanowi modelowy przykład redukcji kapłaństwa do funkcji społeczno-terapeutycznej. W całym komunikacie brak jakiejkolwiek wzmianki o:
- Grzechu jako źródle kryzysów duchowych („Jeślibyście nie odpuścili ludziom, i Ojciec wasz nie odpuści wam grzechów waszych” – Mt 6,15)
- Nadprzyrodzonych środkach zaradczych (sakrament pokuty, kierownictwo duchowe, modlitwa brewiarzowa)
- Obowiązku roztropności w doborze „specjalistów” (kanon 1399 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r. zabrania katolikom konsultacji z niewierzącymi w sprawach sumienia)
Zamiast tego proponuje się „konsultacje ze specjalistami” i „terapie” – co stanowi jawne zaprzeczenie słowom św. Pawła: „Czyż nie wiecie, że świątynią Bożą jesteście i że Duch Boży mieszka w was?” (1 Kor 3,16). Kapłan jako alter Christus zostaje zredukowany do pacjenta wymagającego interwencji psychologów.
„Zależy nam przede wszystkim na tym, aby żaden kapłan nie pozostawał sam w sytuacji kryzysowej” – mówi „ks.” Raj
Paradoksalnie, właśnie owo pozostawianie kapłanów samym sobie jest nieodłącznym skutkiem zniszczenia przez posoborowie:
- Wspólnot życia kapłańskiego (zniesionych pod pretekstem „odnowy”)
- Stałego kierownictwa duchowego (zastąpionego „superwizjami”)
- Liturgicznej dyscypliny (której miejsce zajęła „kreatywność” nowus ordo)
Psychologia jako nowa religia neo-kościoła
Skład zespołu (psycholog, terapeuta uzależnień, „ojciec duchowy” z doświadczeniem kryzysowym i kanonista) przypomina gabinet wielospecjalistyczny bardziej niż narzędzie duchowej odnowy. Brakuje jedynie duszpasterza trzeźwości – co w kontekście „uzależnień” stanowi wymowne przemilczenie.
„Bp” Bryl deklaruje „poszanowanie godności i pełnej poufności”, zapominając, że:
- Kanony 2177-2180 KPK 1917 nakazują biskupom usuwanie duchownych jawnie grzesznych
- Św. Karol Boromeusz w „Instructiones Pastorum” wymagał od kapłanów publicznej pokuty za zgorszenia
- Pius XI w „Ad catholici sacerdotii” podkreślał: „Kapłan winien być świętym, ponieważ ręce jego dotykają się Boga”
Proponowany model „pomocy” to klasyczny przykład modernistycznej syntezy wszystkich herezji (Pascendi 39), gdzie:
| Katolicka droga naprawy | Posoborowa „terapia” |
|---|---|
| Spowiedź generalna | „Rozmowa” |
| Rekolekcje zamknięte | „Konsultacje ze specjalistami” |
| Suspensa a divinis | „Pełna poufność” |
Bryl jako symbol apostazji
„Biskup” Damian Bryl – znany z promocji „synodów” i ekumenicznych skandali – występuje tu jako zwornik całego przedsięwzięcia. Jego list do kapłanów odsłania głębię duchowej dezorientacji:
„Proszę o wrażliwość na współbraci – jeśli widzimy, że ktoś przeżywa trudności, pomóżmy mu zrobić pierwszy krok”
Gdzież tu:
- Napomnienie braterskie z Mt 18,15?
- Przestroga św. Jana od Krzyża przed „duchowymi towarzyszami bez ducha”?
- Kategoryczne stanowisko Piusa X wobec modernizmu: „Pośród najbardziej niebezpiecznych wrogów Kościoła należy wymienić tych złych kapłanów” (Haerent animo)?
Projekt Bryla-Raja to nie „pomoc”, lecz instytucjonalizacja kryzysu w sekcie posoborowej. Gdy w 1929 r. bp kaliski Stanisław Zdzitowiecki zakładał Bractwo Kapłańskie, statut głosił: „Celem jest uświęcenie członków przez wierność regulom duchownym i liturgicznym”. Dziś „sanacja dusz” sprowadza się do psychologicznego katharsis.
Sedewakantystyczne ostrzeżenie
Cała inicjatywa jest nieważna ex defectu auctoritatis – „bp” Bryl, jako konsekrowany w nowych rytuałach, pozbawiony jest ważnej jurysdykcji. Jak stwierdza bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV:
„Jeśliby biskup przed promocją odstąpił od wiary, jego dekrety będą nieważne, nieobowiązujące i bezwartościowe”
Prawdziwe rozwiązanie kryzysu kapłańskiego wymaga:
- Powrotu do tradycyjnej Mszy i sakramentów
- Przywracania bractw kapłańskich na wzór św. Filipa Neri
- Bezwzględnego usuwania duchownych jawnie grzesznych (kanon 188 §4 KPK 1917)
Dopóki struktury posoborowe trwają w apostazji, ich „zespoły pomocowe” pozostaną jedynie świeckimi komitetami pogrzebowymi dla martwego już kapłaństwa.
Za artykułem:
09 lutego 2026 | 06:45W diecezji kaliskiej powołano zespół pomocowy dla kapłanów znajdujących się w kryzysie (ekai.pl)
Data artykułu: 09.02.2026
