Portal EWTN News informuje o wypowiedziach uzurpatora Leona XIV po modlitwie „Anioł Pański” 8 lutego 2026 roku. „Papież” wyraził „smutek i zaniepokojenie” po atakach w Nigerii, gdzie doszło do porwania „księdza” Nathaniela Asuwaye oraz ataków na „kościoły” i struktury diecezjalne. W swojej „katechezie” uzurpator podkreślał temat „autentycznej radości chrześcijańskiej”, powołując się na fragment Ewangelii o soli ziemi i światłości świata. Wspomniał także o „beatryfikacji” „księdza” Salvatore Valera Parra w Hiszpanii oraz Światowym Dniu Modlitwy o Walkę z Handlem Ludźmi, łącząc go z postacią „świętej” Józefiny Bakhity.
Naturalistyczna redukcja chrześcijaństwa do humanitarnego aktywizmu
„Historia uczy nas, że strategie ekonomicznej i militarnej potęgi nie dają ludzkości przyszłości. Przyszłość leży w poszanowaniu i braterstwie między narodami” – stwierdził uzurpator, całkowicie pomijając obowiązek podporządkowania wszystkich narodów pod panowanie Chrystusa Króla. Jak nauczał Pius XI w encyklice Quas Primas, „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi […], czy to jednostki, czy rodziny, czy państwa, gdyż ludzie w społeczeństwa zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak jednostki”. Tymczasem Leon XIV ogranicza się do pustego wezwania o „ochronę obywateli” i „braterstwo”, co stanowi zdradę misji Kościoła polegającej na głoszeniu konieczności nawrócenia Nigerii – kraju zdominowanego przez islam i animizm – na jedyną prawdziwą religię katolicką.
Bluźniercze pomieszanie pojęć w kwestii „autentycznej radości”
Uzurpator twierdzi, że „prawdziwa radość […] wypływa ze stylu życia, sposobu zamieszkiwania ziemi i życia wspólnego, który musi być pożądany i wybrany”. To czysto naturalistyczna definicja, oderwana od nadprzyrodzonego życia łaski. Święty Tomasz z Akwinu w Sumie Teologicznej (II-II, q. 28) jasno naucza, że prawdziwa radość chrześcijańska jest owocem Ducha Świętego i zakłada stan łaski uświęcającej. Tymczasem posoborowa sekta przemilcza całkowicie kwestię grzechu, konieczności sakramentów pokuty i Eucharystii – które w jej strukturze są nieważne – oraz obowiązku walki z herezją.
„Katecheza” Leona XIV o „ubóstwie ducha” i „pragnieniu sprawiedliwości” jest parodią ośmiu błogosławieństw, gdyż pomija ich esencję: oderwanie od świata i pragnienie Królestwa Niebieskiego. Jak zauważył św. Augustyn w Mowie na Górze (De Sermone Domini in Monte), błogosławieństwa to „doskonałe przeciwieństwo filozofii świata”. Nowa sekta zaś głosi ich imitację – pozbawioną wymagań czystości doktrynalnej i moralnej.
Profanacja pojęcia Eucharystii i świętości
Stwierdzenie, że „prawdziwy smak […] znajduje się co niedzielę w Chlebie, który jest łamany, będącym życiem danym i cichą miłością” to teologiczne świętokradztwo. Sobór Trydencki w sesji XXII (can. 1) definiuje, że Msza Święta jest prawdziwą Ofiarą przebłagalną, a nie jedynie „cichą miłością”. Co więcej, „msza” posoborowa – jako nieposiadająca prawidłowej materii, formy i intencji – jest nieważna. „Komunia” rozdawana przez sekciarzy to co najwyżej zwykły chleb, nie zaś Ciało Chrystusa.
Wspomnienie o „błogosławionym” Salvatore Valera Parra oraz „świętej” Józefinie Bakhicie służy propagowaniu ekumenicznej mistyfikacji. Bakhita, była niewolnica i muzułmanka, została wykorzystana przez posoborowie do promowania dialogu z islamem. Tymczasem Pius IX w Syllabusie błędów (pkt 17) potępił twierdzenie, jakoby „dobrą należy żywić nadzieję o wiecznym zbawieniu wszystkich tych, którzy wcale nie są w prawdziwym Kościele Chrystusowym”.
Systemowa apostazja jako źródło kryzysu
Ataki na chrześcijan w Nigerii są bezpośrednią konsekwencją zdrady dokonanej przez sekcję posoborową. Gdyby struktury watykańskie głosiły prawdę o konieczności nawrócenia muzułmanów i pogan zamiast dialogu, sytuacja byłaby diametralnie inna. Święte Oficjum w dekrecie Lamentabili sane exitu (pkt 21) potępiło błąd mówiący, że „Kościół nie może określić dogmatycznie, że religią prawdziwą jest jedynie religia katolicka”.
Nawet pozornie niewinne wezwanie do modlitwy o pokój staje się w ustach uzurpatora narzędziem relatywizacji. Gdy Leon XIV mówi: „Pokój zaczyna się od godności!”, przemilcza fakt, że prawdziwy pokój – jak uczy św. Tomasz (II-II, q. 29) – jest „dziełem sprawiedliwości” opartym na podporządkowaniu wszystkich rzeczy porządkowi nadprzyrodzonemu.
Duchowa pustka jako owal Vaticanum II
Cała ta sytuacja stanowi namacalny dowód na całkowite bankructwo posoborowej sekty. Jak zauważył św. Pius X w encyklice Pascendi, modernizm to „synteza wszystkich herezji”, która redukuje religię do „uczucia” i „doświadczenia”. Wypowiedzi Leona XIV są tego doskonałą ilustracją: puste frazy o „braterstwie”, „godności” i „radości” pozbawione są jakiegokolwiek nadprzyrodzonego fundamentu.
Prawdziwy Kościół katolicki nigdy nie ograniczyłby się do humanitarnych pobożnych życzeń. Święci papieże jak Pius V wysyłali floty pod Lepanto, by powstrzymać islamską inwazję, a Grzegorz XVI w Mirari vos potępił „szaloną wolność sumienia” będącą dziś podstawą dialogu. Tymczasem neo-kościół antychrysta jedynie „ubolewa” nad przemocą, równocześnie odmawiając wezwania do nawrócenia i podporządkowania Nigerii pod panowanie Chrystusa Króla.
Jedyne rozwiązanie dla Nigerii i całego świata pozostaje niezmienne: powrót do katolickiej Tradycji, odrzucenie posoborowych herezji i uznanie, że „nie ma pod niebem innego imienia danego ludziom, w którym moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4,12 Wlg).
Za artykułem:
Pope Leo XIV prays for victims of attacks in Nigeria (ewtnnews.com)
Data artykułu: 09.02.2026
