Portal Vatican News (10 lutego 2026) relacjonuje sprzeciw kanadyjskich „biskupów” wobec rozszerzenia ustawy o eutanazji na osoby z chorobami psychicznymi. Stała Rada Konferencji Katolickich „Biskupów” Kanady poparła projekt ustawy blokujący zmianę przepisów, wskazując na „moralne i społeczne zagrożenia” oraz apelując o ochronę „najbardziej bezbronnych”.
Naturalistyczne podstawy sprzeciwu
„Biskupi przypominają, że konsekwentnie sprzecziwiają się eutanazji, promując «ludzkie i współczujące alternatywy», takie jak powszechnie dostępna opieka paliatywna oraz lepsze wsparcie osób zmagających się z chorobami psychicznymi”
Przywołana argumentacja opiera się wyłącznie na płaszczyźnie naturalistycznej i utylitarnej, całkowicie pomijając nadprzyrodzony charakter życia ludzkiego jako daru Bożego. Brakuje tu fundamentalnego odwołania do Quinto mandato Decalogi („Nie zabijaj” – Wj 20,13 Wlg) oraz nauczania św. Tomasza z Akwinu, który jednoznacznie stwierdza: „Zabójstwo niewinnego jest zawsze grzechem śmiertelnym” (Summa Theologica II-II, q.64 a.6).
„Duchowni” posoborowi redukują świętość życia do kategorii społecznej wrażliwości, podczas gdy Pius XII w encyklice Mystici Corporis Christi nauczał: „Życie nawet wśród cierpień i niedostatków jest zawsze święte i należy do Boga”. Milczenie o stanie łaski uświęcającej oraz wiecznych konsekwencjach samobójstwa stanowi zdradę dusz powierzonych ich pieczy.
Teologiczna niekonsekwencja
Oświadczenie zawiera sprzeczność doktrynalną: z jednej strony stwierdza, że „eutanazja i wspomagane samobójstwo «zawsze są moralnie nie do przyjęcia»”, z drugiej zaś popiera jedynie częściowe ograniczenie praktyk zabójczych. Tym samym struktury posoborowe legitymizują istniejący reżim eutanazyjny, sprzeniewierzając się zasadzie axioma irreformabile św. Augustyna: „Żadne prawo ludzkie nie może uchylić prawa Bożego” (De libero arbitrio I,5).
„Życie ludzkie jest darem, który musi być chroniony i ceniony na każdym etapie i w każdych okolicznościach”
To zdanie, choć formalnie poprawne, zostaje opróżnione z treści poprzez brak odniesienia do imago Dei (Rdz 1,27 Wlg) oraz celu ostatecznego człowieka. Jak zauważył Pius XI w Casti Connubii: „Życie ludzkie ma charakter sakralny, ponieważ od samego początku wymaga «stwórczego działania Boga»”. Tymczasem posoborowa retoryka sprowadza świętość życia do świeckiego humanitaryzmu.
Symptom szerszej apostazji
Przywołanie rekomendacji Komitetu ONZ jako autorytetu moralnego demaskuje ideologiczne uwikłanie neo-kościoła. Już Pius IX w Syllabusie błędów potępił tezę, że „Kościół powinien dostosować się do postępu cywilizacji” (propozycja 80). Tymczasem współczesne struktury watykańskie czynią z organizacji antychrześcijańskich arbitrów etyki, sprzeniewierzając się nakazowi św. Pawła: „Nie wprzęgajcie się z niewiernymi w jedno jarzmo” (2 Kor 6,14 Wlg).
Całość dokumentu ujawnia typowo posoborowe przesunięcie akcentów: z grzechu przeciwko Duchowi Świętemu (por. KKK 1869) na „problem społeczny”, z prawa Bożego na „sumienie” parlamentarzystów, z obowiązku nawracania narodów na postulat „dialogu”. Brakuje jakiegokolwiek wezwania do pokuty, nawrócenia czy ucieczki do jedynego Źródła Łaski – Najświętszej Ofiary ołtarza.
Duszpasterskie bankructwo
Oświadczenie pomija kluczowe elementy katolickiej odpowiedzi na cierpienie: sakrament namaszczenia chorych, wartość zadośćuczynienia w Chrystusie oraz nadprzyrodzony sens ludzkiego cierpienia. Św. Alfons Liguori nauczał: „Cierpienie ofiarowane w jedności z Męką Pańską staje się najskuteczniejszym środkiem uświęcenia”. Tymczasem posoborowy dyskurs redukuje chrześcijaństwo do „troski” pozbawionej wymiaru zbawczego.
Quaestio disputanda pozostaje nierozwiązana: jak struktury formalnie aprobujące Novus Ordo Missae – które z definicji neguje przebłagalny charakter Ofiary Krzyżowej – mogą skutecznie sprzeciwiać się kulturze śmierci? Logika sakramentalna jest nieubłagana: odrzucenie prawdziwej Ofiary musi prowadzić do akceptacji ofiar krwawych, składanych na ołtarzach eutanazji i aborcji.
Za artykułem:
Kanada: biskupi przeciw eutanazji osób chorych psychicznie (vaticannews.va)
Data artykułu: 10.02.2026
