Antypapież Leon XIV propaguje modernistyczne wypaczenie kapłaństwa w liście do madryckich „duchownych”
Portal EWTN News relacjonuje list uzurpatora Roberta Prevosta (znanego jako „Leon XIV”) do „duchownych” archidiecezji madryckiej, w którym forsuje się rewolucyjną wizję kapłaństwa dostosowaną do „potrzeb współczesnego człowieka”. W liście tym całkowicie pominięto nadprzyrodzony charakter kapłaństwa, zastępując go naturalistyczną koncepcją „towarzyszenia” i „inkulturacji”. „Kardynał” José Cobo dodaje, że kapłani nie są „samotnymi strzelcami ewangelizacji”, co stanowi jawną karykaturę katolickiej koncepcji apostolatu.
Redukcja kapłaństwa do funkcji socjoterapeutycznej
„The Gospel is not only met with indifference but with a different cultural landscape, where words no longer mean the same thing and where the initial proclamation cannot be taken for granted”
W tych słowach uzurpator zdradza przyjęcie modernistycznej zasady ewolucji dogmatów. Zamiast głosić niezmienne prawdy wiary (depositum fidei), sugeruje konieczność „dostosowania” Ewangelii do „nowego krajobrazu kulturowego”. Tym samym odrzuca naukę św. Piusa X, który w encyklice Pascendi potępił modernistów głoszących, że „dogmat nie tylko może, ale powinien się rozwijać i zmieniać” (Denzinger 2080).
„Leon XIV” posuwa się dalej, twierdząc, że „absolutization of well-being has not brought the expected happiness” – co stanowi zdradę nadprzyrodzonego celu kapłaństwa. Jak uczył Pius XI w Ad catholici sacerdotii, kapłan jest „narzędziem Chrystusa dla zbawienia dusz”, a nie doradcą życiowym. Tymczasem list przemilcza kluczowe obowiązki: składanie Ofiary Przebłagalnej, głoszenie prawd wiary bez kompromisu, zwalczanie herezji i prowadzenie dusz do życia wiecznego.
Fałszywa mistyka „wspólnoty” przeciwko hierarchii
„No one is saved alone, we already know that. And we also know that no one evangelizes alone in this great and fascinating city” – stwierdza „kardynał” Cobo.
Ta pozornie niewinna fraza ukazuje egalitarną destrukcję hierarchicznej natury Kościoła. Porównanie kapłanów do „braci i sióstr diecezji” (w oryginale: „brothers and sisters of a diocese”) neguje ontologiczną różnicę między kapłaństwem urzędowym a wiernymi. Św. Pius X w Vehementer nos ostrzegał: „Kościół jest ze swej natury społeczeństwem nierównym, obejmującym dwie kategorie osób: pasterzy i trzodę”.
Promowanie „wspólnoty” jako nadrzędnej wartości to klasyczny chwyt modernistów, by zastąpić communio in sacris (jedność w rzeczach świętych) relatywistycznym „dialogiem”. W rzeczywistości – jak wykazał św. Robert Bellarmin – kapłan jest alter Christus, który „otrzymał władzę nad Ciałem Mistycznym, by nim rządzić, karmić i prowadzić do nieba” (De Romano Pontifice).
Demontaż sakramentalnej świętości
Najbardziej szokujące jest potraktowanie Najświętszej Ofiary jako jednej z wielu „posług”:
„Celebrate the sacraments with dignity and faith […] But do not forget that you are not the source, but the channel”
To stwierdzenie – choć pozornie poprawne – pomija istotę kapłaństwa jako ofiarnika. Jak nauczał Pius XII w Mediator Dei, kapłan sprawuje Mszę in persona Christi, co czyni go „źródłem łask” w porządku instrumentalnym. Tymczasem „Leon XIV” redukuje go do „kanału”, co prowadzi do protestanckiego pojmowania sakramentów jako zwykłych „znaków wspólnoty”.
Równie zgubne jest wezwanie: „teach your people to [be worshippers]”. Prawdziwy kult to jedynie Ofiara Kalwarii uobecniana w Mszy Trydenckiej – nie zaś „adoracja” rozumiana jako subiektywne przeżycie. Pominięcie obowiązku odprawiania usus antiquior zdradza pogardę dla kanonów soboru trydenckiego (Sess. XXII, cap. 4-6).
Symptom apostazji posoborowego establishmentu
Cały list „Leona XIV” to modelowy przykład herezji modernizmu potępionej w Lamentabili i Pascendi. W punkcie 58. Syllabusu Pius IX potępił twierdzenie, że „Kościół powinien się dostosować do postępu cywilizacji”, zaś św. Pius X wykazał, że moderniści „w miejsce dogmatu stawiają przeżycie religijne” (Pascendi, 14).
Wspomniane „nowe niepokoje” młodych to jedynie próba usprawiedliwienia aggiornamento – otwarcia na świat potępionego przez papieży od Piusa VI po Piusa XII. Jak ostrzegał Pius XI w Quas Primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw […] zburzone zostały fundamenty władzy”.
„Duchowni” madryccy, uczestniczący w tym bluźnierczym zgromadzeniu, powinni raczej czytać dekrety Soboru Trydenckiego i encykliki prawowitych papieży niż słuchać fałszywych proroków okupujących Watykan. Jedyną odpowiedzią na apostazję naszych czasów jest powrót do integralnej doktryny katolickiej i prawowitej sukcesji apostolskiej poza strukturami posoborowymi.
Za artykułem:
Leo XIV offers guidance to priests of the Archdiocese of Madrid (ewtnnews.com)
Data artykułu: 10.02.2026
